http://www.stadamsterdam.nlNieuws van Clipper Stad Amsterdamnl09 sep 2010 2:59:38 GMT+0100Copyright (c) Clipper Stad Amsterdam 2009 De wind viel wat tegen vandaag. Uitgaande van de vooruitzichten van twee dagen geleden tenminste, want de voorziene 7 tot 8 Beaufort hebben we bij lange na niet gehad vandaag. Een klein zesje was toch ook al voldoende om met een tienmijlsvaartje richting IJmuiden te zeilen. De oostenwind maakt de Nederlandse westkust eens een keertje hogerwal op de Noordzee wat resulteerde in vlak vaarwater. Onderdeks verraadde alleen de helling dat er gevaren werd. Rotterdam lag nog onder een miezerige vochtige deken tijdens ons vertrek. Verderop de Nieuwe waterweg werd de lucht geleidelijk droger maar de hele reis bleef het grauw. Aangezien we meestal gedurende de herfst dagtochten vanuit IJmuiden varen associëren we deze haven meestal met een grijze lucht. Die enkele keer dat de herfst de Noordzeekust in de zon zet tekent zich deze plaats af door zelf bewolking te produceren. De IJmuidenaar die niets op heeft met de hoogovens zal de veroorzaker van schaduw boven zijn woonplaats maar weinig waarderen.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/09/07.xml07 Sep 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/09/07.xml De laatste dag van de ‘Wereld Havendagen’ in Rotterdam werd gevuld met een dagtochtje over de Nieuwe waterweg. Dat mag zo opgeschreven een beetje saai klinken maar was het allerminst. De genodigden waren zakenrelaties van onze grootste broodheer Randstad die hun families mee mochten nemen. Zo bestond een derde van de opvarenden uit mensjes van enkele turven hoog en dat geeft wel een boel leven aan boord. Kinderen hoef je geen twee keer te vragen om mee te helpen zeil te zetten en de enkeling die zeilen toch wat te avontuurlijk bleek vond in de longroom prima vertier bij spelletjes en kleurplaten. Ook ondergetekende had vandaag één van z’n kinderen aan boord maar die hoeft niet meer aan de hand gehouden te worden. De jongen is achttien jaar en als het aan hem lag ging hij boven in de mast wonen dus kan makkelijk worden ingelijfd bij de dekbemanning. Overmorgen vertrekt de Clipper weer uit de Maasstad. Met IJmuiden voor de boeg en een pittige wind in het vooruitzicht lijkt het allerminst een kinderachtig reisje te worden. Daar kunnen we ons ook wel weer op verheugen.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/09/05.xml05 Sep 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/09/05.xml We liggen afgemeerd aan het Müllerhoofd te Rotterdam, in afwachting van de wereldhavendagen. Dit jaarlijkse evenement staat al een aantal jaren ingevuld in onze agenda, met uitzondering van afgelopen jaar waarin we tijdens het feest al onderweg waren voor het Beagle project. De kade is schaars verlicht. Dat vonden de havenautoriteiten ook en hebben ons daarom gevraagd de Clipper goed uit te lichten. Hun motief mag dan beveiliging zijn, wij doen hier graag aan mee om het schip er tijdens de donkere uren imposant uit te laten zien. Daarvoor hebben we een aantal jaar geleden stadionschijnwerpers aangeschaft die het licht verder dragen dan een bouwlamp met hetzelfde vermogen. Elke lijn tot boven het scheizeil tekent zich haarschep af tegen een nachtelijke hemel wat de tuigage s’nachts bijna nog indrukwekkender maakt dan overdag. Leuk voor de Rotterdammer leek ons, maar die heeft misschien meer op met de schepen Oosterschelde en Eendracht die hier hun domicilie hebben. Het woord Amsterdam kan men hier slecht over de lippen krijgen en wordt veelal vervangen door het kengetal van de hoofdstad. Toch hopen we dat de inwoners hier nog een beetje kunnen genieten van de Clipper Stad nul twintig.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/09/03.xml03 Sep 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/09/03.xml Eenmaal ter hoogte van Helgoland voer vanuit het zuiden ons nog een zeilschip tegemoet. De Gorch Fock kwam net uit Bremerhafen en zette zeil een paar mijl voor en aan lij van ons. Dit Duitse schip leidt officieren voor de “Bundesmarine” op. Haar automatic identification system verraadde ons dat ze onderweg naar Las Palmas was en een kort gesprekje over de radio informeerde ons over het vervolg van de reis na de Canaren rond Zuid Amerika. Ze lag het zuidelijke verkeersscheidingsstelsel voor maar toen de clipper, anticiperend op een krimpende wind een noordelijker koers verkoos ging ze meeliggen. Zoiets is voor een beetje zeiler een regelrechte uitdaging dus hebben we een klein etmaaltje kunnen sparren met deze driemast bark. Ze kent de typische fraaie lijnen van windjammers zoals Blohm & Voss ze nog geen honderd jaar geleden bouwde en het is algemeen bekend dat er niet truttig mee wordt gezeild. Helaas doet het schip weinig aan races mee maar dat gaf ons nog eens een extra prikkel. Aan de wind bij windkracht zeven lijken de schepen elkaar niet veel te ontlopen en kan hooguit van een klein voordeel voor ons schip gesproken worden. Eenmaal ten noordwesten van Texel kon iets vierkanter worden gebrast als gevolg van een zuidelijker koers en toen daarbij de wind begon af te nemen werd de Duitse zeiler in ons kielzog gestaag kleiner. We zijn weer even gerustgesteld.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/09/01.xml30 Aug 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/09/01.xml Eind augustus op reis van Hamburg naar Rotterdam doet de meeste zeilers vermoeden de wind recht op de steven te krijgen. Vandaar dat we deze reis niet hebben verkocht als ‘zeilreis’ maar familie en vrienden van bemanningsleden de gelegenheid hebben geboden met ons mee te varen. Laten we nu geluk hebben. Als gevolg van een lagedrukgebied dat ten zuiden onder ons door wordt geperst hebben we te maken met een noordelijke wind die onze doeken vol blazen. Windkracht zeven en buien met kracht negen herinneren ons sterk aan de reis naar Hamburg maar zolang het bezeilde wind is horen we niemand klagen, hoewel een aantal opvarenden dat nog wel zullen gaan doen. Hun staat van zeeziekte bevindt zich nog in een stadium dat weinig ruimte tot klagen laat. Dat is op zich wel prettig hoewel het hoorbaar alternatief niet prettiger is….   Voor de zeevasten onder ons waren er toereikend gehaktballen. De meer doorgewinterde zeeman weet dat hij daar eerst een kubus van moet snijden om het vlees niet onbedoeld zijn overbuurman te schenken.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/30.xml30 Aug 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/30.xml De reis van IJmuiden naar Hamburg was gisterenmiddag ten einde. Op een enkele chronisch zeezieke na hebben onze gasten enorm genoten van spectaculair zeilen en het uitzicht op de oevers van de Elbe. Daar was vandaag helaas geen sprake van. Zeventig opvarenden waren op uitnodiging van Randstad bij ons aangemonsterd maar zagen weinig meer dan slappe zeilen. De oevers van de rivier werden door een grijze waas aan het zicht onttrokken. In Hamburg zal men nauwelijks laag water hebben kunnen vaststellen zou je zeggen, want de ononderbroken regenval was alles behalve zwak. Op zo’n tien mijl buiten Hamburg ligt het zogenaamde “Schiffsbegrüßungszentrum”. Een horecagelegenheid waarbij men vanaf het terras alle voorbijgaande schepen kan aanschouwen en gelijk meemaakt hoe de schepen per megafoon in eigen taal hartelijk welkom worden geheten, het volkslied van de vlaggenstaat van het schip wordt gespeeld en tenslotte een vlaggengroet wordt gebracht. Gistermiddag werden we al welkom geheten maar tijdens de dagtocht werd ons vanmiddag een goede reis gewenst om een half uur later ons op de weg terug weer welkom te heten. Erg grappig.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/27.xml27 Aug 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/27.xml Na een dagje wonden likken zitten we weer op zee. Na de sail out schutten we gisteren bij harde wind door de sluizen van IJmuiden naar buiten en werden daarbij tijdens het invaren gegrepen door het schroefwater van een sleepboot. De sleperkapitein vond vastmaken in de sluis kennelijk teveel moeite en hield zich op machinekracht aan de hoger wal, daarbij de kop van de clipper tegen de sluiswand blazend. Dit ging niet zonder schade maar gelukkig is inmiddels het nodige hersteld. Op de vraag wat de sleperkapitein er nu zelf van vond kwam niet meer dan “wat een wind, niet”? Hij wordt bedankt.  Dertig opvarenden zijn boven de sterkte aan onze bemanning toegevoegd en daarmee varen we bij herfstachtig weer richting Hamburg. De wind komt langs de pardoenen in het zeil waardoor we voortdurend twee cijfers voor de komma op het log lezen. Er moet nog een list verzonnen worden om niet te vroeg aan te komen. Een zwemstopje in de Duitse Bocht bij windkracht 8 zal het zeker niet worden…..   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/24.xml24 Aug 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/24.xml We gaan alweer de laatste volle dag van het evenement in. Vier dagen mensenmassa’s is dan ook genoeg voor een volk dat de rust op zee en aan dek gewend is. Gisteravond hadden we weer even een ‘deja vu’ met het Beagle project. Van de bergen opnamen die zijn gemaakt tijdens de wereldreis is nu een anderhalf uur durende film gemaakt en tot onze grote voldoening komt daarop de clipper volop in beeld. De mooie shots waarvan wij wel wisten dat ze waren genomen maar de televisie uitzendingen toch niet haalden zijn verwerkt in deze productie. Volgens de aftiteling speelt verstekeling Redmond O’Hanlon de hoofdrol maar gevoed door enig chauvinisme vinden wij toch dat de Stad Amsterdam de schoonheid is die alle aandacht trekt. De film zal binnenkort in kleine theaters te zien zijn en degenen die tijdens de zondagavonduitzendingen het schip tekort gedaan vonden zullen dit als een eervol herstel ervaren!   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/22.xml22 Aug 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/22.xml Drukke vaarwaters zoals de Nieuwe Waterweg en Noordzeekanaal zijn we aardig aan gewend maar de Sail in vanaf IJmuiden naar Amsterdam overtrof alle voorstellingen van drukte. Toen na de schutting te IJmuiden de deuren naar het kanaal open gingen lag er een drijvende muur in plaats van vaarwater. Het is maar goed dat een sleper van de havendienst fungeerde als sneeuwschuiver om een gaatje te creëren waar de clipper haar kluiverboom in kon prikken, anders hadden we nu nog naast de hoogovens gelegen. Het heet ‘sail in’ dus zul je met zeilen iets moeten doen, hadden we bedacht. De stevige zuidwester bries lanceerde het schip al voor top en takel het kanaal in dus met wat zeilen gezet leek ze in een recordtijd naar haar thuishaven te willen snellen. De machine moest regelmatig achteruit om de organisatie van de parade te vriend te houden maar na verloop van tijd bleek ook dat niet meer afdoende. Een sleper achter ons bood vrijwillig zijn diensten aan en zo werd de Svitzer Marken aan ons hek gekoppeld om overtollige vaart eruit te halen. Deze geste gaf ons weer de gelegenheid nog wat zeil bij te zetten en zo het publiek wat te bieden. Niet alleen het publiek maar ook de kroonprins, burgemeesters en ministers leken vol in hun nopjes aan boord, de complimenten aan de valreep voor waarheid nemend. Wat een prachtige dag!   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/19.xml19 Aug 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/19.xml Aeolus was ons goed gezind gisteravond en vanmorgen. De benodigde tien mijls vaart werd ruim gehaald. Er was bijna nog de gelegenheid geweest een extra waypoint te halen, ware het niet dat de wind kort voor dit punt het zo liet afweten dat van de bonuspunten moest worden afgezien en de steven worden gewend. Het zit erop met de race. Ondanks dat de officiële uitslag nog niet bekend is kunnen we ervan uit gaan dat we in de A klasse op de eerste plaats zijn gebleven maar winnaar over alle klassen zit er naar alle waarschijnlijkheid niet in. Ondanks dat we gisteravond tweede “over all” geklasseerd stonden maken we ons toch nog geen illusies. Alsof het zo moest zijn werd net na het finishen de ventilator uitgezet en hingen de zeilen zo goed als slap. Van de dieselnood werd een deugd gemaakt dus konden alle razeilen door onze trainees keurig in een ‘harbourfurl’ op de ra worden gestuwd. Morgen rond een uur of acht lopen we IJmuiden binnen. Daarmee zit het zeeavontuur voor onze jeugdige opvarenden er weer op en kunnen zij terugblikken op een mooie week op een 3 mast volschip in haar volle element.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/16.xml16 Aug 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/16.xml Het wordt nog spannend bij de North Sea Tall Ship’s regatta zoals deze race heet. Het zaak is binnen 120 uur na start te finishen en daarbij zoveel mogelijk mijlen via gestelde waypoints te hebben gevaren. Het loterij aspect, om het zo maar eens ter noemen, komt het laatste etmaal volledig tot zijn recht. Zo gokten wij vanmorgen even verkeerd. Misleid door weerkaartjes die ons iets beloofden dat niet kwam voeren we te ver af van wat later haalbare waypoints bleken te worden. Om nu de finish op tijd te halen en daarmee geen penalty – mijlen aan de broek gesmeerd te krijgen moeten we de nacht tien knopen gemiddeld varen. Het lukt nog steeds maar of dat zo blijft? Dit raceconcept is nieuw voor de Tall Ship’s wereld dus regent het van vragen en kritieken over de radio’s van deelnemende schepen. Afvallers waren er ook meer dan genoeg dus is er genoeg ruimte deze opzet te verbeteren. Om ongebreideld kritisch het concept de grond in te boren is onjuist, maar het roulette gehalte mag omlaag wat ondergetekende betreft. Toch is het een leuke race tot zover maar misschien dat ik er na de prijsuitreiking anders over denk… Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/15.xml12 Aug 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/15.xml Nu we de kern van het lage drukgebied naderen zakt de wind er helemaal uit. Vanmorgen was de wind al aan de matige kant, maar in de loop van de avond leek de laatste adem over zee uitgeblazen want er is weinig meer van over. De eerste stuurman Terry had zich nog rijk gerekend met voldoende wind om vanavond overstag te kunnen maar tijdens de manoeuvre bleek dat ijdele hoop. Met de steven recht op de wind zorgde een korte deining ervoor dat de clipper niet door de wind wilde. Zo restte ons niets dan weer alles terug te brassen en weer terug over de vorige boeg af te vallen om via halzen vooralsnog op de andere hals varend uit te komen. Deze manoeuvre heet “bakzeil halen” en de figuurlijke betekenis ervan is de gemiddelde Nederlander wel bekend. De oorsprong komt echter uit de zeilvaart en zelfs de Engelse benaming ervan is een verbastering vanuit onze taal: “ boxhauling”. Zouden wij de Engelsen zijn voorgegaan in mislukte zeilmanoeuvres? We kunnen het ons haast niet voorstellen. We liggen nog steeds eerste in onze klasse tijdens de race, met geen Britse grootzeiler in de buurt. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/13.xml12 Aug 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/13.xml De ons opgelegde waypoints geven ons weinig andere keus dan met zon te varen, rechtsom dus. Een lagedrukgebied nestelt zich intussen bijna in het centrum van een rondje wat we moeten varen en dat impliceert veel wind van voren. We hebben nu ruim een etmaal alleen nog maar aan de wind gevaren en dat valt niet mee tussen de langsgetuigde schepen. De grootste concurrent is een landgenoot, de Eendracht. Dat schip vaart erg hard bij aan de windse rakken dus moeten op de Clipper alle zeilen bij om mee te komen met de driemastschoener. Zowel in letterlijke als figuurlijke zin. Aan de wind varend komt het schip nauwelijks meer rechtop. Zo schoof vandaag een potje honing over tafel aan lij bij één van de trainees op schoot die lodderig afwisselend naar de schuldige aan de overkant en zijn besmeurde zeilbroek keek. Al even stoïcijns werd een brok stokbrood over zijn broek gehaald om vervolgens in het flegmatieke gelaat te verdwijnen. Twee vliegen in één klap. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/12.xml12 Aug 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/12.xml De kop is eraf. Niet van de clipper maar van de race. We varen dit jaar nog een tweede race, the North Sea Tall Ships regatta, een wedstrijd waarbij het niet gaat om zo snel mogelijk ergens naar toe te varen maar om in 5 dagen tijd zoveel mogelijk zeemijlen worden afgelegd. Dat hiervoor zo snel mogelijk varen ook gewenst is behoeft geen betoog maar er komt nog een ander element bij. Er zijn een aantal waypoints (fictieve punten op zee) in kaart gebracht waartussen gekozen mag worden te zeilen. Er zijn dus verschillende routes mogelijk. Dit houdt in dat men rekening moet houden met de eigenschappen van het eigen schip, stroom maar vooral de wind. Dit laatste is ook de meest onzekere factor want die is het moeilijkst voorspelbaar. Een beetje loterij, een beetje weerroutering en voor de rest knalhard zeilen. Na een prima start zaten we met de loterij aanvankelijk mis. Onze weersinformatie suggereerde dat de koers richting oostnoordoost de meest zinvolle zou zijn totdat we weer nieuwe weerinformatie binnen kregen. Intussen sturen we naar het noorden waar we rond middernacht het eerste waypoint zullen ronden. Hoe we er dan in de race voorliggen worden we morgen gewaar. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/11.xml11 Aug 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/11.xml Wat gebeurd als je een ei van uit de mast aan dek laat vallen? Het gaat kapot, logisch. Maar het is juist de uitdaging om een constructie te verzinnen, dat het ei heel blijft. Zo heeft iedere wacht de optracht gekregen om samen iets te verzinnen hoe het mogelijk is om en ei uit te mast laten vallen zonder dat het breekt. Zo heeft de witte wacht een soort raket gebouwd met een gewicht onder in, dat de raket ook niet op de kop gaat tijdens de val. Verder zijn spoilers aangebracht zodat de koker om zijn eigen as gaat draaien en daardoor stabieler wordt. En natuurlijk een parachute om de val te breken. De rode wacht heeft het probleem opgelost door het ei in een nestje tussen een handvol ballonen te plaatsen met wat waterflesjes onder aan gebonden om een verticale koers te garanderen. En de blauwe wacht heeft het ei in een pinguïnkop uit karton en plakband geplaatst en deze dan in een vierkante box van tetrapakken opgehangen. De hele constructie heeft een parachute en om de landing te verzachten is ook met tetrapacks een kreukelzone gecreëerd. De spanning was groot toen men wacht voor wacht de mast inging om hun ei te laten vallen. Voor de jury was het geen makkelijke beslissing omdat slechts een ei een scheurtje had, maar er geen een echt kapot ging. Zo heeft dan uiteindelijk toch de blauwe wacht gewonnen. Fantasie en creativiteit hebben de doorslag gegeven. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/07.xml07 Aug 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/07.xml Engeland! Motregen, grijs en koud verwacht je in Engeland. En het klopt nog ook. Toen we van middag in Hartlepool de haven in voeren, had ik een beetje het gevoel thuis te komen.  De pier was vol met mensen en onder de paraplu’s kon je wuivende armen waarnemen. De bonte regenpakken en paraplu’s, samen met al de vlaggen van de schepen geven een vrolijk gekleurd beeld tegen de grijze achtergrond. De juichende toeroepen van de menigte geven ons een warm hartelijk welkoms gevoel. En als dan de zon even door de wolken breekt, herken je overal intense kleuren. De mooie glans over alles heen als de zon schijnt komt door de kleine reflecterende waterdruppeltjes die overal op liggen. Het weer wisselt het weer hier heel snel, na een korte grijze periode komt altijd weer een prachtig gekleurd Engeland te voorschijn.   Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/06.xml06 Aug 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/06.xml Weer heeft de wind ons verlaten. Wij dobberen zachtjes voor de Engelse kust. Met 5 knopen wind zijn we al blij als de snelheid boven een knoop komt. Wat een verschil met vannacht, toen zijn we met 12 knopen richting finish zeilden. Deze hele race was weinig wind kenmerkend. De organisatie heeft dan ook besloten om van middag om 1200 UTC de race te beëindigen. Zodat de schepen die nog ver achter liggen toch nog de kans krijgen om op tijd in Hartlepool aan te komen. Met een formule wordt dan berekend wie het dichtst bij de finish is en dan wordt nog een TCF (time correction factor) toegepast, omdat alle schepen verschillend zijn. Op zondag wordt dan bekend gemaakt, wie dan gewonen heeft. Ik vermoed dat we tussen de derde een vijfde plaats belanden. Ik kan me wel voorstellen, als ze nu een prijs zouden geven, wie de minste mijlen afgelegd heeft, wij vooraan zitten. De planning met de verwachte windshifts kwam goed uit, zodat we effectief konden kruisen. Maar de windsterkte speelt ook een belangrijke rol. Daarmee is weer een bewezen, dat de kortste weg niet altijd de snelste is. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/05.xml05 Aug 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/05.xml Wat een spannende race! Welke tactiek is de beste? waar en wanneer gaat de wind draaien? Wat doen de andere schepen? Wat is het beste tijstip om te halzen? We zijn aan boord voortdurend bezig met maken van strategische plannen. In de tussentijd wordt getrimd, gestuurd en de tegenstanders in de gaten gehouden. Op momenten dat er weinig te doen is, worden de trainees geschoold over de benaming van de verschillende lijnen en zeilen op de Clipper. In tussen heeft ook iedereen een grommer en een splits gemaakt. Wij hebben veel verborgen talenten aan boord! Op het moment is er geen tijd voor, we zijn nog 5 mijl van de eerste boei af, nog goed een uurtje moeten we aan de wind blijven zeilen, voor dat we kunnen vallen en koers naar de finishlijn nemen. Een knap mijltje voor ons de “Christian Radich” en wat noordelijker zeilt de “Sørlandet” naar de zelfde boei toe. Ongelofelijk dat na 400 mijl we weer op het zelfde tijdstip rond deze boei willen. Terwijl we in de tussentijd allemaal een eigen koers gekozen hebben. Soms zijn ze zo ver uit elkaar, dat de schepen niet eens meer met de apparaten op de brug te traceren waren. De “MIR” is heelaas al ver voor ons, maar op de laatste 100 mijl naar de finish wordt het nog een keer heel spannend.   Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/04.xml04 Aug 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/04.xml Afgelopen nacht nam de wind af naar zes knopen, nog steeds uit een westelijke richting. Maar gelukkig was deze wind niet alleen voor ons, alle grote schepen hadden er last van. Langs de kust was een sterke westelijke stroming, daarom kozen wij in het noorden aan de kust te blijven. In het zuiden was net een zuchtje meer, dat was goed aan de snelheid van de andere schepen te zien. Opeens accelereerde een van de schepen van 1,7 tot 2,3 knopen. Ik verwachtte in het Noorden eerder en sterke NW wind. Dat betekende wel, dat we in de ochtend naar een zesde plaats terug vielen. Maar dat zegt natuurlijk niets, want je kunt wel wat dichter bij de volgende waitpoint zijn, maar “Höhe ist das Kapital eines Seglers”, heb ik eens gelezen.   Rond het middaguur begon de wind geleidelijk weer aan te trekken. Dus nog een keer  een slagje naar het noorden, voordat de wind naar het noord westen gaat draaien. De manoeuvres gaan intussen al zo goed, dat het lijkt alsof de trainees al weken aan boord zijn. Ik ben benieuwd of de cadetten van de “Mir” het beter doen. Wie niet op wacht is geniet van het heerlijke weer. Maar de dekstoelen laten we toch opgeborgen. Tijdens een race storen ze toch een beetje.    Later in de middag draaide de wind gelukkig, want verder naar het noorden ging niet, daar lagen nog steeds de rotsen van de Noorse kust. Voorlopig een laatste keer door de wind en met een zuidwest koers richting Engeland. Met de ruimende wind konden we steeds meer loeven, zodat we vanavond weer op plaats drie waren. Heelaas de “Mir” nog steeds op een, maar mijlen lager dan wij en ook aan lij, schuin achter ons de Sorlandet, die op zijn rating nog een plaats beter inneemt dan wij…   Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/02.xml02 Aug 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/02.xml Vannacht is de regen gestopt en tijdens het “8 uurtje” begonnen de wolken weg te trekken. Gelukkig maar. Vandaag is de parade en de start van de race naar Hartlepool!   Stipt om 10 uur gooien we de lijnen los. De organisatie in Kristiansand heeft een strak plan opgesteld, zodat er geen chaos in de haven ontstaat. Twee uur later komt de hele stoet in beweging. 52 schepen doen aan de race mee. Begeleid door wel 1000 kleine bootjes en een strak blauwe hemel varen de schepen tussen Fleckeroyen en het vaste land richting zee. Buiten de scheren blijven de kleine bootjes achter en zijn de deelnemers druk bezig met de voorbereidingen voor de start.   Voor de grote schepen is de start om 5 uur in de middag. 15 minuten hebben we de tijd om de startlijn te passeren. Wat een prachtig gezicht al die zeilschepen zo dicht bij elkaar! Ook al was de startlijn 1,5 mijl lang, het was ontzettend druk aan de loef zijde. Gelukkig neemt de wind geleidelijk toe en kunnen de schepen met een snelheid tussen 6 en 8 knopen de startlijn passeren. Perfecte omstandigheden! Als of er nog niet genoeg te zien is, duiken ook nog eens drie orka’s op tussen al die schepen in. Wat een te gekke dag!   Heelaas is de wind intussen afgenomen en tegen weinig wind in kruisen wordt een hele uitdaging. Op het moment ligt alleen de “Eendracht” en de “Mir” nog voor ons. Hier gaan we nu aan werken…   Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam Volg de tall ships race via de volgende link:   http://www.sailtraininginternational.org/events/2010-sail-training-international-events/the-tall-ships-races/yellowbrick-tracking http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/01.xml01 Aug 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/08/01.xml Tien etmalen meevaren op de Clipper Stad Amsterdam , geboden aan familie en vrienden van de crew , wat een buitenkans!! Die lieten we niet varen…   Op 19 juli gingen we in Leixous, de haven van Porto in Portugal aan boord van deze inmiddels fameuze Nederlandse clipper. Voor 10 etmalen op volle zee in noordelijke richting, bestemming Kristiansand in Noorwegen.  We voelden ons al gauw deel van het schip en haar sympathieke crew. En bewonderden de manier waarop het dagelijks en nachtelijk leven aan boord georganiseerd wordt, met een soort vanzelfsprekende discipline. De vele zeilen hijsen en strijken en doorlopend klein onderhoud, houtwerk, ijzerwerk, touwwerk, kabelwerk, keukenwerk, naaiwerk…. En natuurlijk klimwerk, Ruben de jongste van ons drietal werd, na enige instructie van zijn crewbroer Abe, al snel een behendige mastklimmer.   We voeren langs de noordkust van Portugal en de noordwestkust van Spanje de Golf van Biskaje op, af en toe in gezelschap van langs het schip scherende en springende dolfijnen. Een Sloveens zeiljacht strijkt pardoes de zeilen als ze ons ontwaren om op de motor op ons af te varen en prachtige plaatjes te schieten. Een aanhoudende noordwestenwind, lukt het de crew op de brug langs de westpunt van Bretagne te varen? Door het Kanaal en dan aan bakboord de white cliffs of Dover en aan stuurboord het Franse Cap Gris Nez. Met de Nederlandse duinen in zicht gaan aan boord de telefoons aan de oren om contact te leggen met geliefden. Na 6 etmalen varen zijn we op de rede van Texel waar we de VPRO Beagle/Darwinploeg, bekend op dit   schip, aan boord nemen, vergezeld van een journaliste van de NRC, die ter voorbereiding van Sail 2010 in Amsterdam gegevens aan boord verzamelt. De Noordzee op, 2 etmalen varen naar Kristiansand in Noorwegen. We komen hier, met de Noorse vlag in top, op 28 juli rond het middaguur aan. Veel belangstelling bij binnenvaart en aan de kade. Hier is van 29 juli tm 1 augustus de Tall Ships Race waar de snelle Stad Amsterdam uiteraard aan deelneemt Crew en schip maken zich op voor de volgende (wedstrijd)tochten en zien met ons uit naar de komende Sail 2010 . Met groot genoegen zullen wij dan aan de kade “ onze” Stad Amsterdam verwelkomen. Graag bedanken we de voltallige crew voor deze grandioze ervaring.   Ruben Bouw, Bram Bouw, Willem Dragt http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/07/28.xml28 Jul 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/07/28.xml Het afgelopen jaar zijn we voor de VPRO onderweg geweest om uit te zoeken wat het verschil was tussen nu en reis van de Beagle met Charles Darwin tweehonderd jaar geleden. Dit was een mooie tijd en heeft ook leuke banden geschept tussen de VPRO crew en de Clipper crew. Naar een jaar zijn we dan nu weer in Nederlands wateren op de door reis naar Noorwegen. Omdat we gevraagd waren nog passagiers en crew op te pikken, zijn we door het Schulpengat richting Den Helder gevaren. Daar hadden we een rendez-vous afgesproken. Om negen uur hadden we een ontmoeting met “Stern”, een boot van het NIOZ wat onze gasten aan boord zou brengen. Van verre zagen we al een man zwaaien met wit haar, bakkebaarden, een fototoestel omgehangen en een zwart Péret op zijn hoofd. Ja hoor, Redmond O’ Hanlon komt terug naar de Clipper. Naast hem staat Hans Fels met een verliefd oog naar de Clipper te kijken. De weerzienvreugde was groot en eerlijk. Nu staan ze weer aan het dek en bespreken het volgende shot, de camera wordt opgebouwd en de crew gevraagd om even stil te zijn als de camera loopt. Als of ze nooit weg waren. Moeten ze nog wat voor de afspan hebben? Gaan nog meer afleveringen komen? Een nieuw project? Ga ik de vraag “Bent U de kapitein van de Beagle?” nog vaak horen? De tijd zal het leren. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/07/26.xml26 Jul 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/07/26.xml Vanochtend om 0800 uur zijn we het nauw Calais - Dover gepasseerd. De rotsen bij Cap de Gris Nez zijn goed te zien. Zelfs de overkant is met het blote oog te herkenen. Het zijn ook maar 18 mijl tussen het vaste land en Engeland. Men zegt dat het engelse kanaal een van de drukste vaarwateren ter wereld is. En zeker bij zo een nauwe passage wordt de passeerafstand een stuk kleiner dan op open zee. De moderne schepen worden steeds sneller, maar gelukkig wordt de techniek op de brug ook steeds beter. Sinds een paar jaren is het verplicht voor schepen groter dan 500 BRT en alle passagiersschepen een AIS installatie te hebben. AIS staat voor automatic indification system. Dit is een combinatie tussen een GPS en een marifoon. Ieder schip zendt zijn eigen daten uit. Naast de eigen naam, thuishaven, registratienummer, lengte, breedte, diepgang, en soort van schip, worden ook de navigatie daten door gegeven. Zoals positie, koers en snelheid. Een chip in dit apparaat gaat dan de kleinste passeerafstand berekenen en geeft ook meteen aan over hoeveel minuten en seconden dit gaat gebeuren. Al deze gegevens kunnen natuurlijk ook op de computer daar gesteld worden. Ieder driehoekje is een schip (of booreiland) en het puntje wijst naar de boeg. De stippellijn geeft de koers over de grond aan, zo krijg je een goed beeld wat de collega’s aan het doen zijn. Op de oceanen blijft het scherm soms voor dagen leeg, heel anders hier in Nederland. Dit beeld is net iets noordelijk van de aanloop geul van de haven Rotterdam. Ik hoor hier dan ook geen stuurman over een saaie wacht klagen. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/07/23.xml25 Jul 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/07/23.xml We zijn erg blij met de noordwesten wind. Niet heel bestendig maar toch altijd rond de 20 kn. Dat betekend, dat we gemiddeld rond de 8 knopen kunnen zeilen. Maar de wind shift ook de hele dag door. Heel vaak hebben we plotseling een verandering van 20°, waarop de roerganger heel alert dient te reageren. Of de zeilen beginnen ineens te killen, of we halen de hoogte niet, die we zo graag zouden hebben. Het lijkt wel of de wind een spelletje met ons speelt. Hij geeft ons de hoop dat we zo langs Ouessant het Engelse kanaal in kunnen zeilen, maar dan draait de wind weer verder naar het noorden, zodat Nantes recht voor ons ligt. Er is een prachtig mooie waterweg tussen de Loire de Seine. Maar de binnenweg tussen Nantes en Le Havre is niet geschikt voor grote zeilschepen. Zo blijven we hopen, dat de weer goden ons gunstig gestemd zijn. Als de wind een paar graden krimpt, zijn wij nog gelukkiger.   Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam   P.S. De foto’s zijn genomen op de Seine in 2008 http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/07/22.xml22 Jul 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/07/22.xml Na een paar mooie dagtochten  in Portugal zijn we nu onderweg naar het Noorden. Zoals bij ieder begin van een reis houden we een schip-verlaat-oefening. De reddingsboten zijn normaal gesproken voor de gasten en de crew moet zich met de reddingsvlotten tevreden stellen. Maar omdat we slechts drie passagiers hebben, passen we met zijn allen in één sloep. Je ziet al aan de gezichten, dat dit een ongekende luxe is voor de bemanning! Door het regelmatig uitvoeren van oefeningen, weet iedereen wat hij/zij moet doen. Dat is ook belangrijk zodat er bij een echte noodsituatie geen chaos uitbreekt. Tijdens deze reis naar Noorwegen gaan we nog verschillende oefeningen houden, zodat iedereen weet hoe hij of zij moet reageren bij bijvoorbeeld een brand of een aanvaring. Ook gaan we een cursus geven hoe om te gaan met paniekerende of gewonde passagiers.   Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/07/20.xml20 Jul 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/07/20.xml Onze bemanning bestaat uit ongeveer 60 personen. De helft daarvan werkt aan boord, terwijl de andere helft of verlof heeft, of op kantoor werkt. Sommige varen korte perioden, andere varen al jarenlang. Vandaag nemen we afscheid van twee mensen die al zes jaar voor de rederij gewerkt hebben. Johan en Ryan hebben besloten hun horizon te verbreden en hun carrière elders voort te zetten. Beide zijn begonnen als kwartiermeester en doorgegroeid naar respectievelijk bootsman en 2e machinist. De afgelopen zes jaar hebben zij veel geleerd, maar ook veel ervaring aan boord gebracht. We wensen hen, maar ook Willem, Pernille en Remi, heel veel succes en geluk in de toekomst! We nemen waardig afscheid met een crewfeest inclusief optreden van de vrouwelijke bemanning! Bedankt allemaal!   Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/07/18.xml18 Jul 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/07/18.xml Wat heerlijk!! We zeilen al 17 uur hoog aan de wind over stuurboord hals de Atlantische Oceaan op. Door het stabiele hoog wat typisch is voor de Azoren is, waait het aan de Portugese kust in de zomer bijna altijd uit het noorden. Dit is prachtig, als je vanuit Nederland naar de warmte wil. Maar wij komen net van de Middellandse zee en zijn op weg naar Noorwegen. Dat betekent dat we er tegen in moeten en dit is een hele uitdaging met een dwars getuigd schip. Gelukkig konden we met noord-noordoosten wind vertrekken en de wind gaat langzaam naar het noordwesten krimpen. Ideale omstandigheden om in het weekend even van Lissabon naar Leixoes op te kruisen. Daar varen we op maandag nog een dagtocht, voordat we naar de Noordzee vertrekken.    Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/07/17.xml17 Jul 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/07/17.xml Gister ochtend zijn we in Lissabon gearriveerd. Onze loods was meteen onder de indruk van de Clipper. In zijn ogen is de Clipper het mooiste schip waar hij ooit loods op was. Gelukkig doet hij zijn werk al jaren en ik ga van uit ooit dat hij al op een hoop andere schepen gevaren heeft. Eens afgemeerd waren we druk bezig het schip in orde te maken voor de receptie in de avond. Bijna alle gasten die we verwachtten hebben het schip bezocht. Vandaag zijn we voor een dagtocht onderweg. Nog steeds schitterend weer en nu gelukkig zelfs voor de wind. Langs de stad, onder de brug door, zeilen we de Rio Tejo af richting de zee. Voor de stranden van Cascais draaien we, om op tijd weer aan bij onze ligplaats vast te maken. Als extra cadeautje kregen we nog een show van een stunt vliegtuig, dat heel dicht rond ons schip cirkelde. Wat een perfecte dag.   Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/07/15.xml15 Jul 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/07/15.xml Gister avond is het geen groot feest aan boord geworden. De laatste drie minuten zat iedereen met de handen in het haar voor zich uit te staren. Niemand kon zich echt verheugen over de tweede plaats van Nederland in het wereldkampioenschap. Stilletjes gingen we anker op en zetten onze reis voort. Wie niet op wacht was, was al snel in hun kooi verdwenen. Ik zit niet echt in voetbal, maar ik vind een tweede plaats toch een heel goede prestatie. Jammer dat ze niet gewonen hebben. Ik ben alleen blij dat de zwitsers bewezen hebben dat het ook mogelijk is de spanjaarden te verslaan. Zo genoeg voetbal van mijn kant tot het volgende WK. Intussen zijn we weer op de Atlantische Oceaan. Het weer is niet echt anders geworden. Het is warm en zo goed als geen wind. En die 7 knopen die staan, komen nog op de kop. Heelaas komt ook weinig verandering tot we in Lissabon aankomen. Blijft ons niets anders over dan van de zon genieten en natuurlijk het lekkere eten van onze koks Bart en Hans.   Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam                http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/07/12.xml12 Jul 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/07/12.xml De spanning om het voetbal finale wordt steeds groter. Dus zijn we na twee dagen met weinig zeilen, maar met mooi weer,  een uur voor de wedstrijd ten Noord Oosten van Gibraltar voor anker gegaan Net genoeg tijd om de tv-antenne goed te richten en nog even de middellandse zee in te springen, de laatste keer voor dat we weer op de Atlantische Oceaan zitten. Wat een verfrissing naar een dag werken onder de Spaanse zon! Het is heel rustig en het lijkt wel of de hele wereld stil staat vanwege het voetbal. Zelfs geen zuchtje wind is te verkennen. Ook de crew is stilletjes, alle opwinding en gesprekken over het finale zijn tijdens het spel opgehouden. Iedereen kijkt vol spanning naar het scherm en met de minuut voel je hoe de stemming aan boord daalt. Maar even duimen dat het Nederlandse elftal het spel in de tweede helft weer naar zich toe kan halen en nog wat doelpunten maakt. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/07/11.xml09 Jul 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/07/11.xml Om 09:30 zijn we van Ibiza vertrokken. Het eiland was al snel buiten zicht. De dekstoelen en tafeltjes zijn weer zeevast opgeborgen en de crew is weer bezig met onderhoud. 5 dagen hebben we om de 840 mijl naar Lissabon af te leggen. De wind is heelaas net niet sterk genoeg om onze gemiddelde snelheid te halen en de weervoorspelling zegt niet meer wind aan voor de volgende dagen. Zo genieten we dan van de zon en de ontbrekende wind wordt door de motor op een laag torental aangevuld. Naar al deze dagen met “full schip” is het met alleen crew weer rustig aan dek. Af en toe bestaat de mogelijkheid dat familie van de crew kan mee varen. Ook deze reis zijn de ouders van een bemanningslid aan boord. Dit geeft de mogelijkheid om zelf even te zien waarmee de crew op de Clipper bezig is. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/07/09.xml09 Jul 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/07/09.xml Vandaag zijn we nog de laatste keer voor dit jaar bij Formentera voor Anker. Aan de ene kant wat jammer, want het is prachtig mooi hier en even aan het zwiertouwtje het water in plonzen is hartstikke leuk. Maar wij verheugen ons ook al weer om een lekker stuk gaan zeilen. Intussen is de crew al goed geoefend om het dek een ander functie te geven. Het begint in de ochtend met de dekstoelen neer te zetten, het zonnedek om lekker te relaxen. Het zwembad is direct voor de deur. Voor de maaltijden worden overal tafeltjes opgebouwd. Het dek lijkt net een terrasje aan het water. Of de hapjes uit de kombuis of van de barbecue aan dek, het smaak allemaal heerlijk. Naar het diner wordt het dek weer veranderd. Met lampen, statafeltjes en muziek hebben we een leuke bar met dansvloer.  Goed te zien hoe we het dek dan voor al deze verschillende doelen even een  ander jasje aantrekken. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/07/07.xml07 Jul 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/07/07.xml We zijn midden in de mini cruises van het Spanje progamma. Mini cruises is dan ook echt het juiste woord ervoor. In de ochtend komen de gasten aan boord en naar een welkoms praatje gaan we al vertrekken. Zeilend gaan we dan naar Formentera, waar we noordelijk van  La Savina voor anker gaan. Lekker zwemmen en naar het strand gaan is voor iedereen een groot plezier. In Spanje is het heel gewoon dat de mensen pas naar 10 uur in de avond gaan eten. Tot dan iedereen uit getafeld heeft, is het al gauw een uur. Daarna wordt nog een beetje gedansd en zo is de dag al gauw weer over voor dat je het in de gaten hebt. De volgende dag begint met ontbijt, daarna natuurlijk naar het strand. Daar mag je kiezen of van het strand en de zon genieten of les nemen bij een duikschool. Eerst even een half uurtje uitleg en dan met de hele uitrusting het water in en van de rust en de schoonheid onder water genieten. Naar een uitgebreide barbecue lunch gaat het dan al weer terug naar Ibiza City, waar de gasten ons weer verlaten en naar huis vliegen. Wel kort, maar wel bijzonder leuke twee dagen. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/07/05.xml05 Jul 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/07/05.xml De Cariben van de Middellandse Zee noemen ze hier Formentera ook. Ik kan ze geen ongelijk geven. Het water heeft de zelfde kleur en met 25°C is het nauwelijks kouder dan aan de overkant. Witte stranden, palmbomen en terrasjes zorgen ervoor dat het beeld compleet is. Ook al is het hier dan paradijselijk, toch zijn er mensen die liever alles oranje zien. Een tiental bemanningsleden is dan ook in oranje gekleed het eiland op gegaan in de hoop ergens een TV te vinden, waar ze het spel tegen Brazilië konden volgen. Terwijl af een toe het gejuich over het water tot onze ankerplek te horen is, vermaken de anderen zich heerlijk in het schone water. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/07/02.xml02 Jul 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/07/02.xml Het weer is hier zo als wij het van de folders uit de reisbureaus kennen. Stralend blauwe hemel, een zonnetje en lekker warm. De eilanden zijn niet al te ver uit elkaar, zo dat men na paar uurtjes zeilen al weer het anker in een idyllische baai kan laten vallen. Zwemmen rond het schip of met de tender naar het strand of eerst het ene en dan het andere. In de zon liggen en een cocktailtje genieten. Lekker eten en zelfs een barbecue aan boord. Zelfs het WK is te volgen voor de mensen die liever binnen zitten. Het is mooi zoveel gelukkige mensen aan boord te hebben. Misschien moet ik toch zelf ook eens een scheepsreis op de Balearen boeken. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/30.xml17 Jun 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/30.xml Na onze mooie wereldreis hadden we hier in Valencia de laatste grote crew wissel. Vanaf nu kunnen we weer overlappend plannen, zodat lopende zaken geleidelijker overgedragen kunnen worden. Als laatste hebben de kapitein gewisseld. Richard heeft samen met de crew de sporen van onze wereldreis verwijderd waardoor het schip nog mooier is dan toen ik voor het eerst aan boord stapte. De Clipper ligt weer in een glanzend jasje klaar voor de komende partijen en cruises. De apparatuur van de wetenschappers is verdwenen en op die plek staan nu weer dekstoelen en extra tafeltjes. Terwijl wij de zeilen aan het voorbereiden zijn voor onze dagtocht, worden aan land al de hekken en tribunes van het Formule 1 event weggehaald. Na deze warme en luide dagen in Valencia, kijken we nu uit naar de rust van de zee en stranden van de Balearen. Wij zijn weer klaar voor nieuwe avonturen. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/28.xml17 Jun 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/28.xml We zijn de brug die van het Formule 1 circuit deel uitmaakt gepasseerd  en liggen nu middenin de leeuwenkuil van komend weekend. We hebben afgemeerd aan de chicste plek van de haven en delen deze pier met een buitenproportioneel motorjacht. Dit enorme, witte gevaarte schijnt van een Indiër te zijn wat aannemelijk lijkt gezien de bewaking van zijn valreep door twee grote plastic olifanten, getooid met bloemenkrans. Het past wel bij de rest van het schip vinden we. Morgen ontvangen we de eerste gasten tijdens een cocktail op het hoofddek. Het is geen groot gezelschap en dat stelt ons in de gelegenheid om geleidelijk om te kunnen schakelen naar een andere ‘mode’. We hebben nu twee maanden zonder gasten gevaren met uitzondering van de laatste dagen vanaf Gibraltar maar dit reisje had een informeel karakter. Dat wordt de komende dagen anders. Ook weer leuk. Het blijft bijzonder dat je met een clipperschip meer kunt dan je op het eerste moment zou vermoeden; louter zeilen. Het enige zeiltje wat de komende dagen wordt gezet hangt horizontaal en is niet voor wind maar tegen felle zon bedoeld. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/19.xml17 Jun 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/19.xml Onze nieuwe radar zou vanmorgen worden geïnstalleerd door een Spaans bedrijf. Tegen beter weten in hebben we toch gewacht tot na de koffie om te bellen met het bedrijf om te vragen waar de vaklui bleven. “met een half uur zijn ze bij jullie”. De Mediterrane tijdsaanduiding was ons niet vreemd dus waren we evenmin verbaasd dat ze met een paar minuten speelruimte de aanduiding ‘morgen’ nog wel voor vol hadden genomen. Aan hun auto kon de vertraging niet hebben gelegen; een Porsche carrera. Het leek ons al de ideale servicebus voor een technicus…goed dat we de radarscanner al aan boord hadden…. Twee potten verf, geel en zwart, meer hebben we niet nodig om onze verfklus te kunnen klaren. Met hun verven moet dat binnen 24 uur kunnen volgens de fabrikant. Overal ter wereld maar Valencia blijkt wel wat ver af van onze planeet; 3 dagen levertijd. Over 3 dagen gaat om 7 uur in de ochtend de brug dicht waar we achter komen te liggen tijdens de Formule 1 races. Het circuit gaat over deze brug, we liggen er dan midden in en zo wil de hurende partij dat ook. Ik ben benieuwd hoeveel Spaans begrip ervoor is als we donderdag om een uur of negen de scheepshoorn open trekken voor een dichte brug. We gaan het er toch maar niet op gokken. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/18.xml17 Jun 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/18.xml Om tijdens het Beagle project life op internet te volgen te zijn was een continue directe verbinding vanaf het schip met de wal voorwaarde. Ook was deze verbinding noodzakelijk om gefilmd televisiemateriaal naar Hilversum te kunnen zenden zodat men er daar een programma van kon maken. Door deze snelle verzending van beelden bleven de uitzending niet teveel achter bij de realiteit. Twee enorme ‘domes’ zijn met dit doel een jaar geleden op ons schip geplant. De ‘bolletjes’, zoals de bemanning ze noemden. Aan elke zijde één zodat wanneer een schotelantenne zou worden afgedekt door de tuigage tenminste de andere zijde nog vrij van obstakels zou zijn. Waar men even niet aan had gedacht dat we als zeilers die takkenboel daarboven heen en weer bewegen en ertussen grote oppervlakten doek spannen. Het bleef dus schipperen met de verbinding. Toen we uiteindelijk door kregen hoe we goed een verbinding tussen bolletje en satelliet konden handhaven bezeilden we in een deel van de wereld waar geen satellieten boven stonden. Ondanks al deze perikelen bleek het bedachte idee toch succesvol. De momenten dat er geen beelden op internet te zien waren regende het klachten in Hilversum, keerzijde: het voldeed in een behoefte. Vandaag hebben we voorgoed afscheid genomen van de bolletjes. Nu we er de lusten niet meer van hebben, dan ook maar de lasten niet meer. Eén voor één werden de Mickey Mouse oren eraf getild, gevolgd door de bulbar waarop het stond gemonteerd. Nu is er weer ruimte voor 31 zeilen in plaats van 30. De ‘dekzwabber’ is weer terug uit de opslag en kan weer vrij hangen zonder deze satellietschotels.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/17.xml17 Jun 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/17.xml Na de druilerige dag van gisteren en een windloze dag vandaag zijn we in Valencia aangekomen. Pas over een kleine twee weken vertrekt het schip weer uit deze haven. Hier worden de laatste VPRO rudimenten verwijderd en alle ruimten weer in oorspronkelijke staat teruggebracht zodat we weer helemaal klaar zijn om onze gebruikelijke bedrijfsvoering te hervatten. De edit ruimtes, daar waar de filmbeelden gemonteerd werden moeten er over een paar dagen weer uit zien als riante hutten en de server ruimte zal er uiteindelijk weer diens doen als scheepskantoor. Daarbij is het noodzaak bergen materieel uit het schip over te lossen naar twee vrachtwagens op de kade naast het schip. De grootste van de twee moest daarvoor eerst nog zijn ruim ontdoen van zaken die het schip in opslag had gegeven voor deze reis. Inmiddels is het leeuwendeel van de verhuizing gedaan en kunnen we beginnen aan de transformatie van drijvend mediagebouw naar een zeilend passagiersschip want over een week begint de Grand Prix en onze gasten bij dit evenement zullen weinig behoefte hebben aan een overnachting in een televisiestudio.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/16.xml16 Jun 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/16.xml Het is weer welbekend Mediterraan zeilweer; geen wind, een paar lappen erbij en volop de motor bij om ergens te komen. We zijn de Golf van Alboran nog niet uit of de ventilator wordt stop gezet. Voor het ontbijt was de golfslag op zee te vergelijken met die van de hofvijver, hoewel het hier op dit moment wel zelfs eens meer zou kunnen zijn met alle formatie dilemma’s. De rest van de dag kabbelde de zee licht en van deining was al helemaal geen sprake. ‘Whale-spotting weather’ wordt het hier aan boord wel eens genoemd. Terecht, alle dieren die zich aan de oppervlakte van het water tonen worden niet gecamoufleerd door enige oneffenheid in het wateroppervlak. Vandaag waren het meermaals dolfijnen maar ook een paar keer een koppel grienden die zich aan ons toonden. Aan het einde van de voormiddagwacht kwamen er een paar van dit soort kleine walvissen wel erg dichtbij het schip. Enerzijds even spannend, je wilt er geen aanvaren maar anderzijds mooi om ze van dichtbij te zien en te horen uitblazen. Soms is de lucht die uit de spuit komt zelfs te ruiken en dat is minder prettig, alles behalve verse vis.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/14.xml14 Jun 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/14.xml Nog voor dag en dauw brak het anker uit de grond zodat we voor het ontbijt in Gibraltar tegen de kade zouden liggen. De brandstoftanks moesten worden opgetopt om de komende maand in de Middellandse Zee nergens te hoeven bunkeren, voorbij Gibraltar stijgen de prijzen ‘per lengtegraad’. Buiten brandstof kregen we ook een aantal extra opvarenden aan boord. Met hen zijn we ondertussen vertrokken, het reisdoel is Valencia.   Gibraltar is een merkwaardige rots, zo aan het Spaans glooiende landschap geplakt. De Moren heersten op dit strategisch gelegen schiereiland tot in 711 de Spanjaarden het belang van dit punt aan de nauwe doorgang tussen oceaan en Mediterrane zee inzagen. Vanaf die tijd werd het stuivertje wisselen tussen deze mogendheden tot 1469 waar het uiteindelijk Spaans bezit werd. Begin achttiende eeuw begonnen west Europeanen zich ook voor dit brok gesteente te interesseren en zo smeedden de Engelsen en Hollanders een samenspan om het in 1704 te veroveren. Het verdrag van Utrecht te 1713 bepaalde uiteindelijk het alleenheerschap van de Britten over Gibraltar. Van Moorse heerschappij is weinig meer te herkennen behalve de aapjes en de oorsprong van de naam Gibraltar, Jebel al Tarik.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/12.xml13 Jun 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/12.xml Vanmorgen vroeg rondden we sinds onze retour van de wereldreis de eerste kaap van het Europese continent, Europa Point geheten. Na deze zuidelijke punt van Gibraltar voeren we op een overvolle rede af. Althans, naar onze begrippen overvol, we zijn gewoon niet zo veel meer gewend. De ankergronden bleven daarom bakboord van de clipper en het anker een half uurtje langer in de kluis. We liggen achter de Spaanse kust ten anker in afwachting van zondagmorgen. Dan nemen we wat diesel en een paar passagiers aan boord op de doorreis naar Valencia. Hier liggen we prima. Een rustige zee, geen drukte en een mooi uitzicht op Spaanse zuidkust, de rots Gibraltar en de bergen van Marokko. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/11.xml11 Jun 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/11.xml Het is nu definitief over met de rust. Al een paar dagen merken we dat er geleidelijk meer scheepvaart om ons heen komt maar nu we in de Golf van Cadiz zijn gekomen krioelt het van de vaartuigen. De grote jongens lopen gelukkig nog min of meer parallel aan onze koerslijn maar dan zijn er altijd nog vissersschepen die als Italiaanse scooterrijders wanorde in de verkeersstroom scheppen. Op de marifoon is het een gekakel van jewelste, de boventoon daarbij gevoerd door dezelfde ‘scooterrijders’ die vlak voor de Straat van Gibraltar kapiteins van containerschepen vragen elders te gaan varen zodat hun netten gespaard blijven. Om de chaos verder te stimuleren hebben de Spanjaarden bedacht dat het misschien handig zou zijn een ‘gunnery excercise area’ te leggen precies tussen Straat van Gibraltar en Kaap Sao Vicente, de afslag naar Noord Europa om het maar plat uit te drukken. We maken het schip klaar om morgen vroeg ten anker te komen. Een enkel zeil dat we niet meer zullen zetten wordt opgedoekt en de lijzeilspieren werden vandaag weer binnen gehaald. Morgen liggen we achter de apenrots van Europa.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/10.xml10 Jun 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/10.xml Het hogedrukgebied ten noorden van De Azoren en een depressie bij de Basken geven ons een goede zet richting Gibraltar. We weten Kaap Sao Vicente 40 mijl noord van ons en de nauwe doorgang naar het Mediterrane een etmaal voor de boeg. Het is prachtig zeilweer. Bij een goede bramzeilskoelte komt het log regelmatig in de twee getallen voor de komma. De zee bouwt zich wel wat op maar omdat de wind niet meer vanuit het zog maar via de bakstagen inkomt, is het met het enorme rollen gedaan. Deze scheepsbeweging kan na verloop van tijd wel erg vermoeiend worden. Niet alleen wordt het verplaatsen aan boord een inspannende bezigheid, zelfs slapend bedrijft men nog sport om niet uit de kooi te rollen. Uit de depressie te noord Spanje krult een mooi koufront wat ons vandaag heeft ingehaald. De luchten zou je het landschap van de zee kunnen noemen en hoe die rond zulke weerssystemen kunnen veranderen geven de foto’s goed weer. We varen intussen naar het oosten dus die met tegenlicht is van vanmorgen, de ander van vanavond.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/09.xml09 Jun 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/09.xml Tijdens de reis naar Zuid Afrika hadden de stuurlui problemen met de radar, het scherm vervormde. Een monteur te Kaapstad wist het beeld weer als vanouds te krijgen maar kon waarschijnlijk niet voorzien dat hij er hooguit garantie tot 20 mijl vanaf de Tafelberg bij had kunnen geven. Voor de kust van Namibië was het beeld weer zoals twee weken tevoren en na nog een tijdje kreeg hij nog wat kuren maar bleef het gelukkig wel doen. In de angst dat aan het laatste een eind zou kunnen komen tijdens deze reis waren we gedwongen het scherm te sparen tot momenten waarbij een radar onontbeerlijk wordt. Intussen is er een nieuwe radar aangekocht en wordt bij de eerste gelegenheid ingebouwd. Tijdens werkloze uren gisteren werd het tien jaar oude instrument door de derde stuurman gemuteerd tot prikbord. Aan het einde van de platvoetwacht moest de memo, gedwongen door het miezerige weer plaats maken voor radarbeelden. Op dit moment werkt de radar gelukkig naar behoren, er zitten zelfs geen gaten in het scherm…..   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/08.xml08 Jun 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/08.xml Met een stalen schip over zee varen is één groot gevecht tegen roest. Ondanks dat bij ons aan boord toch vele metalen verwerkt zijn die minder aan corrosie onderhevig zijn dan staal blijft er nog genoeg over om frustraties van over te houden. Bikken, ontroesten met staalborstel of lamellenschijf, overgebleven roest laten binden met een ondefinieerbaar goedje, grondverf aanbrengen (2x) en tenslotte schilderen. Nou ja, ‘tenslotte’, aflakken mag ook in minimaal 3 lagen. Voor het gevoel zit er weer sneller roest op dan een laatste laklaag sinds het bikken. Als we bepaalde roestplekken behandelen is het moeilijk deze plekken te onderscheiden van de omgeving wanneer we direct de uiteindelijke kleur erop smeren. Op die plekken moeten er dus nog een paar lagen op maar hoe vallen die nu te onderscheiden van de plaatsen waar de oude laag er nog in voldoende dikte op zit? Hier aan boord doen we dat door een scheutje andere kleur bij de eerste lagen aflak te gooien voordat de allerlaatste laag in de bedoelde kleur erop komt. Bootsman Bart deed een beetje (te veel) rood door het wit met de beschreven bedoeling. De stuurboords trap naar het kampanjedek heeft vandaag een wel erg hoog Barby- gehalte gekregen en bij een nieuwe bootsman valt daar eenvoudig flauwe grapjes over te maken…..   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/07.xml07 Jun 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/07.xml Al dagen houdt de wind zich in. Gelukkig hebben we in het eerste deel van de reis vanaf de Kaap Verdische eilanden goede voortgang gemaakt zodat we ons nu kunnen veroorloven met een gezapige snelheid onder zeil door te kabbelen. Het is wel een koers recht voor de wind maar met de ra’s vierkant gebrast en lijzeilen aan beide boorden is de gang voldoende volgens schema bij Gibraltar aan te komen. Het rustige weer heeft tot gevolg dat de grote scholen walvissen waaraan dit water rijk is al op grote afstand is waar te nemen. De wolken waterdamp die de dieren uitademen tekenen zich boven de vlakke zee tegen de lucht goed zichtbaar af. Gisteravond hadden we zo’n dier op een paar meter van het schip, dat is toch even schrikken. Een paar weken geleden moesten we onder machine varend het gas terug nemen om een aanvaring met een koppel walvissen te voorkomen. Het kan nog krasser hebben we een paar jaar geleden ervaren. Nadat we voor het gevoel een ‘stoeprandje meepikten’ zagen we in het zog een grote bloedvlek, het dier hadden we voor de boeg niet gezien maar misschien zelfs niet kunnen zien. Of het hier om een overleden, slapend of onoplettend exemplaar ging hebben we nooit kunnen achterhalen. Er zijn gebieden waar zelfs voorrang aan walvissen gereguleerd is, en niet alleen aan die, die van stuurboord inkomen.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/06.xml06 Jun 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/06.xml Tijdens deze reis houden we elke maandag een brandoefening. Afgelopen maandag hadden we een fictieve brand in de kombuis, een ruimte waar de brandbestrijding wat afwijkt van die op de meeste plekken aan boord. Door de aanwezigheid van vloeibare vetten op de bakplaat of frituur kan er niet zomaar een brandslang met water op gericht worden, het rondspattende vet zou de misère alleen maar verergeren. Daarom is er schuim in het leven geroepen. Schuim dekt vet- en oliebranden af zodat de brandhaard geen zuurstof meer krijgt aangevoerd, een voorwaarde om verder te kunnen branden. In grote lijnen ging deze oefening goed maar het aansluiten van de schuimapplicator kon wat meer oefening en uitleg gebruiken, concludeerden we. Dat kwam goed uit volgens de derde stuurman want we hadden nog wat schuim staan dat over de vervaldatum heen was (dat zoiets kan bederven…). Hiermee was de gelegenheid geschapen dit blusmiddel eens duidelijk te demonstreren. Dit werd toen direct voor vandaag ingepland . Het paste in het klussenschema, het weer was er goed voor en de grotere fantasten onder de bemanning vonden zaterdag de gewezen dag voor een schuimparty.   Roderick moest wat werk boven in het tuig verrichten en had daarvandaan een prachtig gezicht op zee, vertelde hij vanavond aan tafel. “Prachtig om die dolfijnen zo te zien zwemmen, daar boven in de mast”. Daar dacht de hoofdmachinist anders over: “Kapitein, hoor je dat ? We zinken!”   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/05.xml05 Jun 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/05.xml Gisteravond konden we Pico al zien liggen. Deze berg, gelijknamig aan het eiland waarop het staat, tornt 2.351 meter boven zee uit en vormt met zijn gelijkmatig conische vorm een baken in de oceaan. Nu ligt deze vulkaan te ver achter ons om nog waar te nemen maar we kunnen de hele silhouet van het eiland Sao Miguel stuurboord van ons zien.  In navolging van het verhaal van gisteren kunnen we sinds de dagwacht een groep walvissen aan de lijst toevoegen. Vanmiddag streek er, om bij het thema te blijven, een koppeltje duiven aan boord neer. Zonder tak in de snavel overigens, men zou zich bijna op een bijbels vaartuig gaan wanen. Floris, de derde stuurman werd vanmorgen van zijn wacht ontheven en liet zijn taken door ondergetekende vervullen. Dat gaf hem de gelegenheid de laatste hand te leggen aan een nieuwe zonnetent voor boven de kampanje. Zo’n tent beschermt het achterdek tegen de nadelige invloeden van de zon maar is daar zelf ook onderhevig aan dus tien jaar gaat zo’n scherm niet mee. Aan het eind van de ochtend moest het kleed even gepast worden zodat de laatste aanhechtingspunten van spanbanden door de stuurman konden worden bepaald. Zo zijn we met een rol doek en garen de wereldreis begonnen en komen met een zonnetent aan.     Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/04.xml03 Jun 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/04.xml Over een dag zeilen we door het Azoren Archipel. De twee uitersten, Flores en Santa Maria, liggen zo’n 630 kilometer uit elkaar.Wel is het merkbaar dat we land naderen want al twee dagen zien we weer meeuwen en Jan van Genten rond het schip. Waar vogels zijn moet ook vis zitten, zou men zeggen maar onze vislijn blijft leeg. Eergisteren hadden we Portugese oorlogsschepen rond het schip. Dat zijn geen vaartuigen die ons kanonschot die dag als provocerend interpreteerden maar een kwallensoort. Hun naam hebben ze te danken aan het zeiltje dat boven water uitsteekt en waarmee ze zich over de oceaan bewegen. Ondanks dat iets met zeilen onmiddellijk onze sympathie wekt zijn het geen diertjes om even naast te gaan zwemmen. Ze hebben lange tentakels die niet ongevaarlijk kunnen prikken. Het eerste dier dat zich deze week meldde was een zeezwaluw. Hoe het kleine vogeltje op zee overleeft is een raadsel. Het bleef een paar dagen bij ons, soms in de lucht naast het schip, soms ergens aan dek. Op een avond vond hij de ingang van het kaartenhuis en belandde op de kaartentafel, niet helemaal volgens nautische gedragsregels. Kaartcorrecties worden met pen en veel zorg door de tweede stuurman gedaan en kunnen van vitaal belang voor de navigatie zijn. Een seis die daar naar eigen fictie eilanden op projecteert riskeert door de stuurman naar de soepketel te worden verwezen.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/03.xml03 Jun 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/03.xml Het was een dag wat betreft weer variatie bood. Tijdens de dagwacht (van 0400 tot 0800) werd door nevel het zicht beperkt tot soms maar een mijltje. Deze mist klonterde samen tot regendruppels en dat alles bij een slap windje. Met het passeren van een zwak front tijdens de voormiddagwacht ruimde de wind plots en trok aan, waarmee ook de heiigheid oploste. De zeilen konden erop door de aantrekkende bries maar tegen de tijd dat het doek er op stond zakt de wind weer weg. De machine moest als gevolg ervan bij maar of de duvel ermee speelde zette de wind in de middag weer wat aan nadat het zeil geborgen was. Het lopend want hing net weer keurig over de pennen. De platvoetwacht mocht het schip daarop wederom onder zeil brengen en nu de eerste wacht (vanaf moment van schrijven) de torn neemt is het volgens Murphey wachten op een instortende wind. De weergoden hielden de matrozen goed aan het werk maar van een record ‘afgelegde mijlen onder zeil’ bleven we ver af.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/02.xml31 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/02.xml Het is 1 juni 2010, tien jaar geleden werd ons schip gedoopt dus vieren we vandaag officieel haar verjaardag. Uitbundig vieren doen we het pas als het schip weer terug is in de Hollandse hoofdstad zodat ook de bij de clipper betrokken thuisblijvers geen verstek hoeven laten gaan. Toch vonden we dat we vandaag niet helemaal niets konden doen, vandaar een taart die er in meerdere opzichten niet om loog en een met seinvlaggen versiert hoofddek. Dylan gaf het grote feest in Nederland alvast een letterlijk schot voor de boeg door het kanon te vuren. Met het gegeven tien jaar Stad Amsterdam moeten we gelijk nog een jubilaris noemen, Simon Devey. Hij heeft de eer zich de enige werknemer te kunnen noemen die er van meet af aan bij is. Dat wilden we wel al vandaag helemaal vieren dus werd de Engelse kok, voordat hij zelf een ontbijt wilde gaan maken verrast met een stevig ontbijt op bed…of te kooi, zo men wil. Bootsman Cock verzorgde de pannenkoeken bij de lunch en Abe en Milou openden vanavond ‘Pizzeria Clipperini’ om hiermee de chef zelf een dagje te ontlasten. Nu zit het niet in Simon’s aard zich uit de kombuis te laten verjagen dus ging gewoon de buis aan en werden de koekenbakker en pizzabakkers voldoende gesouffleerd om de maaltijden niet halfbakken de crewmess in te hoeven schuiven. Ook de taart was nog een koekje van zijn eigen deeg.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/01.xml31 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/06/01.xml VPRO, bedankt!   “Klaar voor de wereldzeeën” was de slogan tijdens de doop van de Stad Amsterdam. Nu heeft ze het dan eindelijk bewezen. Tenminste, bijna. Het project is ten einde maar voor ons is de reis pas volmaakt als we Amsterdam weer binnenlopen tijdens Sail 2010, het mooiste evenement voor wie van zeilschepen houdt. En ook in onze thuishaven houdt het avontuur niet op. Er valt nog genoeg te varen en dat gaan we voorlopig ook nog doen. En voor wie het niet wil missen mag zich de komende zondagavonden tekort gedaan voelen maar kan gewoon nog terecht voor de stukjes van ondergetekende en zijn collega op www.stadamsterdam.nl. Op dezelfde site valt ook de enige oplossing te vinden om alle zondagavonden in beleving te overtreffen. Door aan te monsteren bij ons aan boord!   Uit het kielzog van de Beagle, er ligt nog genoeg water voor de boeg. Vaarwel.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/31.xml31 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/31.xml De tropen liggen ruim een dag achter ons. Datzelfde kunnen we van de zon ook zeggen. Eergisteren passeerden we de zon door er onderdoor te zeilen. De dagen tevoren zagen we de zon vanuit het oosten via het noorden naar het westen draaien. Nu passeert ze voor ons noorderlingen weer via het vertrouwde zuiden. Ook voor het bepalen van de middagbreedte kunnen we nu gewoon vanaf het achterschip terecht. Enkele dagen geleden moesten we met het sextant nog naar het voorschip en zorgden de kluivers (voorste zeilen) voor een extra handicap bij het schieten van de zon. Het achterschip biedt vrij zicht naar achteren en is dichterbij het af te lezen log.               In de avondschemering rennen de eerste stuurman, de leerling stuurman en ondergetekende in alle richtingen met een sextant over dek. Dan moet in alle richtingen sterren worden geschoten om positie te kunnen bepalen en daarvoor is maar beperkt tijd beschikbaar. Leerling stuurman Martin laat geen gelegenheid voorbijgaan om zijn positie astronomisch te bepalen en geniet zichtbaar van zijn vermogen zelfstandig onze standplaats te kunnen bepalen. Met enige hulp van zon, Arcturus, Spica en Dubhe weliswaar…..   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/30.xml30 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/30.xml Het zogenaamde Azoren hoog ligt op dit moment ten oosten van de Azoren, zijn naam ten spijt. Dat komt ons goed uit want dat dwingt ons niet ver westelijk te gaan. Op het noordelijk halfrond draait de wind rechtsom rond een hoge drukgebied. Om van de Kaap Verdische eilanden naar Gibraltar te komen moeten we dus een eind om maar de huidige ligging van het gebied biedt ons voordelen. Zoals gezegd, we hoeven niet te ver naar het westen maar we komen zo ook in een sector ten zuiden van het gebied waar de wind voor ons iets gunstiger waait dan ten zuidoosten ervan. Nu kunnen we meer noord maken en dat benadert de richting naar de Middellandse Zee meer dan een noordwestelijke koers. We mogen van geluk spreken dus. Nog een paar dagen en dan verzeilen we in de windzwakke kern van het hoge drukgebied. Dan zal de tijdsdruk wel weer bepalen dat de diesel bij moet maar alle mijlen die zonder gebruik van dieselolie zijn gemaakt steken we in ons zak. Tenslotte ligt de olie niet voor het opscheppen…..hoewel ze daar in de Golf van Mexico anders over denken…   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/29.xml29 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/29.xml Daar waar de wind vandaan waait, daar moeten we heen. Aangezien een zeilschip niet recht tegen de wind in kan varen moet het dus maar via Keulen naar Parijs. Zoveel mogelijk tegen de wind in varen noemen we hoog aan de wind zoals gisteren al gezegd. Dat dit precies moet gebeuren om zoveel mogelijk het doel te naderen hoeft niet te worden uitgelegd. De wind is niet helemaal stabiel. Dan wakkert hij wat aan, dan valt hij een beetje weg. Dan draait hij een beetje meer richting oosten, dan weer een beetje richting westen. Om deze veranderingen optimaal te benutten of de nadelen ervan zoveel mogelijk te ondervangen moet er met de veranderingen meegestuurd worden. Als er hoog aan de wind ( in dit geval komend van stuurboord) wordt gestuurd en de wind krimpt (draait tegen de klok in op een kompasroos gezien) dan vallen de zeilen in omdat de wind teveel van voren komt. Hierdoor valt het schip stil en daarmee komen we er ook niet. Andersom, als de wind ruimt, dan had meer naar stuurboord kunnen worden gestuurd en dat zou ons dichter bij het doel brengen. Het schip is uitgerust met een autopilot, een handig instrument om met een kleine bemanning zoveel mogelijk handen voor zeilhandelingen beschikbaar te hebben. Dit apparaat stuurt uiterst precies maar slechts op een door ons ingegeven kompaskoers. Van wind heeft het ding geen weet dus sturen we op dit moment alleen nog op de hand. De foto toont aan stuurboord de eerste stuurman die een roertorn neemt met aan bakboord de hoofdmachinist die hier geen rol in heeft maar zo aan zijn rug te zien net met z’n eigen werk is bezig geweest…   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/28.xml28 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/28.xml Ja, het pakketje lag bij de douane op de luchthaven maar de bijbehorende documenten waren zoek. De douane ambtenaren konden het dus niet aan de scheepsagent geven, werd ons meegedeeld. Na wat gesteggel en heen en weer tussen schip en douanekantoor kwam uiteindelijk dan toch het benodigde onderdeel via de agent aan boord, een etmaal later dan gepland. De volgende order ligt op Gibraltar waar een paar mensen op 13 juni aan boord komen voor de reis verder richting Valencia. Met het verlies van een dag moeten we een gemiddelde snelheid van 7.8 knopen lopen. Niet onmogelijk maar de zeilvoering zal ook niet al te truttig moeten zijn om dat waar te maken. Op dit moment lukt dat nog goed. Er staat windkracht 7 en dat komt ons goed uit nu we hoog aan de wind moeten, een rak dat we vermoedelijk zullen houden tot Gibraltar. Aanvankelijk over stuurboords hals, later over bakboords hals op een moment dat we de Azoren achter ons hebben. Er tussenin zal misschien de machine ons door een hogedrukgebied moeten duwen bij gebrek aan tijd om eromheen te kunnen zeilen. Het blijft tenslotte 2010 en al lukt het de NS niet, een zeilschip moet op tijd komen.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/27.xml27 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/27.xml Met vertrek vanuit Kaapstad hadden we nog de hoop in één ruk naar Europa te kunnen varen. Omdat we op de Zuid Atlantische oceaan niet de gewenste wind kregen waren we gedwongen onderweg een plek aan te lopen voor bunkers. Een reis van 7 weken vergt al een dusdanige hoeveelheid brandstof voor de generatoren dat er weinig rest voor de hoofdmotor. Met een betere wind en minder tijdsdruk hadden we een eind kunnen komen zonder tussenstop maar helaas… Ondanks dat voor de middag de tanks waren opgetopt met dieselolie liggen we nog steeds tegen de kade. We wachten op een onderdeel voor de hoofdmachine dat hier vanmorgen had moeten zijn. Wederom helaas… Nieuwe dag, nieuwe kansen. Morgenochtend zou het deel volgens de meest recente belofte hier op de luchthaven moeten liggen, we wachten het nog een nachtje af. Mocht dan blijken dat we weerom aan het lijntje zijn gehouden gaan de trossen los en hopen we het reserve onderdeel niet nodig te gaan hebben. Morgen zouden er weer een paar coördinaten boven dit stukje moeten staan en zo hoort het eigenlijk ook. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/26.xml26 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/26.xml Na een aantal dagen onder machine en deels onder gecombineerd zeil en machine te hebben gevaren konden we het laatste etmaal richting Mindelo weer eens echt zeilen. De weken voor het grote diesel verstoken wapperden we met de wind mee maar nu moest de clipper er weer eens flink tegenaan. Hoog aan de wind, voor zeil leken; schuin tegen de wind in. De windkracht zes deed het schip even lekker hangen en sneed de van voren inkomende golven moeiteloos doormidden. Na dagenlang onder machine te hebben gevaren en zo’n drie weken alleen wind van achteren te hebben gevoeld is deze manier van varen dubbel genieten. Bijgaand kaartje laat de gevaren weg onder zeil zien. Wat meteen opvalt, is de merkwaardige pirouette ten zuiden van Ilha de Sao Nicolau (Sinterklaaseiland?). Gedwongen door een enorme windschifting en wegvallen van dezelfde wind even later moest zuid worden gevaren om vrij te komen van de storingen van dit eiland. Zulke invloeden van dit soort bergachtige eilanden reiken vaak tot 10 mijl erachter. Dat was hier ook het geval. Om onze ligplaats af te wachten besloten we nog een paar uur te ankeren in een baai wat volgens de nautische publicaties ‘good holding ground’ zou moeten bieden. Na  een aantal ankerpogingen waren we er genoeg van overtuigd dat dit op een leugen moest berusten maar was inmiddels ook de tijd verstreken die gewacht had moeten worden. Zo konden we meteen door naar de haven waar we nu liggen, afgemeerd aan trossen die in tegenstelling tot het anker de clipper wel op z’n plaats houden.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam    http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/25.xml25 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/25.xml Al zijn we nog niet thuis en voorlopig nog niet daar waar onze wereldreis begon, we kunnen in ieder geval zeggen dat de clipper de wereld rond is. Vanmiddag half drie boordtijd doorkruisten we ons zog van de heenreis. Op weg van Europa naar de zuidelijke oceanen deden we Santiago aan, één van de eilanden van de Kaap Verdische archipel. Morgenavond lopen we Mindelo aan op het eiland Sao Vicente, behorend bij dezelfde eilandengroep. Mindelo wordt uitgesproken met klemtoon op de tweede lettergreep, dit even voor Tukkerse lezers die misschien geneigd zijn dit op de laatste lettergreep te leggen. Het ligt echt voor de kust van Afrika. Tim en Esther, respectievelijk geluidsman en cameravrouw die met ons tijdens het Beagle project meevoeren lieten in Zuid Afrika aan boord een pakketje achter dat we halverwege deze reis moesten openmaken. Een kaart met sympathieke woorden en een doos vol snoeperij kwam tijdens de middagsmoko onder het pakpapier vandaan. Tim en Esther: hartelijk dank! Milou had voor deze gelegenheid bepaald wat halverwege deze reis zou moeten zijn. Ons verbazend over haar geografische betrokkenheid bij de reis vroeg iemand hoe zij dat had berekend. Ze had vanmorgen de koffievoorraad geteld en vergeleken met de hoeveelheid sinds vertrek….en wij maar modderen met logstanden en kaartpassers.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam                            http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/24.xml24 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/24.xml Voor het kaartenhuis ligt een stukje dek dat we het apendek noemen. Niet dat we vanuit Zuid Afrika levende souvenirs hebben meegnomen maar het dek is gemakshalve vernoemd naar de aap, ofwel bezaanstengestagzeil dat erboven hangt en bij het strijken op dit dek belandt. Het is een plek waar nooit een bevredigende invulling aan kon worden gegeven. Jaren lang was het de opslagplaats van dek meubilair. Dit vonden we erg rommelig staan en met beter indelen van het sloependek verhuisden deze tafels en stoelen naar dit beter gecamoufleerde dek. Voor het Beagle project bleef het dekje een tijd lang leeg. Dat zag er mooi uit maar de ruimte werd nergens voor benut. Tijdens de wereldreis hebben we deze plek gebruikt voor opslag van de grote hoeveelheid touwwerk die we de lange reis aan boord hadden op te slaan. Afgelopen nacht rees tijdens de hondewacht het idee voor de zondag deze ruimte te ‘upgraden’ tot lounge om de vrije wachturen van vandaag comfortabel in te kunnen vullen. Bijgaande foto’s tonen het resultaat, de hipste strandtent van Scheveningen is er niets bij….   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/23.xml23 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/23.xml De dag begon goed. Simon, onze kok, stamt uit een Engels nest dus weet als geen ander het belang van een goed ontbijt op waarde te schatten. Vandaag vond hij het klaarblijkelijk een goed moment om zijn afkomst kracht bij te zetten door de bemanning te verrassen met een “full English breakfast”. Milou had zich op het blad voor het doorgeefluik van crewmess naar de kombuis genesteld om de bestellingen door te geven. A la carte; met of zonder ei, worstjes, bonen, spek en wat er voor de rest nog bij hoort. Ondanks de Nederlandse gewoonte het ontbijt te beperken tot een bak koffie en een kleine hap om onuitgeslapen kaken niet teveel te vermoeien werd deze actie erg gewaardeerd. Bjarke, een in Kaapstad nieuw aangemonsterde matroos moest even lachen toen hem werd gevraagd of hij een Engels ontbijt wilde. Hij dacht dat het om een geintje ging. Kennelijk hebben ze het op de Deense schepen niet zo goed dus mogen we het temeer waarderen. Er wordt door de matrozen veel fysiek werk verricht, teveel om te teren op de voornoemde Hollandse kleinigheid. De vaatwasser had er weinig werk van, de borden kwamen leeg geschraapt terug naar de kombuis. Goede voeding is van belang, voor het gestel maar ook voor de gemoederen. De scheepskok wordt niet voor niets gezien als de grootste machthebber aan boord al mag dat op papier anders lijken…..   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam (2nd in command) http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/22.xml22 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/22.xml De zeilen liggen opgedoekt op hun ra. We hebben ons alvast voorbereid op wat wind dat op de kop zal gaan komen de volgende dagen. Het zal niet veel zijn maar deze tegenwind samen met de vaart die we zelf lopen zorgt voor voldoende weerstand in het tuig dat opdoeken noodzaak is. ‘Opdoeken’ voor de niet-zeiler is het bergen van het zeil op de ra en hier strak aan bevestigen. Buiten het verlagen van de weerstand tegen de wind varend doeken we het op zodat het niet gaat klapperen en daarmee onnodig zou kunnen slijten. Niet in de laatste plaats pakken we het zeil in om het ultra violet licht geen vat te laten krijgen op het doek. Hiervoor is een speciale baan aan het zeil genaaid waar het hele zeil onder wordt gerold wanneer het wordt opgedoekt. Als dit netjes gebeurd noemen we dit ‘harbour furl’ maar moet het even provisorisch op volle zee dan is de zogenaamde ‘sea stow’ voldoende. Bij de laatste vorm leggen we het zeil niet in plooien op de mast zoals bij de haven- variant maar kunnen minder matrozen het af door het zeil stukje bij beetje naar de ra te rollen en daaraan vast te maken. Een nog wat eenvoudiger vorm van opdoeken is ‘opnokken’. Hierbij binden we alleen het zeil aan de ranokken (einden) omdat deze gedeelten van het zeil het eerst zullen gaan klapperen. In Sommige gevallen is dat al voldoende. Is opdoeken helemaal geen noodzaak dan hangt het in geien en gordingen als het niet is gezet. Bijgaande foto komt niet uit de collectie ‘nominatie nieuwe brochure’ maar toont mooi alle vier genoemde uitvoeringen op één Stad Amsterdam; “zoek de verschillen”. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/21.xml21 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/21.xml Langzamerhand komen we in de intertropische convergentie zone, de doldrums voor wie niet over z’n tong wil struikelen. Dit is de windstille gordel die op de oceaan wat rond de evenaar golft. Hier komen de zuidoost- en noordoost passaatwinden bij elkaar op een lijn waar nauwelijks drukverschillen in de atmosfeer te vinden zijn. Het is er vochtig warm. Het gebrek aan wind maakt de draaglijkheid er niet beter op, we kunnen alleen van geluk spreken dat de enorme hoeveelheid vocht in de atmosfeer voor een wolkendek zorgt wat de zon iets dimt. Het moet voor de bemanningen op vroegere zeilschepen een kwelling geweest zijn, de verzengende hitte zonder moderne airconditioning en bij gebrek aan wind geen voortgang zonder machine. Dat laatste biedt ook nog eens nauwelijks vooruitzicht op een einde van de tortuur. Daarmee vergeleken zijn wij verwende wezens die van deze ongemakken nauwelijks een voorstelling meer kunnen maken....en als we dat willen dan biedt een kort bezoekje aan de stuurmachinekamer een goede gelegenheid tot solidariteit met de zeeman van anderhalve eeuw geleden. Door deze ruimte lopen de uitlaten van onze machines en was het vanmiddag 68° Celsius. Een ware sauna, hoewel de inrichting iets minder vriendelijk is. Het Fins hout is hier gewoon IJmuidens staal en zelfs met een handdoekje valt er niet te zitten zonder gebrandmerkt te worden.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/20.xml20 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/20.xml Na de passage van de lijn gisteravond kon het bezoek van Neptunus niet uitblijven, natuurlijk. Vandaag was onze bootsman Cock de rol van de koning der zee toebedeeld. Het natuurlijke kapsel van de bootsman vertoont doorgaans al grote gelijkenissen met een bos zeewier dus was er weinig verbouwing voor nodig om deze karikatuur te imiteren. De Deense matroos Tao mocht transseksueel opereren als de koningin. Zes personen moesten de doop ondergaan die hen van ‘Pollywogs’ zou doen promoveren naar ‘trusty shellbags’. Ter doop moest een smerig prutje worden vervaardigd waar Simon zich graag verantwoordelijk voor stelde. Zijn taak als scheepskok nam hij zelfs met deze opdracht dusdanig serieus dat het een compleet driegangen menu werd, zij het niet ter consumptie. Daarvoor had hij een afsluitende borrel voor de nieuwe dopelingen gebrouwen die, aan de gezichten van de groentjes te zien de reputatie van een goede kok normaal ernstig zou  schaden. Het was ten derde maal deze wereldreis een doldrieste bedoeling waarbij het opruimen van de smeerboel meer tijd nam dan de eigenlijke ceremonie. Gezien de inzet van iedereen bij het verwijderen van vieze troep bleek het weer de moeite waard.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/19.xml19 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/19.xml Het is voor de vierde en tevens laatste keer deze reis dat we de meest besproken lijn van onze planeet passeren. Het zuidelijk halfrond ligt nu definitief achter ons, het halfrond waar het grootste deel van de reis zich afspeelde. Voorlopig zien we het water weer linksom door het gootgat kolken. En dat gebeurt nu al, amper een mijl over de evenaar. Ook een manier om aan plaatsbepaling te doen, gewoon de kraan open zetten. Toch moesten we onze lengte bepalen door een gis te nemen vanuit het stersbestek van half zeven….alhoewel derde stuurman Floris, kennelijk weinig vertrouwen hebbende in eigen nautische vaardigheden, het niet kon laten de blindering van de GPS op te lichten om te zien of we werkelijk wel over de magische lijn voeren. Omdat we alleen met bemanning onderweg zijn hebben we de hotelmanager thuis gelaten. Een hotelmanager zonder gasten is als een kapitein op een woonark dus gelijk hebben ze. Wel hebben we Milou mee, één van de bedieningsmedewerkers die buiten koffie zetten het ‘hotelpaleis’ bewaakt en enkele binnendienstklussen voor haar rekening neemt. Vandaag troffen we haar aan boven op de bar. Niet naar aanleiding van een uitbundig Neptunusfeest maar om ‘haar bar’ een opknapbeurt te geven. Er komt een nieuwe laklaag op dus moest er, alvorens te vernissen grondig geschuurd worden. Over een maand hopen we Milou zo niet meer aan te treffen. Allereerst mag dan de klus allengs geklaard zijn maar als onze servicekracht tegen die tijd het bier tappend in een emmer, over de bar klimmend aan de gasten gaat serveren zou men een oceaanreis wel erg veel beroepsdeformatie toedichten. Dat is dus niet het geval….hopen we….   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/18.xml18 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/18.xml Met het voor de wind kruisen maken we gebruik van windschiftingen om zoveel mogelijk over de geplande koerslijn te kunnen varen. Zo varen we al bijna twee weken koersen tussen 300° en 330° en houden daarbij het tuig vierkant gebrast. Dit wil zeggen dat we de ra’s dwarsscheeps houden. Op het moment dat de wind meer van de zij van het schip invalt zullen we moeten brassen, deze hoek veranderen dus. Vanavond was het dan zo ver, er werd gebrast. Hieruit valt op te maken dat er lang geen zeilhandelingen zijn verricht en dat is ook zo. Toch bleek er genoeg te doen want door af te kruisen waarbij de wind vanaf achteren beurtelings van stuurboord of bakboord inkomt moet er wel wat met de lijzeilen gebeuren. Deze zeilen zetten we op voor-de-windse rakken op de voortop (voorste mast) aan de loefzijde, gek genoeg gezien de naam van deze zeilen. Komt de wind een beetje over stuurboord in worden ze aan stuurboord gezet. Aan bakboord, in dit voorbeeld lij, vallen de zeilen in de luwte van de zeilen op de grote top, beginnen als gevolg daarvan te flapperen en daardoor te schavielen. Bijgaande foto laat dat duidelijk zien. Vandaar dat bij elke koers wisseling om van de schifting gebruik te maken de lijzeilen van boord moesten worden gewisseld en dat is een bewerkelijke klus. De bemanning is daardoor erg bedreven in deze wisseling geworden en zijn inmiddels zelfs in staat dat in het donker te doen, geen gek resultaat voor een nieuwe lichting varensgasten.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/17.xml16 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/17.xml Elke dag komen we eer een stukje noordelijker en dat is goed merkbaar aan dek. De zon brand fel en met het naderen van de evenaar wordt de lucht merkbaar vochtiger. Zo nu en dan valt er een buitje aan dek. Hier en daar zien we aan de horizon grauwe vegen onder een wolk maar de temperatuur wordt er niet lager om. In tegendeel. Moesten we een week geleden s’avonds toch zeker nog een lange broek aantrekken, nu is de meest zomerse bemanningskleding aan boord al bijna nog te warm tijdens de nacht. We zijn nu twee weken op zee en het zal nog ettelijke weken duren voor we het eerste land zullen zien. Voor veel mensen is dat alleen als kwelling voor te stellen maar voor wie lange zeereizen heeft gemaakt weet beter. De zee geeft toch een zekere mate van rust ondanks dat diezelfde zee behoorlijk kan bulderen. In dat geval mag er misschien niet van rust sprake zijn maar van onrust toch ook weer niet, al klinkt dit tegenstrijdig. Moderne communicatiemiddelen verstoren helaas toch een stukje van dit gevoel van sereniteit maar gelukkig is er genoeg van over om van te kunnen genieten. Dat laatste komt zichtbaar tot zijn recht op een zondag als vandaag waarbij de ontspanning bij iedereen aan alles af te lezen is. Om Joseph Conrad’s woorden te citeren: “The true peace of God begins at any spot a thousand miles from the nearest land”.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/16.xml16 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/16.xml De stabiele passaat en atmosfeer laten het toe dat we de pennenbank aan de verschansing kunnen lakken. De geien en gordingen doen geen dienst bij het gezette zeil dus konden een paar dagen geleden de korvijnagels verwijderd worden om de bank te lakken. Op het hoofddek begint er een eind in zicht te komen aan het lakwerk. Intussen worden er op het kampanjedek ook al driftig oude laklagen verwijdert om opnieuw lagen nieuwe vernis op te kunnen bouwen. Het ultra violette licht ontneemt de oude laklagen hun beschermende werking. Vanaf een bepaald punt heeft een nieuw laagje eroverheen geen zin meer en maakt het zeker niet fraaier. De broodwagen (voor automobilisten; stuurkolom) achter het kaartenhuis werd vandaag kaal gehaald en om daar goed bij te kunnen moest het schip stuurloos worden gemaakt…..nee, verkeert uitgedrukt, stuurwielloos. Hoewel, ook niet helemaal juist want we hebben nog een stuurwiel verder achterop hetzelfde dek dat nog vast zit zoals het hoort.   Richard Slootweg                                                                  Kapitein Clipper Stad Amsterdam                                                            http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/15.xml15 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/15.xml Intussen zijn we alweer op het westelijk halfrond en stevenen met een kleine 10 mijlsvaart op de volgende streep door de oceaan af, de evenaar. Eindelijk hebben we een beetje wind wat we gebruiken kunnen, zolang het duurt. Twintig knopen wind is niet het meest gangbare op dit gedeelte van de oceaan dus genieten we er maar even van. Met minder wind zouden we goed af kunnen maar dan zou hij toch een beetje anders in moeten komen ten opzichte van het schip. We varen nagenoeg recht voor de wind, veel bruikbare wind wordt dan door eigen snelheid weg gezeild en het zeiloppervlak wordt deels door zichzelf afgedekt. Om dit zoveel mogelijk te ‘omzeilen’ kruisen we voor de wind een beetje af. We passen de koers een beetje aan zodat de wind ruim inkomt, schuin van achteren, zo gezegd. Later varen we dan wel weer een koers zodat de wind van de andere kant ruim inkomt en zo zigzaggen we wat over de Zuid Atlantic. De extra mijlen worden ruim teniet gedaan door de hogere snelheid. Ook de windschiftingen zijn goed te benutten om zo min mogelijk van de ideale koers af te hoeven wijken.   De uitspraak van de dag kwam vandaag van de bootsman: “Yes, I have a language knobbel”. Je zou hem bijna serieus gaan nemen, het is tenslotte voor iedere Nederlander goed verstaanbaar Engels….   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam                                                                      http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/14.xml14 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/14.xml Het corrigeren van de gis doen we met behulp van de sextant. Dit is niets meer dan een hoekmeetinstrument. Staan we hiermee op een afstandje van een kerk zouden we de hoek ermee kunnen meten tussen de onderzijde van deze kerk en het topje van de toren. Met wetenschap over de hoogte van die kerk kunnen met wat goniometrisch gegoochel onze afstand tot die kerk bepalen. Meten we de volgende keer een grotere hoek dan zijn we dichterbij, in het geval een kleinere hoek dus verder weg. Midden op de oceaan zijn niet zoveel kerken te vinden dus meten we de hoek tussen de horizon en een hemellichaam; zon, maan, ster of planeet. Met behulp van de nautische almanak en wat rekenarij kunnen we bepalen hoe hoog we dit hemellichaam hadden moeten meten vanuit de gegiste positie. Dit hoekverschil bepaald de mate waarin we verder weg of dichter bij de gis zijn, gezien in de richting van het hemellichaam. Aangezien de mensen die tot mijlen ver dwars van mij staan dezelfde hoek meten, in dezelfde richting (tenslotte staan de hemellichamen ver weg) kan ik een streep over de kaart trekken die over al die standplaatsen gaan. Lukt het me in een andere richting weer een meting te doen dan levert dat weer zo’n streep op. Daar waar deze twee lijnen kruisen wordt ons nieuwe uitgangspunt om vanuit verder te gissen tot de volgende waarneming kan worden gedaan om de gis mee bij te stellen waarmee we verder gissen…….totdat we bij de plaats van bestemming komen…..of misschien toch ergens anders. In het laatste geval heeft men dit wellicht voor een volwaardige astronavigatiecursus aangezien maar is slechts bedoeld als beknopte uitleg van het principe. Een beetje abracadabra mag het toch nog wel blijven.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam                                                                                                    http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/13.xml13 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/13.xml Wat is de gis. Ja, gissen waar je bent en dat zou iedereen wel een beetje moeten kunnen maar we doen het toch wat genuanceerder. Op het moment dat er vanuit een haven wordt vertrokken valt met zekerheid de positie vast te stellen. Eenmaal uit het zicht van de haven beginnen we te rekenen met de koers die we varen (vanaf kompas), de mijlen die we erbij afleggen (het log; de kilometerteller aan boord zeg maar), de stroom (gemiddelden uit nautische publicaties) en de drift. Het schip gaat niet altijd helemaal recht vooruit en zeker een zeilschip is erg onderhevig aan wind die het opzij zou kunnen duwen. De hoek die het schip maakt ten opzichte van ‘rechtuit’ noemen we drift en schatten we in. Het zog (spoor door het water) achter het schip zou men als lijdraad kunnen nemen. Zetten we dit achter elkaar dan komen we ergens uit waarvan we uitgaan te zijn. Toch sluipen er fouten in, de kompaskoers is een gemiddelde van wat de roerganger zo precies mogelijk kan sturen, de stroom is op dat moment net iets anders dan gemiddelden aangeven en de drift is ook maar een inschatting. Hoe langer we hiermee doorgaan, des te verder raken we af van waar we werkelijk zijn, het blijft een som van fouten. Toch hebben we deze gegiste positie nodig om te kunnen corrigeren middels astronomische plaatsbepaling (sextant dus) naar een positie dichter bij waar we werkelijk zijn. De gis kunnen we uitrekenen met behulp van wat goniometrie maar we kunnen ook de elementen als koers, stroom en drift achter elkaar in de kaart tekenen. De kaart waarop we nu varen heet een oceaanzeiler en bestrijkt een goot stuk oceaan. Elke potloodpunt is zo groot als honderden voetbalvelden dus valt met weinig precisie deze lijnen achter elkaar te tekenen. Daarvoor bestaan weer zogenaamde ‘plotting sheets’, een stukje kaart op bruikbare schaal zonder de details op de kaart, er is hier tenslotte alleen maar zee. Daarmee kunnen we toch met zekere marge onze ‘standplaats’ bepalen en een positie aflezen. Op de zeekaart tekenen we één keer per dag de positie in, op het middaguur. Dit moet zelfs met een scherp potlood gebeuren om het nauwelijks met die van voorgaande dag samen te laten vallen….wat een plas water… Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/12.xml12 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/12.xml Ter lering en vermaak is de GPS inmiddels alweer een week afgeplakt. We doen het weer lekker ouderwets, we varen tenslotte met een schip waarbij zoiets past. De sextanten zijn kort na vertrek afgestoft, de spiegels weer gesteld en hersencellen worden weer uitgedaagd meer te doen dan tijdens het overschrijven van cijfertjes vanaf een scherm naar het logboek. Voor velen blijft de sextant een magisch instrument en dat was vroeger al niet anders. In de grote zeiltijd hield men dat graag zo. Het vermeed in ieder geval midden op de oceaan elke vorm van muiterij door de zeeman voor de mast. Tegenwoordig begrijpt de zandhaas ook maar nauwelijks hoe je kijkend door zo’n ding je positie op zee zou kunnen bepalen. Met de uitvinding van de GPS en kaartplotter hebben we van muiterij kinderspel toch al gemaakt dus kunnen we hier met goed geweten uitleg geven over de werking van de sextant. Eén misverstand zullen we gelijk maar uit de wereld helpen, zonder de wetenschap over een grove positie helpt dit instrument ons niets. Deze grove positie noemen we de ‘gis’, treffender kan het niet. Over deze gis morgen meer…   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/11.xml11 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/11.xml Dat we een slag naar het noorden moesten maken vanaf Kaapstad blijkt achteraf een onvermijdelijke keuze te zijn geweest. Het St Helena hoog is vergelijkbaar met het Azoren hoog wat op het weer in ons kikkerland indirect grote invloed uitoefent. Het is een relatief stabiele hogedrukcel rond de eilanden waaraan het de naam ontleent. Het hogedrukgebied waar wij nu mee te maken hebben strekt zich consequent uit in oostelijke richting waardoor bruikbare zuidenwind alleen vlak bij de kust gevonden kon worden om noord te maken. Dit laatste was weer nodig om niet de tegenwind ten zuiden van ‘het hoog’ te blijven houden. De oorspronkelijk geplande koerslijn gaat hier dwars doorheen en zou ons geen zeilbare wind hebben geboden. Bijgaand kaartje geeft duidelijk aan hoe de situatie nu is, maar tevens kenmerkend voor de afgelopen week. De gele stippellijn is de reisvoorbereiding, de rode lijn de daadwerkelijk gevaren koers. De H in het kaartje staat voor hoge druk, de windveren geven de windrichting aan en de staart ervan de snelheid van de wind; een klein streepje is 5 knopen, groot is 10 en de combinatie ervan lagere schoolwerk. We hebben minimaal de 15 knopen wind (4 Beaufort) nodig vanuit de richting waaruit het nu waait (zuidoost) om onder zeil op tijd aan te komen. Vandaag hebben we haar maar even op de staart getrapt, de lijzeilen staan inmiddels weer bij.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/10.xml10 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/10.xml Deze zondag droeg zijn naam met eer want op een paar kleine wolkenvelden na hing er weinig in de weg om het dek in het volle licht te zetten. Zoals eerder beschreven proberen we zoveel mogelijk op zee tijdens de zondagen de bemanning te ontheffen van onderhoudswerkzaamheden en laten alleen de zeewachten doorlopen, het laatste kan natuurlijk niet anders. De kok komt er het minst bekaaid van af, zijn doordeweekse dagtaken gaan deze dag ook gewoon door. Toch zag hij kans nog aan zijn surfplank wat onderhoud te verrichten. Het board had tijdens het laatste verlof van de chef nogal wat mijlen gemaakt in Australië en Zuid Afrika. De dokter had het initiatief genomen met wat bemanningleden een soort workshop te houden over fotografie en weer anderen benutten de vrij uren om wat slaap in te halen, te lezen of aan een gitaar te plukken. Martin, leerling aan de hogere zeevaartschool volgt bij ons aan boord zijn stage. Een stagiair krijgt het hele weekend vrij en kruipt dan gedwongen achter zijn laptop om aan zijn takenboek van school te werken. Het is goed om tijdens een zeereis van bijna zeven weken een vaste onderbreking in te bouwen, ook los gezien van de noodzaak vanuit enige geloofsovertuiging.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/09.xml09 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/09.xml We zijn inmiddels de steenbokskeerkring gepasseerd en stevenen af op de volgende denkbeeldige lijn, de nul meridiaan. Ondanks dat we ons nu officieel in de tropen bevinden loopt nog lang niet ieder bemanningslid in korte broek. Allereerst is het hier herfst (!) dus de zon nog lang niet recht boven ons tijdens het middaguur maar ook het water is nog fris. De twintig graden celsius die de zee laat meten koelt de lucht nog voldoende af om niet te hoeven transpireren als er geen fysieke inspanning wordt geleverd. Alhoewel, één van de kwartiermeesters lijkt wat onder de leden te hebben en transpireert ook al zonder inspanning. Van angstzweet zou ook nog sprake kunnen zijn geweest toen we vanavond een vissersscheepje ons uren zagen volgen. We zitten tenslotte voor de west Afrikaanse kust en piraterij is hier niet helemaal vreemd. Het bleek allemaal wel mee te vallen dus zagen we geen reden om ons kanon te laden….gekheid natuurlijk. Moderne piraten worden niet meer geïnspireerd door Johnny Dep en tegen hun huidige geschut zullen we weinig indruk maken met zo’n stuk antiek. Gewoon de inhoud van de kluis beleefd overhandigen als de tijd rijp is vrees ik, en hopen dat het ‘gentlemen’ onder rovers zijn zodat we daarna zonder gekrenkte haren door mogen varen.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/08.xml08 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/08.xml In Kaapstad vond er een grote wissel onder de bemanning plaats. Velen gingen met verlof en even zo veel monsterden daarvoor in de plaats aan. Onder de laatste groep waren betrekkelijk veel bemanningsleden die voor het eerst aan boord van de Clipper stapten. Enkelen van hen hadden andere namen dan Stad Amsterdam in hun zeemansboekje staan maar ook kreeg ik een paar blanco boekjes op mijn bureau. Zeven opvarenden zijn nieuw aan boord van ons schip dus staat er veel van deze reis in het kader van opleiding. Elke dag vindt er buiten de aanwijzingen tijdens de zeilwacht wel een instructie plaats. Vandaag was het de beurt aan Cock, de bootsman om kennis over te dragen aan de ‘groenen’. Het ging niet over schilderen tuigen of lakken. Nee, allereerst wordt wegwijs gemaakt in de bootsmanswerkplaats. First things first. Als je een boots bloed wil zien spuwen moet je vooral zijn gereedschap onjuist gebruiken en zaken niet op de juiste plek terugbrengen….maar dat vermoeden zal bij het zevental vandaag zeker gerezen zijn en daarmee les één wel geleerd.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/07.xml07 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/07.xml De voormiddagwacht, doorgaans de dienst van de derde stuurman mocht vandaag worden geleid door de kapitein. Niet echt spannend zo op de motor midden op een vlakke oceaan maar wel eens goed van de kantoorbaan even ontheven te zijn. Toch was dit niet het primaire doel, derde stuurman Floris wilde vanmorgen samen met bootsman Cock een mastinspectie uitvoeren. Eens per maand wordt elke top grondig door twee personen geïnspecteerd die kennis hebben van het tuig; een kwartiermeester, bootsman of derde stuurman. Uit deze inspectie komt een lijst met werkzaamheden die wordt opgeslagen in de computer maar die ook in de bootsman’s werkplaats komt te hangen zodat deze bij elke gelegenheid kan worden afgewerkt. Een drie uur durende inspectie resulteert al gauw in een veelvoud ervan aan werk dat gewoon tijdens de dekwacht moet worden gedaan, de onderhoudswacht heeft andere klussen te doen. Dat inspecties en onderhoud aan het tuig van een zeilschip van groot belang zijn behoeft geen betoog want het werken op hoogte brengt risico’s met zich mee maar ook aan dek is het niet veilig als het tuig niet zou blijven staan. Je moet er niet aan denken…..   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/06.xml06 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/06.xml Er staat nog steeds geen ‘zeilbare’ wind maar laten we niet klagen, de wind uit verkeerde richting is voorbij en als we achteromkijken naar Kaap de Goede Hoop dan staat daar een serieuze wind die ons nauwelijks de haven van Kaapstad had laten uitvaren. Dan nemen we het motorgeronk maar voor lief en genieten van zon, de glooiende kust van Namibië, nieuwsgierige zeeleeuwen, de schittering van Venus over een blakke oceaan en de appeltaart van Milou. Het kan allemaal minder…..   De kust van Namibië? Ja….. sinds de stoomvaart bestaat reisvoorbereiding uit rechte strepen over de kaart. Ook wij maken zulke reisvoorbereidingen omdat we dat verplicht zijn en dat we daarmee iets herkenbaars kunnen tonen aan controlerende instanties. Dit blijkt voor zeilschepen lang niet altijd zinvol maar wagen we ons niet aan uit te leggen. Dat de wind zich weinig van onze planning aantrekt weten wij en dat getuigd bijgaand kaartje. De gele stippellijn geeft de leidraad van een motorschip aan, de rode lijn geeft aan hoe we hebben gevaren. Ja, we hebben een testkit om de mate van alcohol in het bloed te bepalen maar het gaat hier echt om een streven naar optimaal gebruik van wind. In dit geval is dat voor de voortgang niet echt efficiënt maar dat hoeven we niemand uit te leggen, toch?   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/05.xml05 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/05.xml De boordklok loopt op dit moment nog gelijk aan die in Nederland, zo konden we parallel aan thuis de gevallenen herdenken zoals thuis wordt gedaan. De bemanning van de Stad Amsterdam is internationaal vertegenwoordigd maar alle opvarenden komen uit landen waar vrede heerst. Bij een half gestreken vlag vragen we zwijgend stil te staan bij deze niet vanzelfsprekendheid en de levens die hierom vallen. Het continent vlak naast ons schip kent per slot van rekening teveel voorbeelden ervan.   Volgens de pilot charts zou in het gebied waarin we varen deze tijd van het jaar voornamelijk een zuidoosten wind moeten waaien. Deze ‘pilot charts’ geven omstandigheden als zeegang, ijsgrenzen, stromen en dus ook de wind gemiddeld over afgelopen jaren weer. Op dit moment is alles behalve gemiddeld want de wind waait noordwest en daar zou weinig kans op bestaan. Een rug van hoge luchtdruk strekt zich uit van St Helena tot aan de grens van Zuid Afrika met Namibië. Ten zuiden van deze gordel is de wind noordwest, pas ten noorden ervan kunnen we een zuidoost-passaat tegemoet zien en die hebben we wel een paar weken nodig. Met afwisselend zeilen, motoren en motorzeilen wringen we ons naar het noorden om zo snel mogelijk een bezeilde wind op te vangen want voor gezapig zeilen tot de wind spontaan draait is geen tijd. Half juni worden we in Valencia verwacht, daar is geen tornen aan.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/04.xml04 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/04.xml In de haven wordt de Clipper veelal gebruikt door bedrijven die daaruit klandizie denken te halen. Om geen twijfel te laten over welk product het gaat vraagt de hurende partij ons vaak het schip aan te kleden met promotiemateriaal en daar geven we graag gehoor aan. Zo had onlangs Damen shipyards vlaggen meegenomen die tijdens hun evenement fier aan de toppen wapperden maar van de scheepsbouwers na hun vertrek daar rustig mochten blijven hangen….begrijpelijk…. Toch vermijden we op zee graag ons schip het vergelijkingen met een haringkar te ondergaan en daarom worden overbodige vaandels aan dek gehaald, dus ook de ‘Damen- vlag’. Sorry heren van de werf. We slaan de vlag wel op voor een volgende gelegenheid maar eerst laten we 2e stuurman Arthur er stiekem mee de hut van hoofdmachinist opleuken. “ Erik, er ligt een dame op je bed!”     Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/03.xml03 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/03.xml Met de Tafelberg in het zog en ruim zevenduizend mijl voor de boeg zijn we begonnen aan de langste reis van de Clipper tot nu toe. De haven van bestemming heet Valencia en zoals nu gepland wordt er geen haven meer aangelopen tot deze Spaanse stad. Gebrek aan brandstof of voeding zouden ons kunnen dwingen onderweg nog een plaats aan te doen maar we hopen dat het niet nodig zal zijn. De reis zal zo’n 45 dagen gaan duren en daarvan zouden we maximaal 14 dagen onder machine kunnen varen. De rest moeten we zeilen. De weergoden helpen ons voorlopig in ieder geval niet, zoals de weerkaarten ons voorspellen. Op dit moment is er nauwelijks wind en de stevige bries op kop die ons over een paar dagen te wachten staat zal de voortgang nog meer belemmeren. Maar goed, we zijn weer op zee en onderweg en daar waren we weer aan toe. De reis is lang genoeg om op mooi zeilweer te kunnen rekenen.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/02.xml02 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/02.xml Er was weinig tijd om gisteren onze koningin te eren, de op deze dag in oranje polo’s gestoken bemanningsleden herinnerden ons zo nu en dan aan de feestelijkheden thuis. We hadden het druk met wat men zo chique een “corporate event” noemt. De Zuid Afrikaanse marine overweegt een sailtrainingsschip te laten bouwen om hun militairen op te leiden. Het Nederlandse scheepsbouwbedrijf “Damen Shipyards” heeft al meerdere schepen voor de marine van dit land gebouwd en zou ook in aanmerking kunnen komen voor de bouw van hun nieuwe zeilschip. De Oranjewerf in Amsterdam heeft destijds ons schip gebouwd en behoort ook tot de Damen werven dus greep de scheepsbouwer ons bezoek aan Kaapstad aan om de marine ter plaatse een informatieve dag te bieden aan boord van de Stad Amsterdam. Tezamen met onze lovende verhalen over het schip hopen we dat de zeemacht zal kiezen voor een groot zeilschip te bouwen met Nederlandse ‘know how’. Was het gisteren een Hollandse feestdag, voor een aantal buitenlanders was dat vandaag het geval. De eerste mei heet ‘dag van de arbeid’ en in een aantal landen is men dan vrij. Wij Nederlands doen niet aan deze controverse dus hebben de dag geëerd door juist te doen waaraan wordt gerefereerd: werken!   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/01.xml01 May 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/05/01.xml De clipper ligt al een paar dagen aan haar trossen te trekken alsof het de haven alweer zat is en dat valt te begrijpen. Er staat een pittige wind die uitnodigt van de kade te komen en met een weersvooruitzicht dat ons over een paar dagen afzwakkende winden beloofd kan men zich deze gretigheid temeer voorstellen. Na twee maanden landleven voel ik met het schip mee maar verplichtingen weerhouden ons van de verleiding in zee te steken. Een paar dagen nog…. Gistermiddag moesten er toch even een paar trossen worden bijgezet om de Stad Amsterdam niet haar zin te geven, er woei een vlagerige wind tot 8 Beaufort door het tuig. Over de tafelberg lag een grauwe wolk die ondanks alle dreiging hier keurig bleef liggen. Het tafelkleed, zoals men het hier kenmerkend noemt. Ruurd, één van de producers had het initiatief genomen een feestje voor alle betrokkenen in het Beagle project te organiseren. Zo togen gisteravond alle opvarenden, op de wacht aan boord na, richting een barretje in de stad. In Simonstown was men een op een karikatuur van een belegen ‘rock star’ gestuit die gestrikt kon worden om ons feestje luister bij te zetten. Omdat zijn stem per avond een beperkte houdbaarheid kende was een vervolg door een plaatselijke DJ vooropgezet en daarmee verzakten we solidair tot in de kleine uurtjes. Een wat formeler afscheidsfeest dat morgenavond aan boord gepland staat kluistert nogal wat bemanningsleden aan het werk dus de geste van gisteravond valt zeer te waarderen. Bij dezen dank!   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/04/29.xml29 Apr 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/04/29.xml Nog twee uurtjes, dan is de Clipper weer onder het commando van Richard Slootweg. Gisteren hebben wij samen gezeten en besproken wat er op het schip gaande is en hoe we dingen in de toekomst aanpakken. Als ik terug kijk heb ik een ontzettend mooie periode gevaren. Het lijkt of ik eergisteren in Melbourne opgestapt ben, en toch is er zo veel gebeurd in de tussentijd, dat het toch twee maanden geleden moet geweest zijn. Zo veel schitterende momenten die ik nooit zal gaan vergeten. De reis langs de kust van Australië, de recepties met medewerkers en klanten van Randstad in de haven van Adelaide. De ontmoeting met de Barkentine “Leeuwin II” eerst op zee en later in de haven, nadat de “Queen Mary II” ons ligplaats in Fremantle vrij had gemaakt. En toen begon de grote oversteek over de Indische oceaan, met de cycloon die van stuurboord kwam en dus voorvaart had, zodat wij achter langs moesten. Verder naar Mauritius, een klein paradijs dat midden in de Oceaan ligt. Langs Madagaskar, op de Agulhas stroom en rond de kaap bij Afrika naar Kaapstad. Wij hebben op deze reis zoveel beleefd en zoveel ervaringen opgedaan, die ik allemaal mee naar huis neem. Eigenlijk wil ik niet naar huis, even de haven uit en daar ligt de zuidelijk Atlantic, zeil zetten en …… aan de ander kant wil ik graag al thuis zijn, horen wat de kinderen te vertellen hebben en mijn vrouw in mijn armen sluiten. Dat is wat ik ga doen, tot ik in Valencia weer aan boord kom.   Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/04/28.xml28 Apr 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/04/28.xml Onze Belgische weermannen hebben het al dagen geleden aangekondigd, dat er een koufront onze kant uit komt. Vandaag was dan ook de ontmoeting. Om 10:00 uur hebben we altijd een koffiepauze op het achterdek. Op dat moment konden we het front al duidelijk op de radar waarnemen. Nog 28 mijl van ons verwijderd, dus genoeg tijd om koffie te drinken. Wel graag in de schaduw, want om die tijd hadden we al 32° C aan dek en in de zon was het nog heter. Het was wel duidelijk te zien hoe het front snel naderde. Een half uur later was het slechts nog 12 mijl bij ons vandaan. Dat betekent dus, dat het front met 30 knopen naar ons toe komt. Wij verwachten niet alleen een verschil in windkracht, maar ook een windshift van 90° en meer en heel wat regen.   In Port Louis zijn wat nieuwe regenpakken aan boord gekomen tot nu toe hadden we nog geen kans gezien om deze te testen, maar vandaag is het de gelegenheid. Iedereen is erover eens dat ze er mooi uitzien, maar voordat we een inkoop doen voor de hele bemanning, willen we wel zeker zijn dat ze ook geschikt zijn.   Ik weet niet hoe het kan, maar zodra er een regenpak aan dek verschijnt, lossen de wolken op en de regen passeert aan weerszijde van het schip. Op nog geen 300 meter afstand zie je de regen vallen, maar geen druppeltje aan dek. Wel is de temperatuur met 8° gezakt, maar daarvoor hoef je nog geen regenpak aan te doen, een poloshirtje is meer dan voldoende. Ook de wind volgde niet onze verwachtingen, hij draaide wel van NW naar ZZW maar zakte ook van 20 kn naar 6 kn terug. Dus het zeil kon ook zo weer bijgezet worden.   Gelukkig was dat nog in de ochtend, intussen hebben we verschillende buien gehad en zeilen met een bestendige zuidoosten wind verder richting zuidkust van Madagaskar.    Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam       http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/04/11.xml04 Apr 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/04/11.xml Ook vandaag hebben we weer stukjes plastic uit het water gehaald. Ieder dag wordt de positie opgeschreven en de vondst gedocumenteerd. We hopen zo Marcus Erikson en Katherine Cummings met hun onderzoek in de indische oceaan verder te helpen.   Intussen is er ook weer een nieuw onderzoek van start gegaan. Door een slangetje wat helemaal tot het puntje van de mast loopt, gaan we kijken wat de CO² gehalte op hogere hoogte is. Maar natuurlijk willen we ook weten hoe het is in nog hogere streken is. Daarvoor hebben Wubbo Ocksels en Rolf van de Vlugt vliegers meegenomen. Heel wat verzoeken waren nodig om dit bonte stukje stof ver boven de masten van de Clipper te laten stijgen. Met al die touwen en stagen aan boord is het dan ook geen kinderspel. Maar als alles goed gaat wordt er straks apparatuur aan de vliegers gemonteerd om informatie te verzamelen. Tot nu toe hebben we met deze twee vliegers alleen onze zeiloppervlakte met 23 m² vergroot. We hebben nu 2.223 vierkante meter staan.     Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam       http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/04/10.xml04 Apr 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/04/10.xml Wat een schitterende dag. Geen wolkje te bekennen en toch een licht briesje vanuit de goede richting. Wel een beetje zwak maar met de stroming van achteren halen we net de minimale snelheid zodat de motor niet aan hoeft. Tijdens de middag uren is het wel verstandig de schaduw op te zoeken, wat geen probleem is omdat we genoeg zeildoek opgespannen hebben. Vannacht is een grommer geknapt waar de blokken voor de lijzeilen aan hangen. Leuk voor de crew om dat weer in orde te maken. Klusjes met touw en in de masten worden toch liever uitgevoerd dan schuren en lakken. Ik kan ze het niet kwalijk nemen. Maar ook voor het ontroesten en schilderen van de boegstagen is veel motivatie. Vandaag leek onze kluiverboom dan ook een soort apenkooi, vol met matrozen.   Hoe mooi de blauwe zee ook is, we schrokken toch een beetje van wat we vandaag gevangen hebben. Ten zuiden van Mauritius zou een plek zijn, waar zich veel plastic verzamelt. Sinds Fremantle trekken we een net naast het schip mee, wat eens per dag leeg gemaakt wordt. Het is duidelijk te zien dat we dagelijks steeds iets meer plastic vinden. Eerst waren het heel kleine stukjes, nauwelijks te zien. Maar intussen is het al heel duidelijk uit te maken wat het oorspronkelijk eens was. Als je bedenkt dat de opening maar 20 cm breed is, is het toch bedenkelijk wat we hier allemaal mee vangen. Ik ben benieuwd of hun theorie klopt, dat het minder zal worden, hoe verder we naar het westen komen. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/04/08.xml04 Apr 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/04/08.xml Intussen hebben we Mauritius gedag gezegd. In ons kielzog zien we de lichten van het eiland langzaam verdwijnen. De volgende reis brengt ons naar het laatste continent van onze reis. Tot we in Afrika zijn, zullen we 2380 mijl moeten afleggen. Nu nog staat er een leuke oosten wind, maar de vooruitzichten laten ons weten dat de wind gaat afnemen. Deze reis zal ons morgen langs Reunion brengen, waar we vrij dicht langs komen. Over 4 tot 5 dagen gaan we zuidelijk van Madagaskar en de straat van Mozambique richting de Afrikaanse kust. Daar gaan we met de Agulhasstroom langs de kust mee verder naar het zuiden. Zo ver uit de kust, dat de livecams nog kunnen zenden en we niet het risico lopen kennis te maken met een of andere freakwave die op dat stukje regelmatig voorkomen. Bij port Elizabeth gaan we dan het continentaal vlak op. Dat betekent dat het dan opeens in plaats van 4000 meter nog maar 200 meter diep zal zijn. Eerst rond Cape Agulhas en dan naar het beroemde Cape Good Hope. Als we dat gerond hebben is het maar nog een klein stukje naar Kaapstad.    Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam  http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/04/07.xml04 Apr 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/04/07.xml Al weer een dag met het prachtigste zeilweer van de wereld. Met een bakstag wind boven de 20 knopen vliegt de Clipper over de Indische Oceaan. Zo gaat het voorspoedig en we zijn blij dat we op onze reis wat voorlopen. Het moeilijkste stukje, de kaap, ligt nog voor ons en het is fijn wat reserve te hebben.   Dankzij de verbeteringen van de bootsman Johan kunnen we ook met snelheiden van meer dan 10 knopen nog steeds het net slepen om plastic te vangen. Het is ieder dag weer een verrassing wat we allemaal vinden. Op het moment zijn het vooral weer kleine stukjes, maar om te zeggen dat het nu echt minder geworden is... nee, niet echt.   Ik heb gehoord dat iedereen weer blij is, dat de Clipper weer online is. Intussen hebben we op verschillende plekken wat houders gemonteerd, zo dat we ook een beetje flexibel zijn met het plaatsen van een webcam, deze staat nu op het voorstag en geeft en idee wat onze uitkijk ziet. Wubbo en Rolf hebben een goede plek gevonden om de kite te plaatsen. Aan de hoge kant van het schip kan de vlieger meehelpen trekken, zonder dat die vuile wind van de zeilen krijgt. Nu zou het nog heel interessant zijn om te weten hoeveel dit extra zeil oplevert. Helaas kunnen we het verschil niet meten, maar ik kan me goed voorstellen dat het met een groter model op vrachtschepen heel wat brandstof scheelt.     Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/04/13.xml04 Apr 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/04/13.xml Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/04/06.xml04 Apr 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/04/06.xml Na 3524 mijl en 454 uur varen zijn we weer in een haven. Deze keer in Port Louis op Mauritius. Vanochtend na zonsopgang was in de verte land te zien. Ten noorden van Mauritius liggen wat kleine eilandjes met de fantastische namen als round, flat en serpent island. Aan boord hing een interessante sfeer. Sommige verheugden zich er al op aan te land te gaan, om het eiland te verkennen of om op het strand te liggen. Anderen willen liever verder doorvaren en niet al stoppen, want voor hen betekent het afscheid nemen van de Clipper. En na zoveel uren samen op een schip geweest te zijn en alle belevenissen en ervaringen met elkaar gedeeld te hebben, is het niet zo gemakkelijk om gewoon gedag te zeggen. De Clipper blijft twee dagen in de haven liggen en gaat woensdag aan de volgende etappe beginnen. Het laatste stukje Indische Oceaan voordat we bij Kaap de Goede Hoop weer op de Atlantic zitten. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/04/04.xml04 Apr 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/04/04.xml Vanochtend was er groot alarm. We hebben geen signaal meer van onze CTD. Dit vinden de wetenschappers niet leuk, dan ontbreekt de informatie van onze track. Gelukkig was de kabel nog op spanning dus we zijn hem niet kwijtgeraakt. Toen die aan dek was zagen we dat de staaldraad al bijna door geschavield was. Middenin zit een datakabel die de informatie naar de recorder zendt en die was kapot. Even een stuk draad ertussen uithalen, nieuwe aansluitingen maken en terug in het water. Nu maar hopen dat dit nou net niet de belangrijkste 6 mijl waren die wemissen. Dat kan ik me niet voorstellen, gisteren was het water net zo blauw als vandaag. Bij dit prachtige weer kan natuurlijk ook goed gefilmd worden. Annelot en Dani zijn dan ook de hele dag druk bezig met leuke opnames te maken voor het scheepsjournaal. Ik geloof dat er niemand aan boord is die niet eens voor de lens gestaan heeft. Maar met filmen alleen is het niet gedaan. Tot diep in de nacht moet er gemonteerd worden. Filmen lijkt me heel geschikt om jezelf een heleboel werk te bezorgen. Maar de filmpjes zijn dan ook erg leuk en het werk is de moeite waard. Oh ja! Jullie moeten dat wat ik gisteren geschreven heb niet al te serieus nemen. Ik wou ook eens een april grap maken.   Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/04/02.xml02 Apr 2010 9:57:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/04/02.xml Op het moment zijn we met 29 crewleden op de Clipper. Dit is een leuk clubje en iedereen heeft zijn taken, zodat we onze microkosmos goed overeind kunnen houden. Ieder mens is bijzonder met zijn eigen sterktes en voorkeuren. Zo kun je dan ook met de een beter samenwerken dan met de ander. Volgens mij is dat heel menselijk, je kunt gewoon niet iedere neus even leuk vinden. Omdat je een dwars getuigd schip nou niet in je eentje kan varen, moet je teams samenstellen. Maar probeer nou eens een wachtschema in elkaar te puzzelen, waarin alleen mensen die elkaar leuk vinden samenwerken. Dat is niet makkelijk voor elkaar te krijgen. Om al die onrust en discussies te verkomen, hebben we een nieuwe methode verzonnen, die in gaat op de eerste van deze maand. Om 7 uur neemt de kapitein de crewlijst en de dobbelstenen. Om 8 uur verzamelt de hele crew zich aan dek en luistert naar de kapitein voor de wacht indeling van de komende 24 uur. Zo heeft iedereen dezelfde kansen. Zo is het tenminste eerlijk.   Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/04/01.xml01 Apr 2010 13:55:52 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/04/01.xml Vaak word ik gevraagd: ”Wat is nou zo mooi aan het varen? Je bent altijd onderweg en je ziet alleen maar water.” Dat klopt, ik zie heel veel water. Maar water is niet water. Ik vind water een heel bijzonder element. Een basis om überhaupt te overleven. Je drinkt het, je laat het over je lichaam stromen of je gaat er zelf in liggen. Als je niet kan zwemmen neem je een schip of je wacht tot het vriest en gaat op het water schaatsen of skiën. Al vroeg hebben de mensen een watermolen gebruikt om de kracht van het water te gebruiken. En toen zijn ze erachter gekomen, dat als je het verhit je waterdamp krijgt, met nog meer kracht, zodat je sterkere machines kan aandrijven. Wat een gereedschap, een kind kan het grootste schip in een sluis omhoog brengen, als je het maar kopje voor  kopje in de kom giet. Zo vredig als het water is als je in bad ligt, er liggen toch ongekende krachten in. Op het moment is de zee rustig en de 1000 ton van de Clipper glijden er makkelijk doorheen. Nog niet lang geleden hebben we meegemaakt hoe die duizend ton heen en weer gegooid werden alsof het een speelgoedbootje in een badkuip was, waar een kind stormpje mee speelt. Een ongelofelijke kracht zit erin, die hele stranden en rotsen weg kan slaan. Een stromende rivier sleurt alles mee wat in de weg staat. Wat een vernietigende kracht en toch ook de oorsprong van al het leven. Vanavond hadden we weer een indrukwekende zonsondergang. Wat een mooie lucht en wat een prachtige kleuren. Zonder H2O in de lucht zou het lang niet zo mooi zijn. Om weer op de vraag terug te komen.  Inderdaad, ik zie heel veel water. Zelfs in de lucht. Maar daar is nog zoveel meer. Kijk eens naar een sterrenhemel, ieder sterretje staat voor iets wat het varen leuk maakt.   Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/31.xml31 Mar 2010 14:17:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/31.xmlGeduld is een schone zaak, heb ik geleerd. Dat geldt niet alleen als je op mooier weer of meer wind zit te wachten. Helaas is de “sail boost” weer aan. Dat betekent, dat we de verstelbare schroef op de grootste spoed zetten en de motor op een laag toerental bij zetten. Samen met de zeilen komen we dan toch aan onze snelheid, die we gemiddeld moeten varen. Gelukkig is het nieuwe weerbericht veelbelovend. Het voordeel van dit rustige weer is, dat het schip niet te veel beweegt. Het werken is dan makkelijker en ook is niemand meer zeeziek. Gisterenavond was een grote bijeenkomst van de pokervrienden. Het UNO spel bleef in de kast en fiches en pokerkaarten waren gevraagd. Zeventien spelers aan twee tafels hadden zich verzameld om onder elkaar wat gekleurde fiches uit te wisselen. Afhankelijk wat het lot je laat kaarten toekomen, mag jij je chips houden of een ander krijgt ze. Echt spannend! Er waren dan ook heel wat kijkers opkomen dagen. Deze stonden daar net zo zwijgend als de spelers aan tafel zaten. Bij zo'n boeiend spel ga je echt meeleven. Of misschien beter gezegd, meeleven met de gene die als eerste niets meer heeft. Onbegrijpelijk hoeveel emoties bij zo'n spel vrij komen. Geen wonder dat je geen wapens mee naar het Casino mag nemen. Na twee uur zijn de overlevenden aan een tafel gaan zitten om zwijgend verder te spelen. Je moet de lichaamstaal goed lezen kunnen, om te zien wat een speler denkt. Ieder keer als iemand de gekleurde plasticrondjes voor zich mag opstapelen zie je een duidelijke blijheid in hun gezicht. Hopelijk weegt het op tegen de teleurstelling als ze niets meer hebben. Ik geniet liever van de volle maan, net zo rond als de fiches. Hoeveel punten zou die wel zijn? Voor mij meer dan het hele pokerspel bij elkaar.   Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/30.xml30 Mar 2010 14:17:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/30.xmlImani is verdwenen, de zee is weer rustig en de wind komt van voren. Bedankt Imani, niet alleen voor de slapeloze nachten, maar ook vanwegen het feit dat we nu heel wat vertraging op gelopen hebben. Omdat op het zuidelijk halfrond de wind bij een wervelstorm met de klok mee draait, hadden we ten noorden van Imani tegenwind. Een halve dag naar zuidwest varen en een halve dag weer terug, naar het noordoosten. Het valt dan nog mee, als je bedenkt dat de zeilschepen vroeger weken nodig hadden om tegen de wind rond Kaap Hoorn te zeilen. Wij hebben zo in ieder geval met een dikke streep van onze koerslijn het midden tussen Australië en Mauritius gemarkeerd. Wie kan van zichzelf zeggen dat hij binnen 24 uur drie keer op de zelfde plek in de Indische Oceaan is geweest. Intussen moeten we 8,5 knopen lopen om op tijd aan te komen. Helaas is de wind helemaal naar het westen gedraaid en tot 8 knopen afgenomen. Dat betekent dat we de motor moesten starten en alle zeilen moesten strijken. Redmond O’Hanlon heeft al veel geleerd van het zeilen op de Clipper. Zo laat hij zich dan ook niet door een klein regenbuitje van de wijs brengen en helpt mee aan de touwen trekken. Hopelijk waait morgen een mooie zuidoostelijke wind, zo dat we de rest van de reis weer zeilend kunnen voortzetten.   Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/28.xml28 Mar 2010 14:18:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/28.xmlAl 24 uur lang waait het tussen windkracht 8 en 9. Gisteren avond hadden we de cycloon tot 100 mijl benaderd. Met het donker worden is de wind sterk toegenomen en begon het heftig te regenen. Hoog aan de wind (70° schijnbare wind) konden we over stuurboord hals nog steeds verder noordwest varen. Vanaf een uur 's nachts bleef de windmeter continu boven de 40 knopen staan met het hoogtepunt rond 4 uur van 47 knopen. Het zicht was nihil in de buien, en er was ongelofelijk veel lawaai van de wind. De hele dag lopen er camera’s en microfoons over dek, maar nu is er niemand om dit spektakel vast te leggen. Misschien ook beter, want het zal op tv toch nooit hetzelfde zijn. Pas in de ochtend ging de wind langzaam zakken. Tussendoor kwamen er steeds weer buien met stortregen, gelukkig bleef het de hele tijd lekker warm, zoals dat hoort bij een tropische storm. Overdag knapte het gelukkig op. De blauwe hemel was steeds langer en vaker te bekennen en dat maakte het weer aangenaam om aan dek te zijn. Imani heeft onze zeebenen weer goed getraind. Ook de zeegang is sterk toegenomen. Om de 8 seconden stijgen we tussen de 4 en 6 meter om vervolgens weer in een dal te storten. Zo zijn we de laatste 24 uur zeker over 12500 golven geklomen.    Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/26.xml26 Mar 2010 13:18:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/26.xmlGelukkig is nog niet alle communicatie met de buitenwereld afgebroken. Op de brug hebben we nog wat nautische apparatuur. Via de Inmarsat C kwam een waarschuwing binnen, dat zich ten noordwesten van ons een tropische depressie in een tropische storm gaat ontwikkelen. Dit komt even slecht gelegen, want op 26 maart hadden we een barbecue gepland, omdat we dan halverwege zijn. En met 30 knopen wind, vliegt de sla van je bordje en het vlees koelt te snel af. Plus al die anderen problemen die zoveel wind mee zich brengen, was het al snel duidelijk dat we wat anders moesten verzinnen. Verder komt erbij dat we hier nog in het Cycloon seizoen varen. Dus moet zo'n tropische storm zowiezo goed in de gaten gehouden worden. Gisterochtend is dan ook de eerste keer van een cycloon gesproken met de mooie naam IMANI. Even rekenen, de storm verplaatst zich met 9 knopen zuidzuidwest en wij verplaatsen ons met 11 knopen naar het westen. Dit past perfect, net wel net niet nog even voorlangs. Maar de kans was zo groot dat we in het voorste linker kwadrant terecht zouden komen, dat het heel duidelijk was om naar noordwest af te buigen en Imani ruim voor ons langs te laten gaan. Alles op het schip wordt goed zeevast gezet en gecontroleerd. De stormlijnen worden op getuigd, zodat wij klaar voor zwaar weer zijn. Het camerateam probeert en gyro gestabiliseerde camera op te bouwen om de bewegingen van het schip goed kunnen vast te houden. De wind is langzaam aan het toenemen, Imani is nog 150 mijl van ons vandaan. Als we even bedenken wat er gebeurd was als we rechtuit gevaren waren, zien we dat we heel dicht bij het centrum gekomen waren. Dat betekent, 70 -90 knopen wind en golven van meer van 14 meter. Het blijft maar afwachten wat ons aan de achterkant van Imani nog te wachten staat. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/25.xml25 Mar 2010 13:18:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/25.xmlVandaag hebben we het kruiszeil omgewisseld. In het oude zeil waren al wat scheurtjes gekomen. Omdat het zo’n rustige zee is, konden we de naaimachine aan dek zetten om zeilen te repareren. Ook hebben onze wetenschappers weer een nieuwe constructie van het “high speed” net getest. Helaas leverde dat tot nu toe nog geen bevredigende resultaten op. Misschien ligt het aan het feit dat we intussen te langzaam gaan voor de “high speed”versie. De wind is wat afgenomen en de voorsprong die we eruit gezeild hebben, krimpt met het uur. Morgen al zal de wind weer toenemen en dan zeilen we makkelijk boven onze gemiddelde snelheid. Ik blijf maar doorschrijven, vroeg of laat hebben wij weer verbinding met de vaste wal. De Indische Oceaan is blijkbaar commercieel niet interessant genoeg voor de satelliet aanbieders. De “ bolletjes” van de VPRO zijn uitgeschakeld, ze kunnen toch geen verbinding maken, dus moet alles maar opgeslagen worden tot we in de buurt van Mauritius zijn. Eigenlijk zouden we met ons eigen Mini-M systeem nog e-mail moeten kunnen verzenden, maar op de een of andere manier lukt dat niet. De eerste en tweede officier zijn druk bezig de fout te vinden en ze geven niet zo snel op. Zo waren ze dan ook pas gerust gesteld, toen ze de informatie kregen, dat het probleem bij de satelliet was en niet in onze apparatuur. Niets om je druk over te maken, we hebben alles aan boord wat we nodig hebben voor deze oversteek en aan de andere kant komt vanzelf een moment waar we weer contact met de bewoonde wereld kunnen hebben.    Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/23.xml23 Mar 2010 13:19:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/23.xmlOok deze dag begint weer met een prachtige zonsopkomst. De lichte bewolking die in de vroege ochtend even komt opzetten, zal tegen de middag al weer helemaal opgelost zijn. En weer is een mooie dag begonnen en met deze constante wind hoeft niets verandert aan de zeilvoering, dus dat “aan de touwen trekken” valt even weg. Om een beetje fit te blijven, moet je zelf even de tijd nemen om wat lichamelijke oefeningen te doen. Het achterdek is daar heel geschikt voor, vroeg in de ochtend is het nog niet zo heet en ook niet zo druk. Of touwtje springen of wat stretchen, het lichaam moet in beweging blijven. Maar niet iedereen heeft de zelfde ideeën over zweten. Zeker in het noorden kent men de voordelen van een Sauna. Ook is er dan geen sauna aan boord aangebracht, de mensen blijven creatief. Een dag in de kombuis en 250 pannenkoeken bakken, brengt je het zweet ook op het voorhoofd. En het mooie aan dit zweten is dat je iedereen gelukkig maakt. Binnen een half uur, was dan ook tot de laatste kruimel alles opgegeten. Zelfs de pannenkoeken met spinazie.    Andi Manser Kapitein CLipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/21.xml21 Mar 2010 13:19:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/21.xmlMet een gemiddelde van bijna 9 knopen zeilen we over de Indische Oceaan. Al twee keer hebben we de snelheid uit het schip gehaald om naar plastic te zoeken. Volgens de geleerden zijn er 5 grote gebieden op deze aarde waar zich het plastic in het water verzamelt. Dat betekend dus dat iedere oceaan met plastic vervuild is. Op het noordelijk halfrond is er al onderzoek naar gedaan. Zowel in de Atlantische als in de Stille Oceaan is aangetoond, dat vogels en vissen het plastic op eten. Ook hier hebben we bij de tweede keer al stukjes plastic in het water gevonden. Als de computermodellen kloppen, zouden we iedere keer wat meer moeten vinden. Ten zuiden van Mauritius zal dan de grootste dichtheid zijn. Wij gaan het uitzoeken. Het “high speed net” werkt nog niet echt, daar moet nog aan gewerkt worden. Het is leuk te zien hoe al die mannen over hun ideeën discussiëren en er dan een plan gemaakt wordt. Misschien zouden ze wat uit de zeevaart kunnen leren. Het is niet voor niets, dat op een schip maar één iemand de kapitein kan zijn. Ik ben benieuwd of tot Mauritius een oplossing voor de problemen gevonden is. Problemen zijn om van te leren, heb ik gehoord. Dat klopt zeker, en leren moeten we allemaal. En waar kan je beter leren, dan zeilend op de Clipper over de Indische oceaan.   Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/20.xml20 Mar 2010 13:20:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/20.xmlDe Batavia ligt 100 mijl noordoostelijk van ons. Het is hier bijna 5000 m diep, we gaan ons dus geen zorgen maken over vast lopen op een riff. Met een bakstag wind van 23 knopen is ook het weer niet echt een bedreiging. Clippers zijn gebouwd om snelle reizen te kunnen maken. Daarom hebben ze een slankere romp en meer zeiloppervlak dan de zeilende vrachtschepen van die tijd toen. Ook de “Stad Amsterdam” heeft al die eigenschapen en is daarom ook nog nooit te laat in de volgende haven geweest. Snel zeilen is fantastisch en iedereen aan boord geniet van het gevoel als het schip door het water spert. Ook de nieuwe wetenschappers die aan boord gekomen zijn stonden gisteren genietend aan de reling. Zon, wind, water en een prachtig schip, wat wil men nog meer?   Misschien ben ik te bescheiden, maar blijkbaar wil men meer. Deze oversteek wordt onderzoek gedaan naar plastic in de oceanen. Het schijnt dat grote tapijten van plasticafval aan de oppervlakte drijven. Door de UV invloed valt plastic in kleine stukjes uit elkaar en deze korreltjes moeten nu opgevangen worden. Een beetje wetenschapper bouwt natuurlijk een geschikt gereedschap voor dit doel. We hebben al heel wat voorwerpen mogen mee maken op deze reis. Benieuwd naar wat we nu weer mogen meeslepen keek ik geïnteresseerd naar wat er uit de tas tevoorschijn komt. Mooi van aluminium, snel in elkaar gezet en niet te groot. Ik was helemaal gelukkig, dat gaat geen grote problemen opleveren, aan de boom waarmee we de rubberboot in het water hijsen kunnen we dat netje zonder problemen uitbrengen, meeslepen en weer binnen halen. Zo is onderzoek toch leuk. Iedereen gelukkig, wij zeilen, zij plastic vangen. Het had zo mooi kunnen zijn, maar dat net mag niet sneller dan met 3 knopen gesleept worden!   Dit is echt een uitdaging. We hebben hoop dat we de constructie kunnen veranderen, zodat ze ook voor hogere snelheiden geschikt is. Tot ze zo ver zijn, gaan ze iedere middag mee helpen aan de touwen trekken. Het kost heel wat moeite om het schip voor een half uur maar met 3 knopen te laten varen en dan alle zeilen weer bij te zetten. Als ze niet mee helpen, krijgen ze een puts om water te scheppen en door het net te gieten. Ik ben overtuigd zo kunnen ze ook aantonen of hier plastic drijft of niet. http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/17.xml08 Mar 2010 17:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/17.xmlWij zijn weer onderweg. 16:30 LT zijn we vertrokken uit Perth. Iedere keer als we weer nieuwe gasten hebben, gaan we ook een oefening doen. Iedereen moet musteren, een zwemvest aan en de reddingsboot in gaan. Dan wordt uitgelegd hoe dat allemaal in zijn werk gaat als we het schip opeens zouden moeten verlaten. Regelmatige oefeningen zijn ook goed voor de crew. In noodgevallen weten ze wat te doen, want ze kunnen de handelingen al bijna blindelings verrichten. Meteen nadat de loods dan aan boord is vertrekken we. Even de haven uit en meteen zeil zetten. Ik hoop dat we deze 3300 mijlen onder zeil afleggen en dat de motor uit blijft tot Port Louis op Mauritius. 25 – 30 kn wind uit het zuiden brengt ons lekker met 11 knopen de Indische oceaan op. Vanwege de globale winden en stromingen gaan we in een bocht naar het westen. Het eerste stukje zeilen we op de Brouwer route. Een Nederlandse zeeman Hendrik Brouwer is een 1611 van Kaapstad zuidelijk gegaan. In de”roaring forties” daar moest men 1000 mijl zeilen en dan naar noordoost afbuigen om zo naar Java te komen. De VOC schepen waren verplicht deze route te nemen, om bij de Portugezen uit de buurt te blijven. Wij gaan niet naar Java zeilen maar eerst noordwest om naar het noorden, en weg van de gevaarlijke Australische kust, te komen. Ik denk de Batavia is wel het beroemdste schip wat te laat naar bakboord afgebogen is en zo op de riffen 60 km uit de kust gestrand is.   Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/16.xml08 Mar 2010 17:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/16.xmlGisterochtend hebben we om half negen op ankerplaats H ons anker laten vallen. Wij mochten de haven nog niet in omdat de Queen Mary 2 verwacht werd. Dus hebben wij even de tijd benut om wat tuigklussen te doen, waar je op zee niet aan toe komt. Dat het compleet windstil was kwam heel goed van pas. Maar zonder verkoelend briesje werd het dan ook heel heet aan dek. Gelukkig hoefden we niet eerst nog naar het strand te gaan, we hebben immers ons eigen zwemplatform. Na het werk ging bijna iedereen dus even zwemen. En voor diegenen die durfden, had de bootsman een touw aan de ra nok opgehangen waaraan je van het schip de zee in kon zwieren. De prachtigste sprongen werden gemaakt en iedereen had veel plezier. Vanavond om 5 uur was het dan eindelijk zover. De QM2 ging weer vertrekken richting Mauritius. De zelfde weg die wij straks ook gaan volgen. Zij doen er een kleine zes dagen erover. Wij gaan wat minder snel en moeten een kleine omweg maken om met de stroming en de passaat winden naar het westen te kunnen zeilen. Wij zullen straks 18 dagen op zee zitten tot Port Louis. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/14.xml08 Mar 2010 17:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/14.xmlDe afspraak was dat we op zondag samen met de Leeuwin II in Fremantle zouden arriveren. Maar deze plannen zijn veranderd omdat er zoveel cruiseschepen in de haven liggen, dat wij pas tegen de avond de haven binnen mogen. Gisteren hadden we het schip in de Geographe Bay, zo’n kleine 100 mijl zuidelijk van Fremantle ontdekt. Het schip lag daar voor anker. Vanochtend om 8 uur gingen ze anker op om het laatste stukje naar het noorden te zeilen. Omdat samen de haven in varen toch niet meer van pas komt hebben we besloten om te draaien en samen een stukje op te varen. Op beide schepen wordt het kanon geladen om bij het passeren van elkaar een saluutschot af te geven. Deze barkentijn is in 1986 gebouwd en het grootste sail training schip van Australië. Ze hebben ruimte voor 15 crew en 40 trainees. Morgen gaan we voor Fremantle naast elkaar voor anker. Helaas hebben ze hun eigen ligplaats en mogen ze al eerder de haven in. Fremantle wordt onze laatste stop in Australië. Dinsdag de 16e gaan we aan de volgende oversteek beginnen. Over de Indische oceaan naar Mauritius.   Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/12.xml08 Mar 2010 17:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/12.xmlMeestal ben ik al vroeg in de ochtend wakker. Haasten hoef ik niet, want om die tijd is de douche nog niet bezet. Nadat ik dan mijn eerste koffie op heb en de mails opgevraagd heb, is het tijd om even aan dek te gaan. Leeg en rustig is het dan aan dek. Iedereen behalve de wacht is nog aan het slapen. Even de stand van de zeilen controleren en kijken wat het weer doet. Fraai glijdt het schip over zee. In de nacht is de wind gaan liggen en de golven zijn veel minder geworden. Aan dek is alles op geruimd en de Clipper ziet er weer goed schoon uit. 's Nachts is de wacht niet alleen met zeilen bezig, maar wordt ook het hele schip schoon gemaakt. Een taak die wat minder leuk is maar toch wel belangrijk is. Naast de nautische taken moet ook iedereen huishoudelijke diensten verrichten. Schoonmaken hoort er dus net zo bij als zeilen zetten. Juist op dit moment gaat de zon op. Een rode schijf aan de horizon, die langzaam uit het water stijgt. Eigenlijk wonderbaarlijk, dat naar de zoveelste keer zonsopgang, het toch steeds weer een mooi moment is. En op de achtergrond is Kaap Leeuwin te zien, het zuidwestelijke puntje van Australië. Niet veel wolken aan de hemel vandaag. Fijn, dit lijkt weer een prachtige dag te worden. IJverig is Hans Fels aan het vissen. Nog iemand die van de vroege ochtend geniet. Even op de brug langs om de laatste informatie op te halen. Daarna is het tijd voor een tweede kop koffie. Aan de ontbijttafel was het vandaag heel rustig, niet veel passagiers waren al op. Gek eigenlijk, want het is zo'n mooie dag. Iedereen zou nog moe kunnen zijn van het geschomel van de afgelopen dagen. Klein beetje rust inhalen is hun gegund.   Nu hebben we de een na laatste Kaap gerond. Ik ben blij dat we ook hier geen slecht weer mochten mee maken. Straks, morgen en over twee dagen komen weer twee depressies aan, wat harde tegenwind bij Kaap Leeuwin belooft. Just on time. Een van de redenen, dat we de laatste dagen zo hard gezeild hebben. We verwachten zon en een mooi briesje tot aan Perth. Iedereen aan boord is daar wel blij mee.   Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/11.xml08 Mar 2010 17:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/11.xmlIntussen is de wind gedraaid naar het noord oosten en het waait nu veel constanter rond de 30 kn. De hemel is opgeklaard en we mogen weer eens van een perfecte zeildag genieten. Zoals we dat gewend zijn wordt nu ook weer de middagbreedte geschoten. Hoewel, op het moment kunnen we door middel van kustnavigatie de positie veel nauwkeuriger bepalen. Op 30 mijl afstand zeilen we met 12 knopen langs de zuidwest kust van Australië. Rond middagtijd hebben we Albany gepasseerd. Na dagen lang geen schip gezien te hebben zijn we hier weer eens op een highway terecht gekomen. Schip op schip passeert hier de zuidwest hoek van dit continent. Sommigen aan boord hadden de hoop onder de kust wat beschutting te vinden, maar de golven rollen hier gewoon om Australië heen, dus blijft de Clipper maar schuivers maken. Dankzij het prachtige weer is toch iedereen aan het genieten.   Vannacht gaat de wind afnemen en naar het noorden draaien, ongunstig voor ons, omdat we ook naar noorden willen. Hoog aan de wind zullen we verder naar westen zeilen, weer weg van de kust. Dat komt goed uit, want we hebben net te horen gekregen dat het grootste cruise schip ter wereld de 14de op ons ligplaats is. De Queen Mary II vertrekt pas om 17:00 LT, zo hebben we de tijd om nog even een slagje de zee op te maken. En als dan de wind verder naar westen krimpt, kunnen we over de andere boeg perfect naar Fremantle zeilen. Timing is het halve leven.   Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/10.xml08 Mar 2010 17:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/10.xmlAl twee dagen hebben we nu een zuidelijke wind. Dat betekent voor ons toch aan de wind varen. Dat houdt in, dat het schip mooi over een kant ligt en als je alles maar in de goede hoek neerzet, blijft het daar ook staan. De wind is echter niet zo constant, in de buien loopt de wind op tegen de 30 knoop (7 Bfd ) en even later is het nog maar 15 knoop (3-4 Bfd ). Omdat we ook nog een zwel van 2-3 meter hebben is het wel belangrijk een beetje druk in het zeil te houden, wat op neer komt dat we de hoogste zeilen regelmatig moeten wegtrekken, en na de bui weer zetten. Vaker al heb ik de vraag gezien, wat voor zeilen we dan voeren. Zeker met een weer als dit, verandert dat altijd. Een kleine vuistregel bij hoeveel wind wat weggehaald wordt. 20 kn  scheizeil, jager 25 kn  bovenbrammen, buitenkluiver 30 kn  onderbrammen, kruiszeil 35 kn  fok, grootzeil, bagijn 40 kn  boven marsen, binnenkluiver wordt geruild voor stormkluiver 50 kn  stormkluiver, aap en try sail Het komt er op neer, hoe meer wind, hoe lager wordt het tuig gevoerd. En zoals gezegd, dit is een vuistregel. Verder spelen een hoop factoren mee, die invloed op de zeilvoering hebben. Zoals invalshoek, zeegang, weersomstandigheden, activiteiten aan boord, dag of nacht, aankomsttijd in de volgende haven etc. Maar een ding is zeker aan boord, de motor gaat pas aan als het nodig is. Vanwege de veiligheid of om op tijd voor de volgende afspraak te zijn. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/08.xml08 Mar 2010 17:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/08.xmlJoepie! Ik ben weer aan boord! Het is nog geen jaar geleden dat ik voor het eerst aan boord ging van de Stad Amsterdam voor de oversteek van Boston naar Portugal, en dus nog geen jaar geleden dat ik als een blok viel voor het schip en voor haar bemanning. Ik zal nooit vergeten dat we na zo’n 2,5 week varen land in zicht kregen en ik eigenlijk alleen maar hoopte dat we weer om zouden draaien, zo had ik het naar m’n zin. Maar goed, het geluk bleef aan mijn zijde want hier ben ik weer! En dit keer is de reis waar ik deel van mag uitmaken misschien nog wel specialer omdat het deel uitmaakt van het Beagle project. Al is voor mij het reizen aan boord van dit schip op zich al speciaal genoeg. In ieder geval ben ik dus opnieuw aan boord, inmiddels al weer 3 weken zelfs. 3 weken geleden kwam ik aan in Sydney, Australie. Het was een prachtig plaatje, het schip lag bijna onder de beroemde Harbour Bridge van Sydney, en om de hoek van het Opera House. Heb nog een dagje van het uitzicht en van de bruisende stad Sydney mogen genieten voordat het schip vertrok richting Melbourne. Moest na vertrek wel meteen aan de slag, het schip was de haven nog niet uit of we kwamen wat ruwere zee tegen en de een na de ander, waaronder helaas opnieuw ikzelf!, bezweek aan de zeeziekte. Heb mijn best gedaan de andere zeezieken niet te laten merken hoe ik me voelde, maar was blij toen iedereen op bed lag met alle benodigde pillen zodat ik ook mijn bedje in kon duiken! Gelukkig waren een dag later de meeste van de zeezieken en ikzelf weer voldoende hersteld om het dek, zonder angst voor genante momenten over de reling, te betreden en te genieten van de prachtige zee en het heerlijke weer. Na een paar dagen zeilen kwamen we aan in Melbourne, alwaar het schip onthaald werd al waren we een boot vol Hollywoodsterren. We werden de haven in geescorteerd door meerdere kleine bootjes en de kade stond volledig volgepropt met Tall-ship enthousiastelingen die zelfs een (naar mijn smaak niet zo heel erg geweldig maar wel erg grappig) dweilorkestje hadden geregeld. Een onvergetelijke ervaring. In Melbourne vond vervolgens een grote crewwissel plaats. Er werd afscheid genomen van een aantal ontzettend leuke en gezellige mensen, maar daarvoor in de plaats kwamen gelukkig weer ontzettend leuke en gezellige mensen terug (waaronder ‘mijn’ kapitein Andi, waarbij overigens niets ten nadele van de geweldige stoere zeebonk kapitein Richard, maar na mijn eerste reis die met kapitein Andi was heeft deze toch een beetje een special plekje bij mij). Na 3 dagen in Melbourne vertrokken we weer voor een kort reisje op zee richting Adelaide alwaar het schip 3 dagen in de haven lag alvorens te vertrekken naar Perth. En daar zijn we nu. Op zee, onderweg richting Perth. Het is heerlijk om weer wat langer op zee te zijn, te genieten van het machtige uitzicht, het prachtig blauwe water met al zijn schakeringen, de golven die geen dag, geen minuut, geen seconde hetzelfde zijn, en al het mooie wat in het water leeft. Het schip heeft gister, toen de zee wat ruwer was, ongeveer elke beweging mogelijk gemaakt, maar vandaag is het, zoals het hoort op zondag, gelukkig wat rustiger. Iedereen is dan ook heerlijk aan het genieten van een prachtige ‘sailor Sunday’, wat inhoudt dat de bemanning vrij krijgt van het klussen (wat ze normal 4 uur per dag doen, naast de 2 wachten van elk 4 uur!), en dat er voor de rest van de passagiers extra lekkere hapjes zijn. Vandaag hebben we genoten van heerlijke verse tonijn, suikerbrood en door producer Ruurd zelf gebakken boterkoek. Het is in alle opzichten pure verwennerij om weer aan boord van de Stad Amsterdam te zijn! Jet Koster Doctor Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/07.xml07 Mar 2010 17:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/07.xml Deze ochtend is begonnen met veel regen en wind, tot 42 knopen konden we meten. Maar de wind is al snel gaan afnemen en er moest meer zeil erbij. Met golven tussen 4 en 6 meter willen we graag de druk in het zeil houden, om het schip een beetje rustig te houden. Zo waren de meningen vandaag ook weer heel gescheiden of dit nou leuk is of niet. In ieder geval heerst een evenwicht, hoe meer sommige genieten, hoe meer moeten andere lijden. Intussen is de wind afgenomen tot 20 kn en de lucht weer helemaal opgeklaard. Zo zeilen we een heerlijke nacht in. Kapitein Andi Manser   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/06.xml06 Mar 2010 17:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/06.xml Hé! Deze datum komt me bekend voor. Richard, beste collega van harte gefeliciteerd met je verjaardag. Het zal wel even duren voor we weer eens samen op je verjaardag kunnen proosten. Ik wens je een heel fijne dag en dat al je wensen zullen uitkomen. Hier aan boord zijn de regenpakken in tussen in gebruik. De mooie blauw tinten in het water en aan de hemel zijn verdwenen. Het front heeft ons bereikt met af en toe een bui en wat wind. Maar pas aan de westkant van de depressie krijgen we een harde wind. Heelaas op het moment geen groot zeil plezier. Maar dat drukt de stemming niet echt. De crew heeft genoeg fantasie om het leuk te houden. Zo worden de hoesjes van de dekverlichting als nieuwe hoedenmode geïntroduceerd. Wie weet, misschien zien we straks een deel van de crew op de catwalk terug. Kapitein Andi Manser   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/05.xml05 Mar 2010 17:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/05.xml Intussen zijn we weer onderweg. Langs wat windturbines, die ons aan de Nederlandse kust herinneren, gaat het verder naar westen. Helaas geen wind waardoor op de motor de nacht in brommen. Het is een rustige dag waardoor iedereen weer een beetje kon bij komen naar de zware dag van gisteren. We varen een depressie tegemoet die ten zuidwesten van Adelaide blijft hangen. Deze zal voor ons veel belangrijker zijn dan de meldingen van de Tsunami die Australië bereikt. Hier aan boord hebben we er net zoveel van gevoeld als jullie thuis. Namelijk niets, alleen van het nieuws weten we ervan. Ook de ijsberg is voorlopig nog op een veilige afstand. Maar vandaag hebben al wat windveren aangekondigd dat de wind gaat toenemen. Even deze depressie passeren en het volgende hoog belooft ons een aangename reis richting Perth.   Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/04.xml01 Mar 2010 17:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/04.xml Gisteren, vroeg in de ochtend, gingen we anker op en zeilden we het laatste stukje richting Adelaide. De wind was gelukkig weer wat gaan liggen en we konden tot aan de pier zeilen. Ook in Adelaide werden we door veel mensen verwacht. Kort voor de haven kwamen veel boten en zelfs een helikopter om ons tot de pier te gaan begeleiden. Eenmaal afgemeerd, moest het schip weer voorbereid worden voor de recepties. Als we in de haven zo veel mensen ontvangen, zijn we er trots op, een schoon en mooi schip te laten zien. Het zelfde geldt ook voor de crew. Zo wordt de kam en het scheermes in de haven toch net iets langer in de hand gehouden dan op zee. Vandaag hadden we om 7 uur al de eerste gasten van Randstad voor een ontbijt aan boord. We verwachten dat vanavond om 10 uur rond 350 genodigden het schip bezocht hebben. Ik heb dan ook nog nooit zoveel mensen van de Clipper in de service zien werken. Maar onder leiding van onze hotelmanager Maarten en onze kok Bart, werkt ook de dekcrew in de service en keuken als één groot team. Nadat de laatste gast van boord is, worden alle glazen weer veilig opgeborgen en het schip zeeklaar gemaakt, want morgen om 10 uur gaat het verder richting Perth. Ik wil hier een groot compliment uitspreken, voor de hele bemanning. Ik vind het fijn jullie aan boord te hebben, met zo'n bemanning kunnen we alle zeeën bevaren.    Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/03.xml01 Mar 2010 17:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/03.xml We zijn de hele nacht heerlijk in de maneschijn doorgezeild. Met 12 knopen hebben we het vaarwater tussen Cangeroo Island and Australië gepasseerd en zijn we bij zonsopgang in de Aldingabay voor anker gegaan. Door deze te gekke oostenwind, is de Clipper weer eens te vroeg op de plaats van bestemming. Morgen gaan we de resterende 30 mijl naar Adelaide zeilen. Vandaag hadden we de tijd het schip te ontzouten en alvast klaar te maken voor de recepties in Adelaide. Ook de keuring is afgerond tot en met het ankergerei. Met een strakke windkracht 8 - 9, met uitschieters tot 10, weten we zeker dat de ketting sterk genoeg is. Om 06:00 gaan de ankers weer op zo dat we rond lunch tijd in de outer harbour gaan afmeren.   Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/01.xml01 Mar 2010 17:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/03/01.xml Iedereen is weer bij gekomen, het is in het begin alleen maar even wennen aan de beweging van het schip. De ontbijttafel was vanochtend dan ook weer goed bezet. Nog steeds zeilen we met 10 knopen richting Adelaide. Het vergaan van de Titanic, was de aanleiding, dat internationale regels voor de zeevaart gekomen zijn. In de loop van de jaren, zijn die regels aangepast steeds uit ongevallen lerend. Zo houden ook wij eens in de week aan boord een “fire drill”. Maar we oefenen niet alleen voor het geval wij brand aan boord hebben, zo hebben wij onder anderen ook een procedure bij gevaar van aanvaring. Een stuk Antartica is op weg naar Australië. Afgelopen jaar al is een enorm grote ijsberg losgeslagen en drijft nu in de zuidelijke wateren van onze globe. Dat gebeurt heel vaak en als het ijs naar het noorden drijft, begint het te smelten. Deze ijsberg is nou heel erg groot, en volgens de geleerden, zou hij de Australië kunnen bereiken. Op het moment zijn we nog 1500 NM noordoostelijk van deze bijzondere berg. Dat betekend maar een weekje varen om daar te komen, maar de Clipper heeft voorlopig een ander koers, overmorgen rond middagtijd lopen we Adelaide aan. Wij zij ook heel dankbaar, dat we nu niet meer in Chile zijn en wensen de mensen daar veel sterkte naar deze verschrikkelijke aardbeving.    Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/28.xml28 Feb 2010 17:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/28.xml Afgelopen nacht is 20 mijl voor Cape Otway de wind weg gevallen. Even later staak een zacht briesje op uit het zuidwesten, dus waren we gedwongen een slag richting Tasmanië te maken. Van ochtend draaide dan de wind eindelijk naar het zuiden en naam weer langzaam toe tot 25 knopen. En sterke deining uit het zuidwesten en een grijze bewolking die zich voor de zon geschoven heeft, zorgde ervoor, dat het vandaag wat minder druk aan dek was. Het is dan ook veel beter, dat de witte huid van al de mensen die direct uit de kou kamen, niet alweer aan de felle zon uitgezet was. Rond lunch tijd hebben we het kaap dan eindelijk, nog steeds hoog aan de wind zeilend gepasseerd.  Ik weet niet of er ooit onderzoek in gedaan is, maar ik kan toch constateren dat er een samenhang bestaat tussen het bewegen van het schip en het bewegen van de gasten. Hoe meer het schip beweegt, hoe minder bewegen de gasten. En ik denk dat ook de kok een sommetje kan maken over de hoeveelheid van het eten.   Intussen konden we een iets ruimere koers kiezen, zodat het schip nu wat rustiger beweegt en het leven aan dek bloeit weer op.   Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/27.xml27 Feb 2010 17:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/27.xml Intussen zijn we weer vertrokken. Vanochtend om negen uur als Nederland zo een beetje te kooi ging, zijn de lijnen van de Clipper los gegooid door Richard en de Crew die en Melbourne afstapte. Dankzij deze prachtige noordenwind konden we de 45 mijl naar de zee zeilend varen. Wij hebben weer een bont gekleurd gezelschap aan boord. Waaronder ook een surveyor van Lloyds. Deze vier dagen naar Adelaide worden dan ook gebruikt om de Clipper door zijn jaarlijkse keuring te laten gaan. Zo moesten we vandaag ook een kleine stop maken om de sloep te water te laten en een rondje mee te varen. Het was interessant voor onze gasten te zien, hoe het zou gaan als we om de een of andere reden het schip zouden moeten verlaten.   Terwijl de techneuten onder dek bezig waren het hele brand-meld-systeem, inclusief de waterdichte- en branddeuren te testen, was aan dek de hele dag lekker gezeild en gefilmd worden. Het was wel een heel intensive eerste dag en ik ben blij weer onderweg te zijn om met de Clipper langs de Australische kust naar Kapstad te zeilen.     Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/26.xml26 Feb 2010 17:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/26.xml Het is altijd weer frappant hoe klein en vertrouwd overzichtelijk het schip lijkt als men er dagelijks aan dek staat en mee werkt maar eenmaal aan de kade kan men er een stukje afstand van nemen en blijft het na zes jaar gezag voeren op de clipper toch een imposante indruk maken. Dat het een buitenstaander overweldigt bevreemd ons dan ook niet maar toch blijkt men het varen ermee ingewikkelder in te schatten dan het werkelijk is. Van de schepen die ons gisteren begeleiden kwamen intussen al een aantal bemanningsleden bij ons aan boord een kijkje nemen. Zich vergapend aan de wirwar van lopend en staand want werd voorzichtig gevraagd hoe uitgebreid het opleidingstraject is van een matroos die bij ons wil aanmonsteren. De impressie van het schip suggereert veel kennis en kunde dus is de verassing te groter als we vertellen dat ook leken kunnen beginnen op zo’n schip. Dat er dan nog veel te leren valt zal duidelijk zijn maar we ontdekken steeds vaker dat de juiste mentaliteit van groter belang is dan kennis. Toch hopen we de bemanning regelmatig te kunnen aanvullen met enthousiaste nieuwelingen die zich niet laten weerhouden door een door indrukken opgeworpen hoge drempel. Het valt allemaal te leren, vanaf dek tot aan officier. Bijna had ik betreft m’n eigen rang iets geschreven over koning ‘éénoog’ en het land der blinden maar deze functie is te mooi om concurrentie te dulden vandaar dat ik de illusie van ‘bijna ondoenlijk’ nog even overeind probeer te houden.  Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/25.xml25 Feb 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/25.xml Van Melbourne wordt gezegd dat men vier jaargetijden op één dag kan meemaken en daar kunnen we ons wat bij voorstellen. Ondanks dat het niet zo kras bleek als aangeduid hebben we in de dagen dat we hier in de buurt zijn wel van alles meegemaakt. Op dit moment is het zonnig en warm maar een paar dagen gelden was een dikke trui geen overbodig kledingsstuk. Wel bleef het alle dagen in de haven droog en dat was een geluk voor de Australische ‘Randstadters’ die hier twee dagen het schip elke beschikbare minuut hebben gebruikt voor zogenaamde ‘corporate events’. De verhouding aantal genodigden en aantal gasten die komen op dagen geven al aan dat dit een bijzonderheid voor hen moet zijn en de wetenschap dat het schip daarvoor de halve aardkloot heeft omzeilt doet daar nog een schepje boven op. Wij maken ons weer een beetje op voor vertrek. Althans, kapitein Andi Manser en zijn bemanning. Ondergetekende mag morgen zelf de trossen van de kade lichten en zal vervolgens het lofwerk kleiner zien worden. Daarmee is het Beagle project voor hem ten einde.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/24.xml24 Feb 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/24.xml Zoals te voorzien was werd het een half etmaal kruisen. Op zich helemaal niet erg. Na twee maanden de passaat achterlijker dan dwars te hebben gehad is een rakje hoog aan de wind wel weer mooi. Vanmiddag kromp de wind gelukkig nog iets verder waardoor de aanloop naar Port Phillip aan te zeilen werd, zij het hoog aan de wind. Het laatste half uur zakt de wind er helemaal uit en hikken we aan tegen het moment dat de machine bij moet. Alsof je in de regen naar buiten stapt; het eerste moment is het meest vervelende, eenmaal doorweekt maakt het niet zoveel meer uit. Deze keer is het voor een groot aantal bemanningsleden incluis ondergetekende een zwaarder leed want voor hen houdt de reis in Melbourne op. Daar wacht hun aflossing. Vandaag was het dus nog even genieten van de laatste mijlen onder canvas op open zee. Even buiten de baai zullen we komende nacht ten anker komen om er morgen onder beloodsing binnen te varen.. Dinsdag worden we onder escorte van de ‘heritage fleet’ van Melbourne naar binnen gebracht. Ondanks dat dit een mooi spektakel kan worden en we zeker gaan proberen te zeilen haalt toch niets het bij zeilen over een onmetelijk stuk oceaan en je zou van aankomst weemoedig kunnen worden. Een groep dolfijnen leek dit aan te voelen en kwam vanmiddag nog even afscheid nemen door een stukje met ons op te zwemmen. De speelse dieren lieten zich dankbaar filmen en fotograferen door opvarenden die wedijverden om het mooiste plaatje. De Stille -, ofwel Grote Oceaan was inderdaad stil genoeg om van te kunnen genieten maar toch eigenlijk nog niet groot genoeg….   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/21.xml21 Feb 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/21.xml Nog steeds hebben we een bezeilde wind maar het zal niet lang meer duren, vrezen we. De barometer is inmiddels fors gedaald en halverwege de middag kwamen de eerste windveren al over. Deze wolken zien eruit als veren, uit elkaar geveegde plukjes wolk, officieel cirrus genaamd. Dit is de voorbode van een naderend front wat naar verwachting bij passage gepaard zal gaan met een krimpende, toenemende wind. Nog niet verontrustend omdat de grootste ellende zuidelijk van ons zal blijven maar het daaropvolgende systeem kan ons wel eens parten gaan spelen. Van maandag op dinsdag raast er een depressie door de Bass Strait wat door het trechter effect tussen het Australische continent en Tasmanie nog eens extra venijnig kan worden. Twaalf jaar geleden werd de zeilwereld geschokt door het vergaan van vijf jachten en overlijden van 6 personen tijdens de Sydney Hobart Race dus elke aanduiding in weersverandering mag hier serieus genomen worden. De eerste zeilen zijn al weg gehaald en worden met seizings stormvast op de ra geborgen maar we behouden toch voldoende zeil om zoveel mogelijk west te maken in de hoop op tijd voor Port Phillip, de baai voor Melbourne te komen voordat de grootste narigheid langs komt.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/20.xml20 Feb 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/20.xml De investering in een oostelijke koers vanaf Sydney bleek de juiste keus. Na afgelopen nacht hoog aan de wind op bakboords hals te hebben gevaren konden vanmorgen in de voormiddagwacht de lijbrassen worden gevierd om tijdens de platvoetwacht bij een verder krimpende wind op stuurboords hals te eindigen. Kortom, we varen weer met de wind mee en dat met tien knopen. Tien knopen betekent niets anders dan tien zeemijl per uur. Om de snelheid van het schip door het water te meten maakte men vroeger gebruik van een lijn dat men in het water door scheepssnelheid liet aflopen en het aantal knopen in deze lijn aftelde in de tijd dat de bijbehorende zandloper leeg liep. Voor iemand die erg metrisch is opgevoed zal de zeemijl met zijn ruim 1852 meter wat vreemd voor komen. Toch vinden we het niet vreemd dat een cirkel uit 360 graden bestaat en een uur uit 60 minuten. Als we de aarde beschouwen als een cirkel van 360 graden en elke graad ervan onderverdelen in 60 minuten blijkt zo’n boogminuut een lengte te hebben van…1852 meter, de zeemijl dus. De hardnekkige metrist begint nu natuurlijk te rekenen met 360 x 60 x 1,852 om de wereldomzeiling in kilometer te kunnen benaderen maar 40.000 kilometer, is dat nu metrisch gezien logisch…?   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/19.xml19 Feb 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/19.xml Er is weer verbinding tussen de sateliet en de domes die naast de sloepen staan. Voor de internetter thuis betekent dit de clipper in beeld en voor ons weer internet verbinding. Zodoende kan ik nu alle consternatie omtrent onze ‘misnavigatie’ lezen maar daarover later meer. Er komen nogal wat reacties op de stukjes die ik schrijf en dat doet me deugd, dan worden ze dus ook gelezen. Toch heb ik de gewoonte vragen niet te beantwoorden hoewel ik er wel toe geneigd ben. De reden is dat een kapitein ook aan dek hoort te komen en niet zichzelf met computer werk nog meer computerwerk moet gaan verschaffen. Excuses voor het niet voorzien in een behoefte maar de onderlinge beantwoordingen en speculaties van lezers doen het ook prima. Toch maar even van deze principes afwijken en een paar misverstanden uit de wereld helpen.   In Sydney lagen we afgemeerd te Walsh Bay pier 2. Naast onze ligplaats staan mooi gerestaureerde pakhuizen maar zo dicht naast de kade dat we zelfs niet vierkant konden afmeren. Anders gezegd, de ra’s moesten zoveel mogelijk in de lengterichting van het schip komen te staan om daarmee niet de loods te raken. Deze loods bleek keurig gepositioneerd tussen de domes aan boord en de satelliet. Betreft de laatste kan makkelijk het misverstand bestaan dat we daarin zouden kunnen kiezen, dat is niet het geval. Een ander misverstand is dat wij sailwx updaten zodat onze positie duidelijk wordt. Deze website maakt gebruik van positie rapportages van schepen die observaties doen voor het KNMI. Wij doen dit ook, elke 6 uur tenzij we in de haven liggen of, zoals onlangs, we om de één of andere reden geen observatie kunnen versturen. Dan het laatste misverstand, dat wij niet zouden weten waar Melbourne ligt gezien onze koers. Buiten de baai van Sydney hadden we te maken met een zuid-zuidoosten wind wat ons niet de gelegenheid gaf direct op Cape Howe aan te liggen, zuid zuid west van de vertrekhaven. Al mag ik lyrisch zijn over de zeileigenschappen van ons schip, tegen de wind in zeilen lukt nog niet. Zo voeren wij vanuit de baai hoog aan de wind (voor de leek: zoveel nog mogelijk tegen de wind, schuin weliswaar) eerst naar het oosten om vervolgens vanmorgen gehalsd te hebben (noem het maar even omdraaien) en vervolgens aan de wind over de andere boeg zoveel mogelijk richting de genoemde kaap. In de wetenschap dat de wind vanavond zou gaan krimpen bleek dit de juiste beslissing. Het plaatje mag duidelijkheid bieden; de rode stippellijn is de koerslijn volgens de reisvoorbereiding, daar moeten we dus heen. Helaas teveel tegen de wind. De blauwe lijn is onze afgelegde weg, zo zijn we dus gevaren met een manoeuvre bij de ‘haarspeldbocht’. De krimpende wind uit zich in de blauwe koerslijn die steeds meer richting ons doel buigt. Dan zijn er nog twee lijnen voor de boeg; de rode die aangeeft hoe wij ons over de kaart verplaatsen en de blauwe die de richting aangeeft waarheen onze dame onder de boegspriet wijst. Het verschil wordt veroorzaakt door drift (opzij zetten van het schip door wind) en door de stroom. Tactiek zogezegd. Eerst er vanaf zeilen om er uiteindelijk te komen.   ….is het toch nog veel computerwerk geworden…….   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/18.xml18 Feb 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/18.xml Na aan boord nog wat verplichtingen aan een Australisch televisiestation te hebben uitgevoerd konden om 10 uur vanmorgen de trossen aan dek worden gehaald. Dezelfde media had een helikopter ingehuurd om ons vertrek te filmen dus kwam, net zoals bij binnenkomst, het verzoek wat van de zeilen te laten zien. Daar geven we graag gehoor aan. Zo voeren we al zeil zettend onder de brug en moest de machine nog even bij om de luwte van de gebouwen achter het operagebouwen vrij te varen maar met Fort Denison achterlijker dan dwars mocht de diesel dan toch definitief voor vandaag uit en kon de schroef in de vaanstand gezet worden. De loods verzocht nog binnen de baaihoofden van boord te mogen en daar was alle aanleiding toe. Gisteren had op zee nog windkracht 8 gewoed en met een stroom tegengesteld aan diezelfde wind staat er zo een hol zeetje, zoals dat wordt genoemd. Op dit traject zijn weer nieuwe mensen aan boord gekomen maar ik vermoed dat deze nieuwe gezichten doorgaans wat minder groen zijn dan vandaag…..     Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/17.xml17 Feb 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/17.xml Net zoals gisteren hadden we ook vandaag drie verschillen partijen aan boord, allen voor hetzelfde bedrijf, Randstad. Omdat bij al deze evenementen de gezelschappen alle malen anders zijn moet er elke keer door de gastvrouw van Randstad, een managing director van het bedrijf en ondergetekende een korte toespraak worden gehouden. Inmiddels tot zes keer toe. Wat moet een kapitein nog vertellen als zijn twee voorgangers hem een stuk gras voor de voeten hebben weggemaaid door te verhalen over de reis van de Beagle, de historie van dit schip en de relatie van ons schip met het bedrijf en de gemeente Amsterdam. Dan gaan we het maar over de uniciteit van de Stad Amsterdam hebben zodat men enig besef krijgt van de exclusiviteit van waarop het gezelschap zich bevindt. Er zijn tenslotte nog maar drie zeeschepen op deze aardbol die louter op lijnen het predikaat clipper verdienen. Allereerst is dat de Cutty Sark, de laatste ‘mohikaan’ van oude klipperschepen. Op dit moment ondergaat zij een grondige restauratie sinds een grote brand een paar jaar geleden. Zij zal nooit meer drijven maar als museumschip in Greenwich bij Londen de rest van haar bestaan slijten. De Stad Amsterdam en haar zusterschip Cisne Branco zijn in lijnen en tuigage representatief voor de oceaanvarende vrachtzeiler uit het midden van de 19e eeuw en tevens de enige in haar soort nog zeilend. De Cisne Branco wijkt inwendig af van de Stad Amsterdam door haar functie als zeilopleidingsschip dat zij vervult voor de Braziliaanse marine. De klipper of clipper, zo men wil, kenmerkt zich door alle kenmerken die hoge snelheid waarborgen. Naast de vloeiende lijnen in de romp is de enorme tuigage in relatie tot de waterverplaatsing van het schip het grote geheim achter deze snelheid. Tijdens de ‘sail in’ van onze clipper in Sydney werd dit goed waarneembaar toen de James Craig en ons schip zij aan zij lagen. De James Craig, een schip van een generatie na de clippertijd scheelt optisch niet veel in rompgrootte met de ‘Stad’ maar de tuigages van beiden schepen daarentegen wel. Dit valt op bijgaande foto goed te zien waarbij het verschil in zeilvoering op het genomen moment buiten beschouwing moet worden gelaten, men zou mij anders suggestie mogen verwijten. Het gaat hierbij om de afmetingen van masten, ra’s, zeilen en alles wat daaraan verbonden is. Daarom is het zeilen met dit schip ook zo’n genot….morgen mogen we weer.       Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/16.xml16 Feb 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/16.xmlWe liggen hier nog één nacht achter het anker, nee, achter twee ankers. Volgens de nautische publicaties aan boord is de bodem hier geen goede ankergrond en dat is niet ongebruikelijk achter koraalriffen. Twee ankers moeten voldoende houdkracht geven, al zijn het juist de twee kettingen die ervoor zorgen dat het schip op z’n plaats blijft. Wij hebben twee ‘speckankers’ van ieder 1100 kilo die weliswaar een zeker voordeel bieden maar geen bijzonder goede houdkracht hebben. Door veel ketting te steken gaat het gewicht van de ketting zijn werking doen. Het eind van de ketting wordt door het anker op z’n plek gehouden, daarvoor houdt het anker voldoende, op het moment dat het schip er aan begint te trekken moet hij over grote lengte de ketting van de bodem trekken. Temeer ketting van de bodem wordt getrokken, des te meer begint het gewicht ervan terug te trekken zodat het schip hiermee weer in evenwicht komt. Vandaar dat ketting zo’n belangrijke rol bij ankeren speelt. Het grote voordeel van een speckanker is dat hij relatief klein is en makkelijk in een ankerkluis tegen de huid te hieuwen is. Voor de leek beschreven: dit anker kan met zijn schacht eenvoudig in een pijp die in de kop gelast is worden gehesen, zonder dat er een enorm stuk staal voor de kop uitsteekt.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/09.xml08 Feb 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/09.xmlSinds anker op te Lord Howe Island voeren we onder zomerse omstandigheden. Logisch, want dat is het hier natuurlijk ook maar vandaag sloeg toch het weer behoorlijk om. We voelden het al aankomen, de lucht werd klam en de barograaf zakte gestaag. Een koufront passeerde en daarbij maakten we een locaal fenomeen mee. Warme tropenlucht botst hier op een front vanuit het koude zuiden waardoor iets ontstaat wat wij kennen als een rolwolk. Hier spreekt men van een “southern buster”. De noorden wind die de warme lucht aandrijft slaat achter dit front rap om in een zuidenwind. De lucht koelt plots af en raakt verzadigd waardoor het heftig begint te regenen. De buitentemperatuur kan hierbij binnen enkele minuten 15° Celsius dalen. Voordat het begint te regenen ziet de lucht er indrukwekkend uit, wolken krullen zich naar zee en zien er uit als branding. Hier horen natuurlijk foto’s bij.     Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/12.xml08 Feb 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/12.xmlPaul, kwartiermeester en onze meest trouwe visser had een goede dag vandaag. Allereerst verjaarde hij deze dag en daarbovenop had hij na een lange tijd weer eens een vis aan de haak. “Paul, je hebt beet!” riep 3e stuurman Floris die intussen met een brede grijns zijn fototoestel uit het kaartenhuis pakte om de jarige Job te vereeuwigen met zijn eerste vangst in de Grote Oceaan. Met glimmende ogen haalde Paul de lijn aan dek, daarbij niet veel weerstand van de vis bespeurend, maar evenmin de dijenkletsende stuurman achter zijn rug. “Nou, die hangt er al een tijdje aan, hij laat zich wel erg makkelijk binnen halen”. Met een grote haal kwam het dier aan dek voor de voeten van de jarige die zich vervolgens bij de lachende menigte aansloot. Zich het bulderen verbijtend zag Floris kans bijgaande foto’s te maken; het binnenhalen, de buit, en de slachting waarbij geconcludeerd werd dat het om een tonijn ging.     Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/11.xml08 Feb 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/11.xmlDe ankers zijn thuis en de bergen van Lord Howe liggen inmiddels achter de kim. Helaas lag Ball’s Pyramid te hoog aan de wind om dichtbij te kunnen komen maar zelfs op 10 mijl afstand gaf dit een imposante aanblik. Deze piekvormige rots steekt recht omhoog uit de oceaan en heet de grootst geërodeerde vulkaan in zee te zijn. Met een basis van 200 meter op zeeniveau is de verhouding tot de 562 meter hoogte erg indrukwekkend, jammer dat we niet dichter in de buurt konden komen. Ooit leefde er een eigen soort wandelende tak op Lord Howe Island maar nadat men er al 80 jaar van overtuigd was dat deze soort was uitgestorven ontdekte men per toeval pas in 2001 dat op Balls Pyramid het dier nog leefde. Vanavond gaan we weer wetenschappen. Nu de zee een stuk rustiger is zien we weer kans de catamaran uit te zetten om halobates, ofwel schaatsenrijdertjes te vangen. Martien en Lanna konden bij de onstuimige zee weinig doen de laatste anderhalve week, op wat gehengel met een schepnetje na in de tijd dat we voor anker lagen. Bij deze laatste vorm van visserij werden geen halobates gevangen maar wat ander kleine organismen die in een doorzichtig bakje aan dek ten toon werden gesteld. Ook wat minder wetenschappelijk georiënteerde opvarenden leverden een bijdrage aan dit aquarium want vanavond zag ik tussen de mini-kreeftjes en visjes een tor in een papieren bootje langsdobberen.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/10.xml08 Feb 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/10.xmlEen dwarsgetuigd schip trekt meestal wel wat kijkers, zelfs als we ten anker liggen. Kleine bootjes draaien geregeld rondjes om ons schip waarbij hun opvarenden het vergapen afwisselen met fotograferen, we zijn het intussen wel gewend. Vandaag was dat wederom een aantal keren het geval. Deze middag kwam Redmond O’Hanlon me verslag doen van een paar bewonderaars die hem wel erg onder de indruk hadden gebracht. Een bootje van het type dat men in ons land doorgaans bemand ziet door met bier afgetopte oosterburen van mannelijk geslacht ontwaarden we hier afgeladen met hun tegenpolen. Vier, in miniem badtextiel gegoten jonge dames konden de aantrekkingskracht van de klipper niet bedwingen dus sprongen vanaf de hengelkruiser in de Pacific om bij ons aan boord te komen. Niet gehinderd door enig gevoel voor generatieafstand wierp Redmond zich op het zwemplatform om de buit op het droge te hijsen. Jammer voor de Casanova dat de immigratie ons op het hart had gedrukt niemand aan boord te laten zodat de dametjes door de officier van de wacht retour werden verwezen. Er valt waarschijnlijk geen evolutietheorie los te laten op een verschijnsel dat men 200 jaar geleden nog als Tahitiaans kenmerkte zich nu 3000 mijl westelijker openbaart. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/08.xml08 Feb 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/08.xml…en of het een mooi eiland is! Zoveel we er van kunnen zien natuurlijk want de gele vlag zal ondanks inklaringsactiviteiten morgen ons gehele verblijf hier in top blijven en dat verplicht ons aan boord te blijven. Niet alle formaliteiten kunnen hier worden afgehandeld, vandaar. Het eiland heeft een paar steile bergen aan de noord en zuidzijde, voornamelijk bewoond door grote aantallen vogels. Ertussen ligt een glooiend landschap dat verrassend groen is en waar naaldbomen en palmen naast elkaar groeien. Dit landschap scheidt zich van de aan de westzijde gelegen koraallagune door een hagelwit strand. Australië is één van de landen die erg strikt reguleert welke voedingsmiddelen wel en niet het land mogen worden binnen gebracht met een schip. Zo moet een groot gedeelte van ons vlees op zijn voor we ons hierop laten keuren en daar heeft de kok vanavond al een deel oplossing voor gevonden. De barbecue. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/07.xml28 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/07.xmlHet probleem dat dinsdag beschreven werd lijkt opgelost. We hoeven niet dagen lang voor de lager wal van Sydney heen en weer te zeilen om de tijd vol te maken tot onze geplande binnenkomst. De autoriteiten van Australië  hebben zich uiterst flexibel opgesteld door een manier te vinden om ons schip buiten een daar toe aangewezen aanloophaven in te klaren. We kunnen dit maandag doen op Lord Howe Island, een stukje land van 14 vierkante kilometer oppervlak dat 300 mijl voor de kust van Australië ligt. Volgens ingewijden is het één van de mooiste eilanden in de Stille Oceaan, we zullen het morgen zien, al is het op afstand want permissie om te gaan passagieren zit er bij deze klaring nog niet in. Toch lijkt een groot aantal opvarenden al tevreden met een rustige ankerplek want het schip rolt al dagen van boord naar boord en daar krijgt men wel eens genoeg van. De balans houden is voor de meesten een erg vermoeiende bezigheid en zelfs van een lange nacht te kooi rust men weinig uit omdat zelfs in slapende toestand wordt geworsteld om niet op de grond te belanden. Als aan tafel het kopje wordt losgelaten om er voor te zorgen dat het eten niet uit het bord glijdt, ligt de jus d’orange al op de schoot van de overbuurman. De kombuis lijkt een orkesthal met louter ritmeloze  bekkenspelers en de stuurman trekt met een onbeheerste haal z’n koerslijn over land. Nu ik de computermuis al drie keer langs heb zien vliegen en kramp krijg in het been dat me schrap zet tegen de klerenkast lijkt me het einde van dit stukje ook wel gerechtvaardigd… Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/06.xml28 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/06.xmlNa nauwelijks het vorige stukje geschreven te hebben begon het schip weer te accelereren. De datumgrens werd zodoende vannacht al gepasseerd en bleek de keuze vandaag met dinsdag te beginnen ook nog eens terecht. Een vroegere clipperkapitein zou gesmuld hebben van omstandigheden zoals op deze reis. Ze zijn goed om een reisrecord te zetten. Als we de weerkaarten volgen blijven wij steevast in een veld met krachtige wind uit oostelijke richtingen varen. De reis van Tahiti naar Sydney zouden we ruim 7 knopen moeten lopen om binnen de gestelde 20 dagen aan te komen maar als we zo doorvaren komen we een week te vroeg aan. De vrachtvarende zeilschepen uit vroeger tijd waren erop gebrand zo snel mogelijk een reis te maken. Tijd was geld maar tevens ook eergevoel van gezagvoerders en bemanningen. Wij zouden ook erg graag alle zeilen bij zetten om een goede reistijd neer te zetten maar hebben toch een grote beperking. In Sydney is men zo verheugd op ons bezoek dat een vloot ons bij aankomst tegemoet vaart om de Stad Amsterdam binnen te geleiden waarvoor zelfs kaartjes worden verkocht. Het zou wel erg ondankbaar overkomen om voortijds al een week in de haven te gaan liggen. Hoewel, het geeft ons de gelegenheid kaartjes te verkopen voor verblijf bij ons aan boord tijdens de inauguratie van de clipper, we blijven tenslotte Hollanders…..   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/01.xml28 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/02/01.xmlWe passeren op dit moment de Kermadec eilanden, een kleine eilandengroep noord noordoost van Nieuw Zeeland waar het nationaal gezien ook bij hoort. Nu liggen de eilanden nog op het westelijk halfrond en het moederland op het oostelijk halfrond dus is het op de eilandjes zondag, maar in Nieuw Zeeland maandag. Qua tijd liggen ze wel in dezelfde zone dus is er exact een dag verschil. Tenminste, geografisch gezien. Politiek heeft men de datumgrens iets anders gelegd waardoor men op zowel de eilanden als de hoofdnatie dezelfde dag hanteert. De politieke datumgrens slingert nogal over de antenmeridiaan heen en weer van noord naar zuidpool om vergelijkbare redenen. Zo bestaan de Kiribati eilanden uit drie eilandengroepen waarvan er twee op het westelijk en één op het oostelijk halfrond liggen. Betreft de datum sluit de hele groep zich aan bij het oostelijk halfrond. In het noorden strekken de Aleuten eilanden zich uit vanaf Alaska naar Kamchatka. De meesten ervan horen bij de Verenigde Staten dus ook de eilanden die geografisch over de datumgrens liggen wordt dit vooruitlopen verboden en moeten dezelfde dag hanteren als hun president. Voor ons is het morgen rond het middaguur voor we maandag officieel dinsdag mogen gaan noemen maar om niet te veel verwarring te scheppen gaan we van zondag geruisloos over op dinsdag. De Boomtown Rats zouden er gelukkig van worden….   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam      http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/31.xml28 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/31.xmlIn lengte gezien zijn we nu aan de andere kant van de wereld ten opzichte van onze thuishaven. Normaal gesproken zeilt men niet graag een schip ondersteboven maar nu zou men dat ruimtelijk zo kunnen zien in het vergelijk met varen op de Noordzee. Ten opzichte van het wateroppervlak ons schip in de Noordzee ondersteboven varen heeft z’n beperkingen. Onze tuigage steekt 48 meter boven water en op z’n kop zou de Stad Amsterdam dus ook een slordige 48 meter diepgang hebben en de vlakke Noordzee is voor het overgrote deel te ondiep het schip exact ondersteboven te krijgen. Nu hebben we allerminst behoefte met de clipper te gaan eskimoteren maar in ons huidige vaarwater  riskeren we daarbij allerminst met de bramstengen in de modder te komen. Op deze plek is de oceaan al zo’n 6 kilometer diep en morgen vroeg varen we over de Kermadec Trench, een sleuf in de aardkorst dat op een enkele plek wel 10 kilometer water boven zich heeft. Deze Kermadec Trench ligt aan de oostelijke rand van het continentaal plat waar Australië en Nieuw Zeeland deel van uit maken, net zoals de Tonga Trench wat in het verlengde van de eerste loopt. Hoewel deze gleuf dieper is dan enig punt op de Atlantische oceaan is hier nog geen sprake van het diepste punt van de oceaanbodem. Op het noordelijk halfrond van de Pacific ligt ten oosten van de Philipijnen de Mariana Trench en hier bevindt zich de record diepte aan water van onze planeet; 10911 meter. 211 clippers op elkaar, rechtop of ondersteboven. Niet te veel over nadenken……   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam      http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/30.xml28 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/30.xmlVanavond is het de laatste keer dat we de klok een uur achteruit zetten. Vannacht passeren we 172°30’ W dus is het er weer tijd voor. De volgende ‘time shift’ gaat de klok een uur vooruit. Intussen moeten we nog even een extra kalenderdag afscheuren en zo leven we geleidelijk aan weer een beetje naar de tijd van thuis toe. Toch blijkt dit tijdrekenen voor de meeste mensen lastig en dat is te begrijpen. In een blog op de Beagle site schrijft Thom een interessant stukje over de datumgrens en wordt in een reactie er op ‘verbeterd’ door Bert. Het gaat erom of er in westelijke richting varend per 1/24e omtrek van de aarde er een uur bij komt of er af gaat. Daar gaan we nooit uit komen wanneer we niet zeggen waar van af of waar bij. Van de klok haal je west varend inderdaad een uur af maar daardoor komt er bij het etmaal een uur bij. Taal maakt logica wel lastig maar politiek wel praktisch, zo heeft iedereen gelijk. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam      http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/29.xml28 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/29.xmlZolang de vriezer het blijft doen is er aan boord van de Clipper Stad Amsterdam geen tekort aan vlees bij de maaltijden. Dat was in de tijd van de vrachtvarende zeilschepen toch anders. De vriezer was er niet dus vlees conserveren bestond uit pekelen. Om zo nu en dan vers vlees te kunnen eten werd levend gedierte meegenomen dat onderweg werd geslacht. Irving Johnson vertelt over zijn reis aan boord van de Peking dat de kalkoen ziek werd en maar gauw werd geslacht voordat hij voor de kerst al zou overlijden. Aan de voorzijde van het dekhuis op de clipper hebben we een paar kippenrennen staan en bij bewoning ervan zou men kunnen hopen op een vers ei. Zo schafte men in de beginjaren van het schip een paar kuikens aan die ooit aan de leg zouden moeten. Eenmaal groter werd wel duidelijk dat men er geen legsel van zou mogen verwachten, het bleken hanen. Aan boord van de Moshulu stond een varkenshok op de plaats waarbij ons buitentoilet staat. Ons bezoek aan Philadelphia wees uit dat dit kot er nog steeds staat zoals afgebeeld in de boeken van Eric Newby. Deze matroos beschrijft de aanhankelijkheid van de dieren en de smart om de slachting waarna desondanks zich niemand een stuk spek liet ontgaan. Onze kwartiermeester Daniel (Danish square Daniel) is jarig dus was er vanmiddag taart bij de koffie. Het gebak was afgedekt met een laag marsepein waarvan de kleur de misleiding niet kon worden weerstaan  er iets passends van te kneden. Dit vee was geen lang leven beschoren……. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam      http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/28.xml28 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/28.xmlDe ‘ocean passages for the world’ is een boekwerk dat op geen zeevarend zeilschip mag ontbreken. Hoewel in eerste instantie bedoeld voor de koopvaarders geeft het door de Britse Admiraliteit uitgegeven naslagwerk in het laatste derde gedeelte de routes weer die men met een zeilschip zou moeten volgen bij grote passages. Ook zijn deze oude zeilroutes mooi in kaart gebracht middels banen die per seizoen de meest gunstige routes aangeven. Vanaf Tahiti naar Sydney adviseren deze zeilaanwijzingen allereerst iets zuid van Nieuw Caledonië voor te liggen om vervolgens een meer zuidelijke koers naar Sydney te sturen. Het is weliswaar 100 mijl om ten opzichte van één rechte streep tussen de havens van afvaart en aankomst maar gezien de gemiddelde omstandigheden de snelste route. Sinds ons vertrek te Tahiti leek er zich al een depressie ten westen van de Gemeenschapseilanden te ontwikkelen die ons zou gaan beïnvloeden op dit gedeelte van deze reis. Om de wind mee te houden moeten we ten zuiden van dit systeem blijven, de wind draait immers op dit halfrond met de klok mee rondom het centrum ervan. Om hier zeker van te blijven zijn we van meet af aan van de geëigende ‘sailing routes’ uit de zeilaanwijzingen afgeweken en houden een zuidelijker koers. Achteraf blijkt dit een juiste keuze. Het lage drukgebied neemt toch een iets zuidelijker pad dan aanvankelijk berekend en heeft men inmiddels ‘Nisha’ gedoopt. Hoe lieflijk de naam ook mag klinken, wanneer men dit soort systemen een naam gaat geven is het liefelijke er meestal wel vanaf. Gelukkig heeft de ontwikkeling van Nisha ons al een goede zet naar het westen gegeven om van het meeste venijn gespaard te blijven…..tenminste, zoals het nu lijkt…. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam      http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/27.xml27 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/27.xmlDe Steenbokskeerkring ligt op nog zo’n acht uur varen dus morgen zijn we uit de tropen. Twee dagen geleden kwamen we de zon al tegen op haar reis naar het noorden en zagen we zoals beschreven het zenit wel erg dichtbij. Voor de astronomische navigatie bleek die dag zinloos een zonsbestek te maken, gisteren kon er een zonstropenbestek in de kaart gezet worden en vandaag werd het weer een vertrouwde ochtend- en zonsbreedte waarneming. Vrij vertaald betekent dit men eergisteren de sextant in het kistje liet, de middagdag ervoor een stuurman met het instrument aan bakboord zag, gisteren in een kwartiertje de stuurman in alle richtingen probeerde een zonnetje te schieten en vanmiddag alle geleerden aan stuurboord stonden. De zon zien we rond het middaguur voorlopig weer in het noorden. Althans, als hij zichtbaar blijft want een dikke wolkenlaag lijkt zich de komende dagen boven ons te gaan hangen. Niet goed voor de plaatsbepaling maar wel beter voor de huid. “Elluk nàdeel hep s’n fordeel” om met een bekende voetballer te spreken….of was het andersom? Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam      http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/26.xml26 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/26.xmlWe zijn de Pacific convergentiezone door en hebben de wind weer terug gevonden. Sinds twee uur afgelopen nacht kon de machine af en gaven de zeilen een goede 7 knopen behoud. In de loop van de dag is het nog wat overtuigender gaan waaien en jaagt het schip weer met tenminste tien mijl per uur in west zuid westelijke richting. De te oude zeilen die nog waren aangeslagen zijn inmiddels vervangen door nieuwere exemplaren zodat we klaar zijn voor de tropische depressies die we rond deze breedten wel mogen gaan verwachten. De tropische cycloon “Olga” raast behoorlijk uit over de noordkust van Australië maar geeft geen garantie dat het daarmee gedaan is met stormen in Oceanië. Orkaan seizoen of niet, op dit moment genieten we volop van een bakstagwindje kracht 7 zodat we alvast een speklaagje op kunnen bouwen voor de minder voorspoedige momenten. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam      http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/25.xml25 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/25.xmlVandaag passeerden we op een haar na het zenit. Dit zenit is eigenlijk de snijding van een lijn tussen middelpunt zon en aarde met het aardoppervlak. Anders gezegd: waar de zon in alle windstreken gezien een hoek van 90° met de grond maakt. Op het hoogtepunt zaten we daar geen 8 mijl vandaan, er bleek nauwelijks meer schaduw te bestaan. Alhoewel dit een bewijs mag zijn voor tropische wateren zouden we ons net zo goed op de Bonkevaart kunnen wanen maar ondanks dat we de gps negeren en aan astronomische plaatsbepaling doen zitten we ook niet weer zo ver mis. We gaan namelijk schaatsenrijders vangen. Niet met een kop snert of anijsmelk maar met een catamaran en een netje. Deze ‘schaatsenrijders’ zijn kleine insecten die over het oppervlak van de oceaan lopen of springen en waarvan men eigenlijk nog niet veel weet. Daarom hebben we Martien en Lanna mee, twee wetenschappers die zich deze reis met onderzoek naar deze hardrijders gaan bezig houden. Vandaag hebben we het rustige weer benut om deze catamaran over boord te zetten en hoor nu net dat we in het donker 11 van die schaatsers gevangen hebben…..van elke stad één? Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam      http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/24.xml24 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/24.xmlWe zijn weer op zee. Een aflandige wind maakte het bij vertrek mogelijk onder zeil de haven van Papeete te verlaten. De mensen op Tahiti waren erg gastvrij dus hun verzoek wat van het zeilen te laten zien konden we nu moeilijk afwenden. Zo doende werden alle opvarenden ingezet om zeil zetten en onder doek te manoeuvreren mogelijk te maken. De loods liet ons eigenlijk ook geen keuze, al bracht hij het op een beschaafde wijze. Na zich voorgesteld te hebben waren zijn eerste woorden:” I really have no objections if you would like to sail out of port”! Alsof ik het zelf had aangevraagd….. Nadat het schip slaags draaide op een kluiver kon de laatste tros van de bolder en begon ze tijdens het zetten van voorondermars en fok snel vaart te lopen. Op dat moment bedacht de loods zich nog ‘permission to proceed’ aan de luchthaven te vragen, de start- en landingsbaan loopt in het verlengde van de haveningang. Er bleek geen vliegtuig aan te komen. Gelukkig, want zowel een vliegtuig als een zeilschip in een havenmond reageren slecht op het commando “even stoppen”. Thermische effecten van het eiland en een opdoemende bui gaven ons de gelegenheid onder zeil te vertrekken maar intussen verdwijnen Tahiti en wind achter ons. Er rest ons op dit moment niets dan Arabische wind te maken. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam      http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/23.xml23 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/23.xmlDe boorden van de Stad Amsterdam hebben behoorlijk te lijden gehad in de havens van Zuid Amerika en de Kaap Verdische eilanden. Deze ligplaatsen waren veelal onbeschut waardoor oceaandeining vrij spel hield op de clipper. Op zee is dat geen probleem maar in een haven wordt de harmonie van zee- en scheepsbewegingen doorbroken door een kademuur die allerminst meebeweegt en herhaaldelijk de scheepshuid een klap bezorgt of onzachtzinnig schuurt. De bescherming die aan de kadewand is bevestigd bleek in deze landen nauwelijks voldoende om de betonnen beschoeiing te beschermen, laat staan de verf op een scheepshuid. Deze ‘fendering’ was soms zelfs zo versleten dat de ophanging, ketting of staaldraad het beschermende werk over nam. Tenminste, voor de kade. Waar dit staal niet zijn werk kon doen lieten de enorme tractorbanden of soortgelijk hun rubber achter op de scheepswand. Onze eigen fenders zijn geen partij voor dit zeegeweld. Papeete is volgens de ‘zeilaanwijzingen’ een van de best beschutte havens in de Stille Oceaan en dat kunnen we beamen. Een groot rif omringt Tahiti maar ook de omliggende eilanden. Deze rand net onder de waterspiegel ligt gemiddeld een halve mijl buiten het eiland en breekt de golven voor ze bij de kust komen. De tussenliggende lagune is tot op een paar meter onder water gevuld met grof koraalzand wat het de betoverende azuurblauwe tint geeft. Zo hier en daar is er een opening in het rif te vinden waardoor scheepvaart past, zoals op Papeete. Met een schiereiland vanaf het rif ontstaat er voor de erachter afgemeerde schepen rustig water. Een goede gelegenheid voor onze bemanning om de afgelopen dagen onze dame aan bakboord van wat make up te voorzien. Zo is de roest hier weer verwijderd en zit er weer verf op. Nu de andere gelaatshelft nog maar morgenochtend zitten we alweer op zee ….. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam        http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/22.xml22 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/22.xmlNet zoals op Galapagos het geval was krijgt de bemanning de gelegenheid om wat van de plek te zien waar we zijn beland. Vandaag nam de eerste stuurman de honneurs van de kapitein waar zodat deze een dagje mocht passagieren. Weliswaar gaat de telefoon mee en wordt halverwege de dag even verslag gedaan van de bevindingen aan boord maar toch voelt het even als vakantie….een soort van. Net zoals het gras aan de andere kant van de heuvel, is het achter het eiland groener dus werd een snelle veerboot geboekt en overgevaren naar het naastgelegen Moorea. Moorea is het kleine zusje van Tahiti, iets rustiger en het toerisme minder massaal dan op het hoofdeiland. Eenmaal aangekomen werd een fiets gehuurd bij een resort om het lichaam weer eens wat uit te dagen en gelijktijdig de pracht van het eiland te kunnen zien. De cipier van het resort kon me tot mijn stomme verbazing vertellen dat ik kapitein was maar toen hij grijnzend iets zei van ‘television’ daagde me de persinvasie op de clipper daags tevoren weer. Met fietsen, snorkelen, strand en een biertje is een korte beschrijving van de dag gegeven en lijkt me genoeg om de lezer in druilerig Nederland te pijnigen. De grootste masochist mag dan ook nog even naar de meegestuurde foto’s kijken. Eén troost, ook ik zit dezelfde avond nog op kantoor om dit stukje te schrijven… Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam      http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/21.xml21 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/21.xmlHet schip ligt sinds ruim een maand weer eens tegen de kant. We liggen met bakboord afgemeerd en vanaf de kant valt ons oog direct op de waterlijn en de daaraan verbonden groentetuin die we over de oceaan meeslepen. Hoe is het toch mogelijk dat met een snelheid van gemiddeld meer dan 8 knopen ‘slablaadjes’ kans zien zich aan de kimmen van het schip te klampen. Eenmaal daarover verwonderd ontstaat gelijk de nieuwsgierigheid naar de stuurboords vegetatie van de Clipper maar vreemd genoeg schijnt daar minder Pocon langs gestroomd; vrijwel glad. Toch bij de boord biologe Charlotte maar eens nagevraagd die ons daarop de hint gaf dat zonlicht de groei van dit groen stimuleert. Dat lijkt verklaarbaar. Vanaf Galapagos hebben we voornamelijk west gevaren en dat net ten zuiden van de evenaar. Even na de zuidelijke midzomer passeert ons de zon dagelijks via de zuidzijde van het schip, bakboord in ons geval. Voordat we komende zomer weer Tall Ships races mee gaan doen mogen we nog wel even gras maaien….. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam      http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/20.xml20 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/20.xmlTahiti is inmiddels op de radar te zien maar met het blote oog is nog niets waarneembaar. Misschien is de oostzijde van het eiland dun bevolkt zodat er geen gloed boven de horizon waarneembaar is die doorgaans enige urbanisatie verraadt. We zijn eigenlijk al te dichtbij gekomen en dreigen te vroeg op bestemming te komen. Het is helaas voor ons niet zomaar mogelijk bij te vroege aankomst een haven binnen te varen en af te meren. Dat zou teveel flexibiliteit van douane- en immigratiedienst, loodsdienst en havenautoriteiten eisen dus wagen we er niet eens een poging aan. Toch lijkt de Clipper er weinig boodschap aan te hebben want ondanks dat alle zeilen al geborgen zijn zeilt ze met 5 knopen voor top en takel richting loodsstation waar we zo ook nog te vroeg aan zouden komen. Nu kruisen we wat voor de wind op vierkant gebraste lege ra’s. Het schip heeft 3700 mijl vrijwel aan één stuk gezeild en zelfs als het niet meer hoeft is ze nog niet te remmen. Ontembaar. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam        http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/19.xml19 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/19.xmlDe beschreven tactiek om de snelheid onder zeil zo te reguleren dat er bij daglicht tussen de atollen door gevaren kon worden bewees zich vandaag juist. Het regenweer van gisteren en een donkere nacht ontnemen alle zicht op de lage kustlijn van de atollen en daarmee was de keuze het vandaag onder zonneschijn te doen een veilige maar tevens attractieve. Rond het middaguur schoven we langs Fakarava, het op één na grootste atol van de Toamotu archipel. Ondanks dat Magellan in 1521 al het eerste atol van deze 950 mijl lange archipel ontdekte werd Fakarava pas gevonden in 1820. Schouten en Lemaire zouden in 1616 hebben waargenomen dat hier van een archipel sprake zou zijn en worden volgens sommige bronnen betiteld als de ontdekkers. Willem Schouten benoemde eerder de beruchtste kaap ter wereld naar zijn woonplaats Hoorn aan de Zuiderzee. Fakarava is wel veertig zeemijl lang en de 850 inwoners moeten de 16 km2 land delen die van het enorme gebied boven water steken. De bijna vierhoekige rand van koraal, zand en bebossing omsluit een lagune waarbinnen het water rond de twintig meter diep is. Buiten de rand loopt de bodem steil naar beneden en laat geen anker toe dus moet er door de opening aan de noordwestelijke kant van het atol gevaren worden om de ‘parkeerhaak’ te planten. Helaas, de tijdsdruk en de dreiging vanuit bureaucratisch Tahiti waren ons te groot om zonder klaringspapieren toe te geven aan de ons naar binnen wuivende palmen. Is er niet nog een televisiemaker die een vijf jaar durende serie vanaf ons schip wil opnemen???? Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam      http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/18.xml18 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/18.xmlWe liggen kort voor het Tuamotu archipel en proberen de snelheid zo te reguleren dat we morgen bij daglicht door dit eilandenrijk heen kunnen oversteken. Zeil erop en er weer af, al naar gelang de wind. In een druilerige regenmassa werden bij afnemende wind tenslotte alle toppen vol gezet maar toen het scheizeil nog maar nauwelijks stond brak het los. De wind kwam plots van de andere kant, sloeg de zeilen bak en duwde het schip op haar zij. Het roer ging rond om de zeilen weer vol te krijgen. “All hands” werd er gepraaid en binnen enkele minuten hingen de scheizeil- en bramra’s in hun toppenenden. De dekbemanning enterde massaal op om de zeilen op te doeken in een decor dat oogde alsof door een vergiet de halve Pacific boven de Clipper werd neergestort. Vanuit het niets raasde er windkracht acht, in vlagen negen over een door regen plat geslagen zee en joeg ons schip op louter marsen en een kluiver naar de 12 knopen. Het commando “all hands” was niet alleen aan matrozenoren want wetenschappers, geluidsman, cameraman, bartender, regisseur, hotelmanager en reis auteur trotseerden het stormweer om lopend want door te halen aan dek. Toen Redmond zelfs de kok het want in zag klauteren om zeil te bergen trok hij een wel erg bedenkelijk gezicht. “Hij doet het niet voor het eerst, hoor” werd hem te kennen gegeven. “Nee, maar over een paar minuten is het lunchtijd”….. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam      http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/17.xml17 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/17.xmlDe wind is er nu toch wel helemaal uit. Onder vol tuig kunnen we nog net stuursnelheid houden maar de buffer die we hebben opgebouwd met de voorspoed van deze reis maakte dat de machine nog even uit bleef vandaag. Loom dobberend op de eerder beschreven deining zagen we de ultieme kans weer een ‘argo float’ los te laten. Zo’n zelfde capsule hebben we eerder in de Atlantische oceaan overboord gezet om het ding zes jaar lang metingen te laten verrichten op enkele kilometers diepte. Om de gemeten waarden van die metingen naar de wal te kunnen sturen komt het ding zo nu en dan aan de oppervlakte. De sloep ging bij die gelegenheid ook overboord. Deels om de lancering van het meetapparaat te kunnen filmen maar ook om het schip op een gezapige oceaan vast te leggen. Eenmaal de argo float overboord zagen we vanaf dek de sloep en het ding na enige tijd wel erg klein worden. Per vhf- radio werd de schipper van de sloep gevraagd waarom hij de Clipper niet achterna kwam waarop werd geantwoord dat men graag wilde filmen dat het apparaat zou afzinken. Men was er aan boord van de sloep niet van op de hoogte dat dit nog wel een uur kon duren en dan wordt met een twee mijls vaartje het toch wel erg zorgwekkend om midden op de grootste plas ter wereld een boot met mensen uit het oog te verliezen. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam      http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/16.xml16 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/16.xmlEen langgerekte, drieëneenhalve meter hoge deining schoof vanmorgen onder het schip door. Tot nu toe hadden we alleen nog maar ‘swell’ uit het zuidoosten en oosten maar nog niet uit het noordwesten, zoals vandaag. Via de SSB radio ontvangen we de hele dag en nacht door faxtoontjes die door eenvoudige software op een laptop worden vertaald naar weerkaartjes. Op dit moment voorziet Honolulu ons nog van de meest bruikbare prentjes op dat gebied en de afdrukken van het zuidelijk halfrond vertonen niets ten noorden van ons dat enigszins golven kan veroorzaken. De kaartjes van het noordelijk halfrond laten er geen twijfel over bestaan; een stevige depressie van 952 Millibar maakt zijn oceaanoversteek tussen Japan en  Amerika tegengesteld aan die van ons. De passaatwind laat het hier op dit moment een beetje afweten en we zouden graag weer een beetje wind hebben maar om nu te stellen dat we halsreikend uitkijken naar zoiets…. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam      http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/15.xml15 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/15.xmlOp advies van Aeolus bleven we sinds vertrek vanaf Galapagos noord van onze koerslijn. De Gribfiles beloofden daar ons wat meer wind en door noordelijk te blijven hielden we de optie om met een te verwachten krimpende wind mee te kunnen draaien. Dit zou ons een betere windhoek geven waardoor alle zeilen wat te doen houden. Tijdens het verloop van de reis bleek dit een juiste keuze, er werd zelfs niet eens meer zuidelijk afgebogen want er bleef meer wind op onze breedte dan ten zuiden van ons. Dat gaf ons de gelegenheid om vandaag even om Fatu Hiva heen te zeilen, het zuidelijkste eiland van de Marquisas Archipel. De bureaucratie liet ons helaas geen betaalbare kans er even te gaan kijken of een uurtje te ankeren. Vandaar dat we er alleen maar langs voeren en er naar mochten kijken…..en even stil laten drijven, zwemtrap uit, nat worden en gauw weer door varen….. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam      http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/14.xml14 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/14.xmlDe hitte is verzengend. Al hangt het tuig vol met vrijwel alle zeilen die we zetten kunnen, bij de zon zo recht van boven biedt dit nauwelijks schaduw aan dek. De wind geeft ook al nauwelijks verkoeling meer. Hij zwakt af en bij een zeewatertemperatuur van bijna 29 graden Celsius ontstaat nauwelijks een kans dat deze enigszins verkoelend aan dek komt. Alle werkzaamheden gaan gezapiger dan we gewend zijn want aan een west Europees werktempo zou men hier snel bezwijken. Ook de Clipper begint te protesteren. Althans haar innerlijke organen. De binnenzijde van het schip wordt erg warm en daar hebben een hoop apparaten een hekel aan. In veel moderne techniek steekt elektronica en bij temperaturen boven de 50 graden Celsius doet dit spul waar het zelf zin in heeft. Helaas worden ook alle koelsystemen door geavanceerde elektronica aangestuurd dus met het sputteren van deze elementen belanden we in een vicieuze cirkel; haperende koeling, stijgende temperatuur en vervolgens nog meer haperingen. De machinisten zijn nu dus de mensen aan boord die er wel een westers werktempo op na moeten houden om leefbaarheid te garanderen. Het strijdtoneel voor deze lieden bevindt zich dan ook meestal in de heetste ruimten van het schip en hebben daar op dit moment geen benijdenswaardige taak. Een klein beetje van de Nederlandse kou zouden we op dit moment wel even kunnen gebruiken maar er zullen ongetwijfeld lezers zijn die daarbij geneigd zijn me een ruil voor te willen stellen; beetje kou voor een beetje warmte. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam      http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/13.xml13 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/13.xmlMorgen gaat er aan dek weer gefilmd worden en ondergetekende zou dan ook weer voor de lens moeten. Net zoals twee dagen geleden waar tijdens de zeilmanoeuvre druk gefilmd werd en de commando’s van de kapitein vermakelijk genoeg blijken om hem met een microfoon te behangen. Zo’n microfoontje gaat gecamoufleerd onder het hemd en via een draadje gaat het gesprokene naar een klein kastje wat in de broekzak past. Via de ether belanden de woorden dan bij het orgel dat de geluidsman om zijn nek heeft hangen en bij het eindresultaat blijkt het dan geplakt bij beelden die er niet bij horen, maar dat laatste is televisie…. zegt men. Hoofdmachinist Bert bekeek op een afstandje hoe op de borst van de schipper het ding werd geplakt en het daaraan verbonden kastje in de broekzak verdween. In onvervalst Gronings: “goh, is een zeilmanoeuvre voor een kapitein zo enerverend dat hij daarbij aan de hartbewaking moet?” Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam    http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/12.xml12 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/12.xmlOnlangs werd ik erop gewezen dat er wat reacties op deze ‘blogs’ van de VPRO site staan waarop ik misschien even zou kunnen reageren. Misschien is het goed hier te melden dat deze stukjes hiervandaan worden verzonden maar dat we niet over internet beschikken zodat mij het vervolg ontbreekt. Eén dezer dagen verwachten we wel weer zichtbaar te worden voor de buitenwereld en wordt gelijktijdig de buitenwereld ook weer zichtbaar voor ons dus zullen we tegen die tijd de website eens raadplegen. De passaatwind draait op dit halfrond tegen de klok in rondom een stabiel hoge druksysteem dat op een gematigde breedte ligt. In het begin van dit traject kwam de wind nog via het bakboords want binnen maar naarmate we meer westwaarts komen draaide deze geleidelijk via de pardoenen recht op het achterschip. Nu de wind recht van achter begint te komen hebben we aan twee zijden lijzeilen staan. Het schip is daarmee bijna vier keer zo breed geworden dan dat de romp zelf is wat vooral vanaf het water een indrukwekkend gezicht moet zijn maar behalve een enkele vliegende vis is er niemand die dat kan beamen. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam    http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/11.xml11 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/11.xmlWe kennen het effect van fosforescerende algen al want deze komen ook in onze eigen wateren voor maar wat we hier gisteravond zagen was toch weer anders. Op de Noordzee is dit fenomeen het beste zichtbaar bij de boeg van het schip waar afgestorven algen bij beroering even kort oplichten. Dit geeft een groenige, lichtende gloed rond de steven. Gisteravond stonden we met een paar opvarende in het zog van het schip te kijken waar onder water hier en daar lichtflitsen te zien waren. Ronde vlekken die kort even oplichtten, zo nu en dan vlak achter het hek, soms ook pas een meter of twintig achter ons. De zondag geeft velen de gelegenheid even iets anders te doen dan de rest van de week. Zo zagen we de machinisten en matrozen vandaag met een sextant in de weer, naaide de 3e stuurman een stuk zonnetent en bakte de bootsman de pannenkoeken voor de lunch. Onze Beagle opvarenden hebben zich overgegeven aan onze zondagen en vonden even tijd voor een boek en een plek voor een hangmat. Morgen begint weer een nieuwe week. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam  http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/10.xml10 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/10.xmlEnerzijds zijn die passaatwinden een genot, anderzijds wordt het toch ook wat saai. Zeiltechnisch heeft het niet veel uitdaging; je zet zoveel mogelijk zeil en wappert een beetje met de wind mee. Vandaar dat we vanmiddag even ‘all hands’ praaiden om een manoeuvre te doen, in dit geval overstag. Even weer wat uitleg voor de automobilist; Een zeilschip kan niet recht tegen de wind in varen maar wel schuin tegen de wind in. ‘Aan de wind’ noemen we zo’n rak. Nu kan je de ene kant op schuin tegen de wind in maar ook de andere kant op. Om nu van aan de wind over de ene boeg naar aan de wind over de andere boeg te komen moet toch even de boeg richting de wind draaien en vervolgens er doorheen. Dit noemen we dus overstag gaan of wenden. Je zou ook met de boeg van de wind af kunnen draaien en helemaal rond naar de andere kant, dan noemen we dit halzen. Bij langsgetuigde schepen heet dit laatste weer gijpen. Bij dit soort schepen is gijpen een manoeuvre met risico’s maar bij ons is het vergelijkbare halzen juist de makkelijke en zekere handeling. Overstag gaan op een vierkant getuigd schip heeft het risico te mislukken doordat de boeg niet door de wind heen draait. Dit wordt veroorzaakt doordat binnen de sector waarbinnen niet (tegen de wind in) kan worden gezeild veel zeil bak komt te staan. Hiermee wordt bedoeld dat het zeil de verkeerde kant op bolt en juist het schip achteruit wil laten zeilen. Dit laatste is bij ons schip dan ook niet helemaal te vermijden maar tijdens onze overstag was het toch zo onbevredigend veel dat we de manoeuvre nog maar eens over deden. Schip en bemanning beginnen als gevolg van de passaat een beetje gemakkelijke zeilers te worden…. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam    http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/09.xml09 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/09.xmlAan boord spreken we van ware of schijnbare wind. Dit gebruiken we zowel bij de windhoek als de snelheid. De windhoek drukken we uit in graden (of streken) vanaf de boeg naar achteren gezien en de windsnelheid in knopen (of meter per seconde). De ware wind is de wind zoals die er werkelijk staat, waargenomen vanuit stilstand op de betrokken plek. De schijnbare wind is de wind zoals waargenomen aan boord, de eigen snelheid is daarmee verdisconteerd. Makkelijker gezegd; als je met de wind mee vaart voel je minder wind aan dek dan dat je geen vaart zou hebben gemaakt. Op dit moment staat er zo’n 14 knopen ware wind maar schijnbaar is deze 7 knopen. Zelf varen we 7.5 knopen bij een windhoek van 150 graden. Een vierkant getuigd schip dat sneller door het water klieft dan de luchtdeeltjes tegen haar zeilen botsen blijft een fantastisch fenomeen. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam    http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/08.xml08 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/08.xml“klaar voor de wereldzeeën” was ooit de slogan toen de Clipper Stad Amsterdam in de vaart werd genomen. Al heeft het schip in haar amper tienjarige leven bewezen zee te kunnen hebben maakt ze nu eindelijk de lijfspreuk waar. Ze is er echt voor gebouwd en daar genieten we nu met volle teug van. Vooral in de passaatwinden komt het schip helemaal tot haar recht. Ze is relatief licht en met een gesneden onderwaterschip en ruime maat aan tuigage zijn deze omstandigheden ideaal. Van het bakstagwindje dat sinds vertrek van Galapagos met ons meereist beland gemiddeld zo’n 15 knopen nog aan dek, genoeg om het schip daarmee 8.5 knopen snelheid door het water te laten lopen leert ons de berekening van de reis tot dusver. Knopen staat voor zeemijl per uur en voor de wielrijdende lezer komt dit neer op een kleine 16 kilometer per uur. ‘Een fietser gaat sneller’ heb ik meermaals met minachting gehoord maar de eerste die dat over de Pacific doet maakt bij mij pas echt indruk! Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam  http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/07.xml07 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/07.xmlHet was aardedonker, gisteravond tijdens de eerste wacht. De maan was nog achter de kim toen kwartiermeester Daniel op de kruisra aan het werk was. Plots werd hij opgeschrikt door een doffe klap vlak naast zich, gevolgd door een plof aan dek. Een zo genaamde “red tailed tropic bird” had er in zijn vlucht op deze lege oceaan geen rekening mee gehouden dat er een driemaster zijn vluchtbaan zou kunnen passeren. Het arme dier heeft pijnlijk ervaren dat onze kruismast goed verstaagt staat. Versuft lag hij na de collisie onder de mast aan dek waarop hij zijn laatste diner nog even uitspuugde, een inktvis. Derde stuurman Floris verkaste het dier naar een stuk dek waar hij minder risico zou lopen vertrapt te worden en rustig kon bijkomen totdat het weer licht zou worden. Vanmorgen was hij dan ook vertrokken maar uitte zijn dank voor de verzorging door nog een tijdje vergezeld van een soortgenoot met de Clipper mee te vliegen. Een gewaardeerde geste want het is een prachtig dier en zijn vlucht niet minder fraai.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam  http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/06.xml06 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/06.xmlBij vertrek vanaf Baltra op de Galapagos eilanden hadden we de keus noord of zuid van Isla Isabela langs te gaan. Noord zou een langere weg betekenen maar vanaf vertrek een bezeild rak, ten zuiden langs echter een rak met de wind op de kop, maar wel elf mijl bekorting. Er werd door een groot aantal opvarenden gehoopt op de noordelijke route. Niet zozeer vanwege de gunstiger wind maar om ‘erbij te horen’. Baltra ligt nog net op het zuidelijk halfrond en omdat het eiland Isabela zich uitstrekt over de evenaar zou de noordelijke route voor 21 mensen een Neptunus-doop inhouden. Aangezien we zeilers zijn verkozen we de elf mijl meer zeilen boven de bekorting onder dieseldampen, met de bijkomstigheid van een schip vol “trusty shellbacks” zoals varensgasten die de evenaar zijn gepasseerd heten. Vandaag was de plechtigheid waarop een aantal hadden gewacht. Omdat we direct na de passage van Isabella oostzuidoost voor gingen liggen werd binnen één etmaal tweemaal de equator gepasseerd, zowel oost als west van het eiland. Vandaar dat de doopplechtigheid ook niet half gedaan kon worden en dat heeft het twintigtal geweten…..maar ze horen er nu bij en hoeven niet de blaam van ‘pollywog’ meer met zich mee te dragen. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam  http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/05.xml05 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/05.xmlOm het ultra violet zo min mogelijk schade te laten berokkenen, wisselen we deze reis regelmatig zeilen uit. Op hogere breedten is het over het algemeen minder zonnig maar staat gemiddeld meer wind. Op deze stukken zijn de nieuwere zeilen aangeslagen want die kunnen een stormpje verdragen. Nu we in de tropen varen hebben we liever ouder doek aan de ra’s hangen. Oudere zeilen zullen eerder scheuren en buiten dat het naaiwerk oplevert verzwakken ze in het geheel van elke schade, reparaties ten spijt. Oud dacron blijft tussen de keerkringen varend nog wel heel en door deze door de zon op te laten teren verlengen we de levensduur van onze nieuwste garderobe. Gisteren noemde ik ook touwwerk en lakwerk als lijdende voorwerpen van het ultra violette licht maar ook onze kok Simon ervoer op onaangename wijze zijn limiet op de inwerking ervan. Hij trok er tijdens zijn vrije dagje op Galapagos met bootsman Cock op uit om te gaan surfen bij een UV index van ruim 12. Intussen is de kok gelukkig weer hersteld van de blaren maar hij had zijn benen meer dan “well done” gebakken. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/04.xml04 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/04.xmlDe zondag zit er bijna weer op. Niet dat het voor een aantal onder ons veel uit maakt in werkzaamheden maar voor de matrozen is er doorgaans een klein verschil. De zeewachten gaan uiteraard gewoon door want de zeilhandelingen gaan niet vanzelf natuurlijk, maar er hoeft niet nog eens daarnaast vier uur onderhoud aan het schip worden gedaan. De kok heeft zondags evenveel werk dan op andere dagen want minder eten doet geen zeeman op zondag en ook de machinist ontkomt niet altijd niet altijd aan reparaties op de zevende dag van de week zolang falende techniek geen kalender bijhoudt. Het ultra violet is een grote vijand van een aantal materialen aan boord. Touwvezel en zeildoek breken onder zonlicht af maar ook het lakwerk heeft er erg onder te lijden. Zoutkristallen bespoedigen deze afbreuk door te werken als kleine vergrootglaasjes dus een jaar ergens geen nieuwe laag lak opsmeren is al funest en laat niet vermijden dat oude laklagen moeten worden verwijderd en nieuwe moeten worden opgebouwd. Vandaar dat we het droge weer op dit deel van de reis hiervoor waarnemen en er morgen weer wolken schuurstof boven het zog van de Clipper hangen. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/03.xml03 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/03.xmlEen lagedrukgebied ten noorden van ons geeft de passaat wat extra kracht. De lijzeilen die afgelopen nacht en ochtend waren bijgezet moesten weer aan dek want windkracht 5 tot 6 is toch wat te veel voor deze zeilvoering. De ‘flauwe lappen’ zijn ook niet echt nodig want zonder bruist het schip al met bijna 12 knopen over de oceaan. Als we dit konden houden tot de kerst…. Het internetgebeuren aan boord ligt eruit. De Stille Oceaan is dusdanig stil dat geen investeerder brood ziet in een satelliet boven dit gedeelte van onze planeet. Ondanks dat ik me besef dat de internetter nu wat mist heeft het wel wat; geen getwitter, minder apathie achter laptops en ineens het besef dat we op onszelf zijn op de grootste plas water die we rijk zijn. Nadat ik eerder deze week het woord ‘virtueel’ had geschreven werd ik al bijna voor kapitein Beatrix uitgemaakt maar als ‘burgemeester’ van een klipperschip mag je best het gevoel hebben 150 jaar te laat geboren te zijn, toch? Vandaar dat sinds gisteren ook het scherm van de GPS achter schildersplakband is verdwenen want de wetenschap van een positie op 6 meter nauwkeurig duurt op dit moment nog geen seconde. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/02.xml02 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/02.xmlWe komen meer naar het westen en de wind neigt meer te krimpen en dat betekent voor de Clipper een ruimere wind. Het lopend want voor de lijzeilen werd vandaag ingeschoren zodat dit doek er straks op kan. We zullen deze flauwe lappen nodig gaan hebben in de wetenschap dat de wind verder zal krimpen. In dat geval zullen de razeilen hun broertjes op een voorliggende mast steeds meer gaan afdekken en zullen de lijzeilen steeds meer van belang gaan worden voor de voortstuwing. Oudejaarsavond verliep rustig. Tenslotte moet er gevaren worden dus zijn er mensen op wacht en anderen rusten voordat er wacht wordt gelopen. Bij de wachtswissel van de eerste wacht naar de hondewacht werd het precies 2010 aan boord, dus met twee van de drie wachten aangevuld met een aantal boerennacht gasten werd het best even gezellig op het kampanjedek. Na ervan overtuigd te zijn dat in 50 mijl om ons heen geen mensheid bestond ging er nog wat verlopen noodvuurwerk de lucht in en verzorgde de 2e stuurman een lasershow op de zeilen. Milou had haar aandeel in de sfeer door bij een muziekje op de brug wat lichtende breekstaafjes uit te delen, terwijl de in het pak gehesen kwartiermeester Paul zijn eigen feestje vierde door een grote Cubaanse sigaar weg te stoken. Hij heeft het goede voornemen van 2010 om te stoppen met roken en genoot zo zijn nicotineus galgemaal. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/01.xml01 Jan 2010 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2010/01/01.xmlWe zeilen het jaar uit. Nadat we rond middernacht het eiland Isla Isabella aan de noordzijde rondden viel de wind even helemaal weg om uit een westelijke richting terug te komen. De bestendige passaatwind werd plaatselijk verstoord door de vulkaan op de noordpunt van het eiland maar eenmaal zo’n twintig mijl verder liet hij zich weer voelen. Alsof ons volschip hunkert naar Frans Polynesië zeilt ze nu voortvarend in westelijke richting, daarbij het log twee getallen voor de komma afdwingend. Inmiddels is het thuis al een tijdje volgend jaar en trekken de kruitdampen inmiddels weg maar bij ons moeten de oliebollen de kombuis nog uit komen. Vanmiddag, vlak voor de Nederlandse jaarwisseling, hebben we gemeenschappelijk een moment stil gestaan bij het ongeluk dat Petra en Jane noodlottig werd. Bij een half gestreken driekleur waren onze gedachten bij hen, de nabestaanden en scheepsarts Charles en zijn familie. De nabestaanden van Petra en Jane, en alle Boissevains wens ik veel kracht in 2010. Voorts wens ik een ieder die dit leest een gelukkig en voortvarend nieuw jaar! Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam    http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/31.xml31 Dec 2009 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/31.xmlDe buik van de Clipper zit weer vol. Vanmorgen vroeg lieten we brandstoftanks optoppen bij het eilandje Baltra, net ten noorden van Isla Santa Cruz om de kans te verhogen op tijd in Tahiti aan te komen in het geval Aeolus ons ongunstig gestemd zou zijn. Het zijn 3700 nautische mijlen tot dit eiland en daarmee is dit het langste traject over zee op deze wereldreis. Na wat gekronkel tussen rotsen en eilanden van de Galapagos archipel door liggen we nu de noordzijde van Isla Isabella voor. Een groep fregatvogels vloog vanmiddag met ons op maar waren onderweg het vliegen schijnbaar zat. Zich realiserend dat we toch in dezelfde richting gingen, liftten een aantal zittend op onze masttoppen mee. Eén van de bemanningsleden liet de thuisblijver ervan mee genieten door de webcams hierop te richten. Een groot scherm benedendeks geeft de weergave van deze camera’s weer en we mogen hier zelf wat mee doen als er wat bijzonders te tonen valt aan de droogzeiler. Er heeft ook weer een kleine wissel van opvarenden plaats gevonden en Eef, die aan de website van de VPRO werkt doet dat de komende reis vanaf ons schip. Daarvoor zit ze nogal wat uren binnen achter haar laptop zoals vanmiddag, niet ver van het grote scherm met de beelden van de webcams. Toen haar oog op de ‘fregatvogels op stok’ viel richtte ze haar fotocamera op het scherm om er foto’s van te maken. Kom op Eef, tien stappen naar buiten en je kunt het in levende lijve zien en fotograferen! Ik vraag me vaak af of de mate van het kijken naar schermen gerelateerd zou kunnen zijn aan een goed besef van virtualiteit of werkelijkheid…. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/30.xml30 Dec 2009 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/30.xmlNog een paar uurtjes en we halen het anker thuis. Het is ook wel weer mooi geweest. De spanning die een nieuw aan te lopen haven teweeg brengt lijkt na verloop van een paar dagen wel wat energie te ontnemen. De laatste bemanningsleden hadden hun dagje vrij gisteren al verzilverd en de overige opvarenden oogden me ondanks de natuurpracht verzadigd van de vele indrukken op deze eilanden. De onderhoudswerkzaamheden leken vandaag erg stroperig te gaan dus wordt het de hoogste tijd te vertrekken. Al een oude uitspraak maar nog zeer toepasselijk: “Men and ships rot in port.” Ook eerste stuurman Moritz verlangt weer naar zee, niet in het minst geïnspireerd door een muurschildering op een school te Santa Cruz. Tussen de kenmerkende Galapagos taferelen prijkt iets waar hem direct het oog op viel, met zelfs de juiste driekleur! Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/29.xml29 Dec 2009 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/29.xmlNa de zeeleeuwen die deze week eerder ontdekten hoe makkelijk naast ons schip tijdens de donkere uren een vis te vangen valt hebben de pelikanen dit nu ook ontdekt. Gewoonlijk duiken deze vogels vanuit hun vlucht te water wanneer zij vanuit de lucht een potentiele maaltijd waarnemen maar deze jongens wachten met geduld hun kans af door rustig op de railing te zitten. De dekverlichting trekt voldoende vis aan om zich zo nu en dan van het hekwerk af te laten vallen en met minieme inspanning de prooi te vangen en via hobbezak in een maag te laten glijden. Al dulden de zeeleeuwen ons als zwemmers zich onbezwaard naast ons, de pelikanen veroorzaken bij de pelsdieren toch enige broodnijd. Zo krijgen de pelikanen na het vangen van een vis nauwelijks de kans drijvend na te tafelen want ze worden door de zeeleeuwen resoluut weg- gebonjourd. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/28.xml28 Dec 2009 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/28.xmlOver de Clipper valt over vandaag van mijn kant weinig verslag te doen want ondergetekende had zichzelf vandaag een dagje gegund om iets van Galapagos te zien. Dan daar maar iets over. In de ochtend werden schrijver dezes met nog 15 opvarenden van de clipper over gezet op een locale motorboot (toch maar weer varen…..) om te gaan snorkelen bij Isla Santa Fé, een eilandje zuidoost van Isla Santa Cruz. Alvorens met zwemvliezen over boord te springen voer het bootje stapvoets vlak langs de stijle kust om ons de fauna ervan te tonen. Zoals een voor ons bekende grachtenbus het Anne Frankhuis en het smalste huis van Amsterdam passert werd ook hier het vaartuig stil gehouden bij de vele interessante dieren. De interesse bleek niet wederzijds want geen beest dat zich iets van ons aantrok. De meest opvallende verschijning was wel de “blue footed boobie” zoals de gids het dier noemde. Deze vogel deed zijn naam meer dan eer aan want zijn poten oogden zo blauw dat je hem eerder in de Donald Duck zou verwachten dan in levende lijve. Het snorkelen was al niet minder spectaculair. Buiten alle kleurrijke aquariumvissen toonden zich ook roggen, zeeschildpadden en een enkele haai. Een duikbril heeft even een beetje het effect van oogkleppen en zo komt het dat het in een groep snorkelen wel eens onderlinge aanvaring dreigt. Bij één zo’n gelegenheid draaide ik me naar mijn mede snorkelaar en keek recht in de lodderige ogen van een zeeleeuw, zich niets aantrekkende van een mogelijke collisie. Hij bleef onverstoord verder ‘snorkelen’, ik mocht er dan omheen. In de middag besloot ik samen met hoofdmachinist Bert me van een tweede duikgang te onttrekken om nog iets aan land te kunnen doen. Na ons verwonderd te hebben over de leguanen op straat en de afmetingen van schildpadden restte er slechts tijd voor een diner alvorens terug te keren aan boord. We vonden een prachtige lokatie daarvoor op een terras aan de waterkant met een mooi uitzicht over de baai en… de Clipper. “Ah, de generatoren doen het nog” merkte Bert op toen de dekverlichting op ons schip bij kwam. Mezelf had ik ook al betrapt op een achtergrond peiling om te zien of het anker goed hield. Geen zorgeloze vakantie dus maar toch mooi zo’n werkeloos dagje mee gepakt te kunnen hebben. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/27.xml27 Dec 2009 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/27.xml Het was rustig aan boord vandaag. Televisiemakers en hun gevolg hadden zich vanmorgen vroeg van boord laten halen door plaatselijke taxibootjes om de benodigde opnamen te kunnen maken in de beperkte tijd die hun hiervoor ter beschikking staat. Ook waren er een aantal bemanningsleden de wal op om hun vrije dag zinvol te besteden maar de meeste zeelieden besloten gewoon aan boord te blijven want wassen, koken, schoonmaken en scheepsonderhoud blijft mensenwerk wat niet zomaar kan blijven liggen. Een zeeleeuw had het wat betreft zijn kostwinning zich gemakkelijk gemaakt gisteravond. Iemand had de loodsladder verlichting op het water gericht en zoiets trekt doorgaans vis aan. De zeeleeuw was zich dat kennelijk bewust want hij dobberde gemakzuchtig naast de scheepshuid om maar een klein sprintje te hoeven trekken als zijn maal binnen schootsafstand naderde. Van onze aanwezigheid leek hij zich niets aan te trekken maar dat de dieren hier niet schuw zijn ervoer ook één van onze opvarenden die gisteravond een kapotte broek aan een bijtgrage leguaan over hield. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/26.xml26 Dec 2009 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/26.xml Vanmorgen lieten we voor het middaguur het anker ingraven in de grond van Bahia Academy en zoals voorspeld werd het een komen en gaan van mensen aan boord van de Clipper. De juiste keuze gisteravond al kerst te hebben gevierd werd hiermee nog eens bevestigd. Het was gezellig, gisteravond. Chef kok Simon en kwartiermeester Paul hadden vanaf de vroege ochtend tot het diner ononderbroken de kombuis roodgloeiend gehouden en daar was het resultaat dan ook naar. Vijf gangen van het fijnste werden door een mix van service- en dekbemanningsleden incluis een rederijdirecteur met flair uitgeserveerd tot vijfenvijftig magen waren afgeladen tot over het plimsolmerk. Nog nauwelijks bekomen van de overdaad las Redmond zijn eigen interpretatie van Dicken’s kerstverhaal om Tim en Lennart de avond te laten sluiten met de verdeling van de geschenken. Aan dit laatste was een quiz verbonden waarbij, zoals eerder geschreven, iedereen een bijdrage had geleverd door iets wat voor de persoon niet (meer) van waarde was mooi in te pakken en onder de boom te leggen. Een goed geraden antwoord was goed voor een cadeau maar nadat bleek dat ook de ontvanger van het present er veelal net zo veel mee leek te kunnen als de gever werden dubieuze antwoorden genereus als juist toegekend. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/25.xml25 Dec 2009 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/25.xml Tijdens pikheet (koffiepauze zo men wil) gaan doorgaans de gesprekken over iets anders dan over het eigen vakgebied. Ieder laat even het vakjargon voor wat het is en zeelieden, televisiemakers en wetenschappers communiceren dan onderling even als wereldburger. Hotelmanager Babette raakte vanmorgen bij zo’n gelegenheid in gesprek met Dirk Draulans en diens vriendin Veronique over een serie boeken die Babette in haar hut vond, achtergelaten door haar voorganger. Dirk vroeg zich af waar de boeken over gingen. “mannen die vrouwen haten” antwoordde de hotelmanager. “Die ken ik niet” reageerde Dirk op overtuigende toon. Gelukkig voor Dirk dat Veronique dit als een verwijzing naar de boeken opvatte….. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/24.xml24 Dec 2009 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/24.xml Na een aantal dagen het dieselen zo nu en dan hebben kunnen onderbreken met een paar uur zeilen lijkt het er nu op dat we wat langer onder canvas kunnen blijven zonder geronk. Met het middaguur ging de machine uit en prompt daarop liep het schip uit het roer richting Tahiti, en dat is nog een weekje te vroeg. Met het wegvallen van de druk van de schroef op het roerblad bleek het stuurwerk onvoldoende effectief de gewenste koers voor te blijven liggen en dat verbaasde ons allen. Een kritische blik door het heldere water naar het blad leerde ons dat we naast onze meet- torpedo (CTD) nog wat achter ons aansleepten. Ondanks onze pogingen van de afgelopen dagen het long-line visserstuig letterlijk te omzeilen ontwaarden we in het zog een wirwar van groen nylon en haken, innig verbonden met onze CTD. Eenmaal het schip bijgedraaid en de congestie aan boord gehaald bleek het ook nog eens met de hak van het schip verbonden. Met wat snijden en rukken bleek ook de laatste rommel eenvoudig aan dek te krijgen. Morgen vieren we kerstavond en daarvoor zorgt iedereen voor een geschenk onder de boom. Aangezien de cadeaushops ver te zoeken zijn moeten we aanspraak doen op persoonlijke bezittingen waar we afstand van kunnen doen. Een gelezen boek, een T shirt of stuk boordvlijt, het maakt niet uit. Cock, de bootsman, suggereerde dat bij die gelegenheid wel eens iemand verblijd zou kunnen worden met een Equadoriaanse vissersuitrusting…… Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam     http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/23.xml23 Dec 2009 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/23.xml In de afgelopen periode waarbij er nog ‘Andi Manser’ onder deze stukjes stond werd mij door de VPRO gevraagd een stukje (blog…?) voor hun website te schrijven over wat een kapitein nu zoal in zijn verlof doet. Dat gebeurt dan even met terugwerkende kracht. Nu wordt me deze vraag waak wel vaker gesteld en als het mooi weer is en ik zie geen kans uitgebreid te antwoorden verwijs ik graag naar mijn zeiljachtje….”what else?” Eén dag in de week wordt op het kantoor van de Clipper Stad Amsterdam in Diemen doorgebracht met werkzaamheden waarbij een kapitein iets toe kan voegen. De overige dagen zijn de compensatie van avonduren, weekend- en feestdagen die aan boord voorbijgaan maar worden in mijn geval in Friesland gevuld met het groot brengen van kinderen en verbouwen van een huis. Eén ding doet een kapitein met verlof dus niet: stukjes schrijven…….   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam     http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/22.xml22 Dec 2009 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/22.xml De wind is inmiddels sterk genoeg om al dieselend bij ruime wind de vierkante zeilen te laten bollen. Daarom staan inmiddels bijna alle toppen vol en met wat geluk kan de machine uit. Tot grote vreugde van de matrozen want zonder zeilhandelingen worden de wachten wel wat lang, figuurlijk gesproken. Letterlijk duurt elke wacht vier uur en daar valt niet aan te tornen. Hoewel dit laatste valt te betwisten weten we sinds vanavond. Mijnheer Davies, een genodigde van de VPRO is een wetenschapper die ons vanavond vertelde over tijdmachines en het reizen in de tijd. Een vliegtuig schijnt al een verschil van tijd te meten met het schip op zeeniveau, al is het miniem, maar met gebruikmaking van een ‘wormhole’ zouden we in de toekomst misschien terug kunnen reizen in de tijd…..of zoiets. Het verhaal ging de kapiteinspet een beetje te boven maar interessant was het desondanks. Om toch te suggereren dat we op een zeilschip niet helemaal achterlijk zijn konden we direct na de presentatie de Clipper een tijdje in de tijd terug laten reizen. Een uur om precies te zijn. We zijn tenslotte over de 82°30’ westerlengte dus werd het weer tijd…….   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam     http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/21.xml21 Dec 2009 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/21.xml Het is zondag en de wind lijkt dit als rustdag te respecteren. Als we de gribfiles mogen geloven dan lijkt deze zelfs op vakantie te gaan deze week en daarmee doet de Stille Oceaan haar naam eer aan. Hoewel de televisie uitzending over de visserij op zee al achter ons ligt hadden we er vandaag ook een over kunnen opnemen. Varend over de rand van het continentaal buiten de kust van Peru worden we omringd door vissersschepen en hun tuig. We konden niet verhinderen een paar keer over zulk tuig heen te varen want het spul is moeilijk waarneembaar. Kleine boeitjes markeren de eindeloos lange lijnen die net onder het wateroppervlak zweven en deze zijn zo slecht te zien dat het overvaren van zo’n lijn onvermijdelijk bleek. Een visserman kwam vanmiddag in onze richting en zwaaide met een vlag om kenbaar te maken dat dit het einde van zo’n lijn markeert. Na enkele mijlen langs de kleine boeitjes te hebben gevaren richting Hawaï in plaats van Galapagos vonden we dan eindelijk een boei met vlag maar het einde van de lijn bleek ook het begin van een nieuwe. Op dit moment zien we in de verte over stuurboord de zee verlicht waarbij de radar ons verraadt dat het schepen zijn. Deze inktvisvissers zitten nog op 20 mijl afstand maar verlichten de horizon zoals het Westland bij nacht aan haar gloed te herkennen is.   “Als er vissers zijn dan zit er vis” dacht geluidsman Tim dus vierde hij vanmorgen een lijntje met haak uit. Drie doraden vormen de buit, een vierde spuugde de haak weer uit voordat hij dekhoogte bereikte. Misschien dat hier de vis al supermarkt- klaar rondzwemt want 2e stuurman Matthijs ving nadat de eerste dorade aan dek lag de plastic verpakking erbij.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/20.xml20 Dec 2009 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/20.xmlZo het is alweer een tijdje geleden, dat ik wat voor de mensen thuis schrijf. Zoals verspeld was de wind langzaam minder geworden. En moesten we voor de voortstuwing van de motor gebruik maken. De afgelopen twee dagen zijn er min of meer met de gewone routine aan boord doorgebracht. Onderhoud aan het schip, administratie, een oefening voor brandbestrijding en een presentatie over piraten. Het is een instantie waar men alle gevallen van piraterij kan melden. Heelaas komen ook heel wat meldingen van Callao, de laatste nog van 3 weken terug. In de meeste gevallen wordt de bootsmanstore van vrachtschepen leeggeroofd. Op de vrachtschepen is het wat makkelijker mogelijk onopgemerkt het voorschip op te komen, omdat de crew op het achterschip ondergebracht is. Bijna bij alle meldingen zijn de rovers in de vlucht geslagen door de alarmering, als ze ontdekt waren. Ook wij hebben hier aan boord de nodige maatregelen getroffen. Gelukkig gaat het hier vooral om diefstaal en niet zo als in Somalië, waar ze de schepen op zee gaan kaapern. Zo was het vandaag dan ook best spannend, als een vissersboot steeds dichter bij kam. In principe zijn we het gewend, dat schepen even dichter bij komen om wat foto’s van de clipper te maken. Het is dan ook een schitterend schip. Maar toch hebben we vandaag met waantrouwen aan dek gestaan aan plaats van vrolijk terug zwaaien, zoals we normaal doen. Morgen ochtend liggen we in Callao waar mijn collega Richard het roer weer overneemt.      Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam  http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/16.xml16 Dec 2009 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/16.xmlWe genieten nog steeds van een prachtige zuidelijke wind die ervoor zorgt dat we de motor helemaal niet nodig hebben. Sinds we vertrokken zijn is die nog niet één keer aan geweest. Gisteren gingen we even bijliggen om de bijboot overboord te zetten. Onder normale omstandigheden wordt de hoofdmast tegen gebrast om de snelheid uit het schip te halen. Dat is nodig om een sloep of rhib veilig te lanceren. Maar omdat we de extra lijzeilen al hadden staan, was het ook nodig de mizzenmast tegen de brassen en wat zeilen op te gaaien. Het ziet er dan ook heel chaotisch uit. De zeilen van de ene mast staan wel goed en de zeilen van de andere staan allemaal back. Bij deze manoeuvre is wel wat fingerspitzen gevoel gevraagd en de hele bemanning moet goed weten waarmee ze bezig zijn. Leuk dat het zowel met het schip als ook met deze bemanning heel goed kan.  Het is dan ook bijzonder mooi om zulke zeilmanoeuvres te doen en iedereen kan zich dan veel beter voorstellen hoe dat was, als je met een groot zeilschip bij een riviermonding aankwam en op de loods moest wachten. De rhib is met het camerateam alvast vooruit gevaren en snel uit het zicht verdwenen, alleen op de radar konden we nog uitmaken waar ze zijn. Via VHV was de communicatie gewaarborgd en als het team klaar was, gingen we langs de camera varen. In scène zetten, noemen ze dat geloof ik. Maar vooral, als je alleen maar aan boord bent, zou je toch graag het prachtige schip eens van buitenaf willen zien. We zijn een hele middag bezig, maar hebben dan ook mooie beelden. En voor de crew is het een uitstekende oefening, bij een man over boord moeten de meeste handelingen ook verricht worden. Alleen ga je dan pas weer zeil zetten als de boot weer binnen is. Zo hebben we deze manoeuvre dan meteen twee keer achter elkaar gedaan, een hoop werk voor mooie beelden. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/13.xml13 Dec 2009 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/13.xmlZoals verwacht hebben we sinds vertrek uit Chile, een zuidelijke stroming. Na de haven gingen de zeilen omhoog en die zijn niet meer weggeweest. We boffen wel met deze wind, die ons lekker naar het noorden brengt. Als ik nu naar het weer van de zuidpunt van Zuid-Amerika kijk, besef ik me dat we op het juiste moment erlangs zijn gevaren. Er was dan weliswaar geen wind, maar nog steeds beter dan een westerstorm. In het zuiden passeert de één na de andere depressie. En wij zeilen aan de oostkant van een hoog drukgebied naar het noorden. Vannacht hebben we de klok een uur terug gezet, voordat we in Peru aankomen, doen we het nog een keer. Gemiddeld moeten we 7 knopen gaan varen om op tijd in Callao aan te komen, meestal varen we wat sneller. Verder in het noorden gaat de wind geleidelijk minder worden, dus zijn we blij dat we een kleine reserve kunnen opbouwen. Daarom gaan we vandaag ook de lijzeilen aanbrengen. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/11.xml11 Dec 2009 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/11.xml Nog 3 uur tot het vertrek. Dat betekent weer afscheid nemen van dit leuke, gekleurd stadje en ook van Chile. De volgende haven Callao, bij Lima ligt al in Peru. Het weerbericht belooft zon en een leuk bakstagwindje. Precies wat we willen na vier drukke dagen hier in langszij Valparaiso. De eerste avond hier hadden we bezoek van de Sint. Dit was een heel gezellige avond met mooie gedichten en cadeautjes. De volgende dag moest het schip weer van VPRO naar Randstad omgebouwd worden. Dat betekend een hoop aanpassingen, die gemaakt zijn voor het camerateam en de wetenschappers, verwijderen en opbergen. De wijn- en Champagneglazen uit de kast, microscopen en microfonen erin. Op de zevende was de Clipper dan ook weer klaar om de mensen van Randstad te ontvangen. Twee dagtochten a 4 uur waren gepland. Met prachtig weer, dit mooie schip, een goede crew en aardige gasten, kan een dag niet anders dan perfect zijn. De mensen willen het schip hier graag weer eens terug zien en vinden het jammer, dat we alweer moeten vertrekken. Hier heeft ook een crewwissel plaats gevonden. De oude bemanning is vanochtend uitgezwaaid en de nieuwe verheugd zich al op het moment dat de lijnen los gaan en de zeilen gezet worden. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/09.xml09 Dec 2009 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/09.xml Het anker is gevallen. We liggen in de baai van Valparaiso en het schip ligt stil. Het laatste zeil wordt weggehaald met het bereiken van het loodsstation. 780 NM hebben we achter ons zonder een keer de motor te moeten gebruiken. Heerlijk, na de passage door Zuid-Amerika heen kon iedereen weer genieten van normale zeewachten en natuurlijk van het zeilen met deze prachtige clipper. Vandaag wordt het hele schip geklaard voor de dagtochten met Randstad. Al het zout moet eraf en de glazen weer uit de kast. De volgende vier dagen blijft alles weer staan op de plek waar je het neer zet. Sinterklaas had beloofd even langs te komen voordat hij weer naar Spanje vertrekt.  Redmond O Hanlon is de juiste man voor deze rol en zwarte pieten zijn er genoeg aan boord. De zak is gevuld met cadeautjes en de gedichten zijn gemaakt. Dag Sinterklaasje! Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/05.xml05 Dec 2009 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/05.xml Het rollen stopt maar niet. Steeds vaker hoor ik de vraag: “Wanneer ligt het schip weer stil?” In ieder geval niet voordat we op 5 december in Valparaiso aankomen, krijgen ze dan te horen. Door het rustige weer dat wij hadden tijdens het passeren van het oosten naar het westen van Zuid-Amerika liggen wij voor op ons vaarschema. En die mooie zuidenwind geeft ons de gelegenheid nog even langs Isla Robinson Crusoë te zeilen. We hebben helaas geen tijd om te gaan verkennen of Robinson Crusoë echt hier geleefd heeft, of dat het toch echt alleen fantasie van Daniel Defoe was. Maar het zijn nog meer dingen in het leven die niet zo duidelijk zijn. Gisteren kregen we te horen, dat Sinterklaas misschien wat in de schoen doet. Maar alleen, als je een gepoetste schoen opstelt en daarbij een liedje zingt. En je moet wat in de schoen doen voor het paard van de Sint. Wat “niet Nederlandse” mensen hadden gefascineerd geluisterd, maar ik zag ook wat twijfelende blikken. En inderdaad, vanochtend zat heel wat anders in de schoen. Zou Sint dus echt bestaan? Maar dan was hij of heel druk, of ook zeeziek geweest. Want niet iedereen heeft gezongen en ik geloof ook niet dat het paard met een sinaasappel tevreden was. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/03.xml03 Dec 2009 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/03.xml We zijn nog steeds lekker aan het rollen. De wind is wat afgenomen, maar de swell is er nog wel. De zon is net op en het wordt weer een prachtige zeildag. Of een gewone werkdag? Als je een baan hebt op één van de mooiste schepen die bestaan, is dat af en toe moeilijk te onderscheiden. Zeilend werken, wat wil je nog meer. Ik geloof dat wij wel een heel bijzonder beroep hebben. Maar toch zijn mijn gedachten vaak thuis bij mijn gezin, zeker vandaag. Karo, mijn vrouw is jarig. Vele jaren hebben we samen gevaren, maar nu hebben de kinderen een leeftijd bereikt dat ze naar school moeten en nu kunnen we niet alles meer delen. Ik zie nu ook voordelen van een baan, waarbij je ieder avond naar huis gaat. Zo heeft alles zijn voor- en nadelen. Karo, van harte gefeliciteerd en een heel fijne dag toe gewenst! Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/02.xml02 Dec 2009 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/12/02.xmlGisteren zijn we even gestopt in Puerto Montt de officiële haven in de beurt van Tompkins bay. Vanochtend om 0500 LT zijn de loodsen van boord gestapt en een uur later hebben we het laatste eiland Isla Chiloe achter ons gelaten en zitten we nu definitief op de Grote oceaan. Niet iedereen is er even gelukkig ermee. Na al die dagen zonder wind kon je soms de indruk krijgen dat je op een rondvaartboot in de grachten van Amsterdam zat. Maar nu de wind weer horizontaal over de zee veegt, wordt het water opgestuwd. Er zijn maar 20 knopen wind maar wel een deining van 4-5 meter. Het schip beweegt weer en helaas ook alles wat niet zeevast gezet is. Alle handelingen op het schip vragen weer speciale aandacht en er worden niet alleen een hoop spieren getraind, maar ook enkele evenwichtsorganen hebben nog wat verbetering nodig. Even weer in slingeren, zeggen ze dan. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/30.xml30 Nov 2009 13:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/30.xmlWe liggen bij Chaiten voor anker. Een klein stadje wat ooit 6000 inwoners had. Het ligt aan de voet van de gelijknamige vulkaan. Afgelopen jaar in mei is deze vulkaan volkomen verrassend uitgebarsten. Al meerdere duizend jaren was deze vulkaan inactief. Het hele gebied is met een laag as bedekt. Door de vele regen die toen viel, stroomde een soort brei door het stadje richting zee. Er vond een grote evacuatie plaats, waar de laatste mensen door politie en leger uit hun huizen moest gehaald worden. Nu, anderhalf jaar later, is nog steeds de vernieling te zien. Intussen zijn de erupties gestopt en rond 60 mensen zijn al weer terug gekeerd en willen hier weer gaan leven. Een zalmkwekerij in een binnen meertje geeft aan deze mensen een werkplek. Deze mensen hebben een sterke wil, nadat ze alles verloren hebben, beginnen ze weer over nieuw. Altijd weer komen we dat beeld van de natuur tegen. Vechten voor het overleven. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/27.xml27 Nov 2009 13:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/27.xmlNa een mooie dag zeilen op de Stille Oceaan, zijn we vanochtend met mist en motregen het kanaal van Darwin over gezeild. Achter de bergen was de wind ook meteen weer weg. Op de motor moeten we verder door de Archpelago de los Chonos. Ook onze techneuten zijn er niet blij mee. Ze zijn bezig de machinekamer een cosmetische opknapbeurt te geven. En zonder draaiende hoofdmotor is het minder lawaaiig en minder heet in de machinekamer. Maar daar tegenover staat, dat het schip niet meer schommelt. Niet schommelen betekend dat de keuken, service en huishoudelijke dienst weer makkelijker hun werk kunnen verrichten. Op een schip is het vaak wat moeilijker werken als aan de wal, maar iedereen aan boord is er gelukkig mee en zou niet willen ruilen met een vaste baan aan de wal. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam  http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/23.xml26 Nov 2009 13:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/23.xml Gisteren zijn we bij een vissers dorpje van 250 inwoners voor anker gegaan. Zo een beetje het enige plekje waar het maar 30 meter diep is, anders is hier overal tussen de 100 en 500 meter. Omdat we in dit water met een sterke stroming en een harde tegenwind gerekend hadden hebben we onze gemiddelde snelheid veel lager berekend. Dit schitterende weer geeft ons nu de mogelijkheid om toeristisch bezig te zijn. Zo hebben we gisteren ook een beetje vroeger met werken gestopt en hebben een barbecue voorbereid. Ten slotte hebben we dat stukje varen in de rolling fifties zonder schade achter ons gebracht. Bart, onze kok heeft ons lekker verwend en na dat heerlijke eten mocht zelfs gedanst worden. Een bijzondere avond na een prachtige dag. Geen wolkje aan de hemel, schitterende sterren en een toenemende maan. Geen zuchtje wind en omgeven met mooie witte sneeuwtoppen. Iedereen heeft al figuren in mooie wolken gezocht en gezien. Vanwege gebrek aan wolken nemen we de bergen. Wie herkent het gezicht in deze berg?   Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/22.xml23 Nov 2009 13:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/22.xmlOm 10:00 am wordt ik op de brug geroepen.“ijs in zicht”.  We hebben de snelheid gereduceerd en de waterdichten deuren gesloten. De CTD wordt binnen gehaald en de fototoestellen in de hand genomen. Nog 4 mijl te gaan tot de Brujo Gletsjer. Steeds meer ijsschotsen komen in zicht. Niet bijzonder groot en ook niet echt gevaarlijk. Toch proberen we ze zo veel mogelijk te ontwijken. Als we naar die gletsjer willen moeten we ons voorzichtig door het ijs manoeuvreren. Op een veilige afstand zetten we de Clipper stil. Voor anker heeft geen zin want het is 120 m diep. Maar hier tussen de heuvels is geen zuchtje wind dus zullen we ook niet ver afdrijven. De sloepen gaan ter water om mooie beelden te maken en de baai verder te verkennen. Een paar dagen terug hebben we “man-over-boord-manoeuvres” geoefend. Iedereen vroeg zich af  hoe dat moest voelen hier tussen het ijs liggen. Met overlevingspakken en zwemvest uitgerust hebben we afwisselend in kleine groepen de test gedaan. Iedereen was het eens, dat het even leuk is om op een schots te klimmen en weer naar de boot te zwemen, maar niemand wou echt voor langere tijd in het water moeten blijven. Zo hebben we dan naar 4 uur ijspret alles weer aan boord gehaald om onze reis voort te zetten. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam  http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/21.xml22 Nov 2009 13:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/21.xmlPunta Arenas ligt al 50 mijl achter ons. Wij zijn net het zuidelijkste puntje van onze reis gepasseerd. 53˚55’S is een nieuwe mijlpaal voor de Clipper. Nog nooit is het schip zo zuidelijk geweest. En het staat in de sterren geschreven wanneer dit record gebroken gaat worden. Helaas varen we op de motor, dat zal wel de volgende dagen vaker gebeuren. Deze streek is niet bekend om met een leuke oosten wind richting de Grote oceaan te zeilen. Jammer dat we de zwakke wind net dood varen, maar toch veel beter dan de winden uit het westen die hier gemiddeld rond de 30 knopen zijn. Het is zo prachtig hier. We varen tussen de bergen door die met sneeuw bedekte toppen hebben, en ik zie overal leuke hellingen om te skiën. Ik voel me dan ook heel bijzonder hier. Nadat ik de eerste 20 jaar van mijn leven in de bergen heb doorgebracht en de tweede 20 jaar op de zee, ben ik hier nu op een plaats terecht gekomen waar ik alle twee tegelijk heb. Mij ontbreken gewoon de woorden. Het is zo mooi. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam  http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/20.xml20 Nov 2009 13:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/20.xmlGisteren om 10:00 zijn twee loodsen aan boord gekomen. Dit is verplicht voor de hele straat van Magellan. Nog 110 mijl tot Punta Arenas. Ik had gisteren al aangegeven, dat we toch iets anders verwacht hadden. Ik moet dan ook niet zo ongeduldig zijn. Opeens kwamen van alle kanten toninas naar het schip toe. Net als andere dolfijnen, zwemmen ze met het schip mee. Misschien hebben ze gisteren mijn worden gehoord en kwamen ze me overtuigen, dat het hier wel spannend is. En het is hun gelukt. Opeens vertelde ons de loods dat hij met de Agent afgesproken ETA 19:00. Nog 61 mijl te gaan en het is nu 14 uur. Op de GPS zien we dat de Clipper met 12,5 kn door de straat zeilt. Dat betekend ca. 5 kn stroom mee. Dit is mooi meegenomen. Uit onze voorbereidingen weten we dat het tot 8 knopen kan oplopen, maar dan vooral uit het westen. De loods kon dat bevestigen en over 4 uur zou het kenteren. Dat is mooi, dus zouden we nog even 50 mijl redden met stroom mee. Straks 8 kn tegen betekent, dat we de stroom dood varen. Maar te hopen dat we daar een leuk uitzicht hebben, want daar zouden we dan zo een kleine 7 uur tegen aan kijken. Dus de laatste 11 mijl zouden nog best wel lang kunnen worden en de ETA doen naar achteren verschuiven. Als we Cabo San Vincente passeerden, veranderde ook het landschap. In de verte zagen we heuvels met sneeuw. En helemaal aan de horizon waren zelfs de eerste bergen te zien. Helaas moeten we nog geduld hebben. Eerst een stop in Punta Arenas, Chile. Gelukkig heeft zich de getijde stroom ook aan de Zuid-Amerikaanse mentaliteit aangepast. De kentering bedacht maar eens een uur later in te zetten, zo konden wij om 19:00 uur al afmeren. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam  http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/19.xml19 Nov 2009 13:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/19.xmlOp de track van gisteren is duidelijk te zien, waar de wind draaide en waar we dus niet verder naar het zuiden konden. Helaas nam gistermiddag na het halzen de wind al snel af. Zelfs tot onder de 10 knopen. Dus moest weer de motor aan om verder naar het zuiden te geraken. Hoe zuidelijker we komen hoe kouder het wordt. In de nacht meten we nog maar 3˚ C. Met zonsopgang konden we onze koers naar het westen verlegen, we varen de straat van Magellan binnen. Het zal een tijdje gaan duren tot we weer op de Atlantische oceaan zijn. Hier staan wat booreilanden en de kust is vrij laag. Met 9 kn zeilen we door de straat, nu maar hopen dat de loodsen het schip ook mooi vinden en zeilend aan boord stappen. Het is moeilijk te zeggen hoe de stemming aan boord is. Teleurgesteld is overdreven maar het is te voelen dat iedereen iets anders verwacht had. Of veel wind, hoge bergen, sterke stroming, veel dieren of allemaal. Maar de ingang is wat minder spannend. Gelukkig is de straat nog lang en we zullen wel nog het een of ander meemaken. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam  http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/18.xml18 Nov 2009 13:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/18.xmlVannacht kwam ineens mist opzetten. De barometer stabiliseerde bij 980 hPa. 4˚ C, motregen en pikkedonker. Nu afwachten tot de luchtdruk weer stijgt, dan gaat de wind toenemen. Zijn we al ver genoeg naar het zuiden, zodat het ergste achter ons langs gaat of zitten we er midden in? Mooi, de wind gaat draaien en de barometer gaat stijgen. De wind neemt toe. We kunnen alleen 250˚ voor liggen en met de noordelijke stroming wordt het 280˚ over de grond. Als het licht wordt is de wind al tegen de dertig knopen en de golven zijn aan het opbouwen. Intussen zijn we dichter bij 40 knopen wind. Wat een prachtig schip is de Clipper toch, met 10 knopen varen we koers west richting de kust. Vanmiddag gaan we halzen en zeilen over de andere boeg richting straat van Magellan. Bij de ingang van de Posesionbay komt dan morgenochtend de loods aan boord die ons tot Punta Arena door de straat begeleid. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam  http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/17.xml17 Nov 2009 13:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/17.xmlPuerto Madryn, zullen we wel nooit meer vergeten.  De aankomst was zo mooi en de ervaring in een klein bootje tussen enorme walvissen was onvergetelijk. En dan dat verschrikkelijke ongeluk. Een achtbaan van gevoelens. We zijn blij te horen, dat het met Charles en Jane langzaam beter gaat. Nogmaals bedank voor al het medeleven en al deze steunende woorden. Het deed goed om te voelen dat we niet alleen ervoor staan. Intussen zijn we al weer heel wat mijlen zuidelijker. We houden ons weer met het schip en zeilen bezig, en deze Noorden wind maakt het ons makkelijk. Hij laat ons genoeg tijd om de afgelopen dagen te verwerken. De normale werkzaamheden aan boord geven ons weer het gewone ritme. De koers is gezet en de dalende barometer laat ons voorbereidingen treffen voor de volgende uitdaging. Het wordt tijd de stormlijnen op te tuigen en te controleren dat ook alles goed zeevast zit. Een depressie moet gepasseerd worden. Regen, kou, wind en golven, het mag wel eens zo dicht bij Kaap Hoorn. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam  http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/16.xml16 Nov 2009 13:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/16.xmlVanochtend is er personeel van de Nederlandse ambassade in Trelew gearriveerd. Gezamenlijk hebben we de verschillende ziekenhuizen bezocht. De artsen hebben ons persoonlijk over de ontwikkelingen geïnformeerd. De situatie van Charles en Jane is nog altijd kritiek. We zijn heel blij om te horen dat Marten het ziekenhuis heeft verlaten en we hem in het hotel kunnen ontmoeten.  Inmiddels zijn familieleden van de gewonden in Trelew gearriveerd en is de hulpverlening goed op gang gekomen. Ik wil iedereen bedanken die geholpen heeft om dit allemaal te regelen en de betrokkenen te begeleiden. Ook bedank ik voor de aangeboden hulp, de woorden van steun en het medeleven dat we mochten ervaren. Het is moeilijk, maar het wordt tijd om ons weer met onze eigenlijke taak bezig te gaan richten. De Clipper moet door, dus bereiden we ons vertrek voor. Het afscheid viel ons zwaar vandaag, maar het troost ons dat iedereen in goede handen is, dat de familie er is en er alles aan gedaan wordt om de gewonden te laten herstellen. Wij wensen alle betrokkenen veel sterkte in deze moeilijke tijd. Er blijven collega’s achter in Trelew om steun te bieden, maar wij moeten verder met onze reis. Petra, Jane, Charles en Marten zeilen in ons hart met ons mee. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/13.xml13 Nov 2009 13:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/13.xmlGisterenavond (11 nov.) is bij ons het bericht binnengekomen dat vier gasten van ons tijdens een uitstapje naar een natuurpark betrokken zijn geweest bij een zwaar auto-ongeval. Bij het ongeval is één van deze 4 gasten om het leven gekomen. De andere 3 betrokkenen liggen nog in het ziekenhuis.  Er is met grote verslagenheid gereageerd op dit bericht. Het is niet te bevatten dat dit onze gasten is overkomen. Onze eerste medeleven gaat uit naar de familieleden en vrienden van het overleden slachtoffer. Wij wensen alle familieleden en vrienden heel veel sterkte toe de komende tijd en hopen dat zij alle steun kunnen vinden die ze in deze situatie zo hard nodig hebben. Kapitein en bemanning Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/12.xml10 Nov 2009 13:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/12.xmlDe telefoon rinkelt. “Kapitein, kan je even naar de gangway komen aub. Ze zijn gearriveerd.” Gisteren had ik met een meneer, die alleen Spaans sprak, afgesproken dat hij met wat cadetten aan boord mocht komen kijken. Omdat de communicatie wat moeilijk verliep, bleef het toch een beetje een verrassing wat ik kon verwachten. Als ik aan dek kom, zie ik ze op de wal keurig in twee rijen staan. “Buenos dias”  zei ik vriendelijk. En meteen kwam een “Buenos dias” van 50 stemmen ter gelijke tijd terug.  Ik was verbaasd van dit antwoord. Ik heb dit geloof ik sinds mijn lagere school nooit meer gehoord. Deze kinderen zijn nog geen 18 maar toch al keurig gedrild. Wat mij verder verbaasd, is dat ze op die leeftijd nog geen engels spreken. Maar ze moeten dan ook al ver rijden om in een anderstalig land de komen. Nadat ze het schip gezien hadden en iedereen een foto achter het roer had, gingen ze weer in rij staan. Een gemeenschappelijk “muchas gracias y adios” en ze gingen giechelend richting de bus. Deze keer gaan we het vertrek niet van wegen een zandstorm voor 10 uur uitstellen, maar omdat de filmopnames nog niet afgerond zijn. Wat jammer van de noordenwind die zo verspeeld wordt, maar als we morgenavond om 20:00 uur LT vertrekken krijgen we hem nog net mee en kunnen we flink wat opschieten. De weersvoorspelling ziet er ook aardig uit voor de volgende dagen. Gelukkig geen 40 knopen uit het ZW, zoals het de afgelopen dagen het geval was.  Over een week worden we in Punta Arenas verwacht, wel een spannend traject op deze reis. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/06.xml10 Nov 2009 13:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/06.xml“Wat is het koud!”  Hoor je toch steeds vaker. Overdag wordt het maar een graad of 17, maar de stevige wind doet het nog veel kouder aanvoelen. Helaas hebben we geen vergunning gekregen om aan de overkant tussen de walvissen voor anker te gaan. Zodat we 3 volle dagen hier aan de pier in Puerto Madryn liggen. De VPRO is van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat onderweg aan het filmen. Wij krijgen de tijd om nog de laatste stagen goed op te spannen want 30 knopen wind komt intussen regelmatig voor. Verder in het zuiden zal het zeker nog meer worden. Iedere dag heeft een wacht de mogelijkheid om een uitstapje te maken en de walvissen van heel dicht bij te bekijken. Op weg daar naartoe kom je alle mogelijke dieren tegen. Lama’s, gordeldieren, pinguïns en zelfs tarantella’s.  Maar ook aan boord zijn genoeg beesten te zien. Zo af en toe komt een walvis langs de pier zwemmen en op de fenders van de pier liggen regelmatig zeeleeuwen te rusten. Zij hebben tenminste geen thermokleding nodig. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/05.xml09 Nov 2009 13:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/05.xmlDe klassieke schepen beurs in Enkhuizen is geopend. En dit doen we even van het schip wat 6620 NM van Enkhuizen aan het varen is. Ik kan me heel goed herinneren toen ik het eerste jaar schipper was. Als we in een haven arriveerden moest ik eerst naar een telefooncel lopen en het kantoor opbellen dat we goed aangekomen waren. Af en toe had je nog een telefooncel met een draaischijf, maar de moderne cellen hadden al 12 toetsen. Rond die tijd kwam ook het mobiele bellen op. Het was niet goedkoop, maar toch zag je al een enkele schippereigenaar met zwarte koffer lopen waar een hoorn op zat. Ideaal in de auto of aan boord, maar niet voor aan je riem of in je broekzak. De methoden om energie op te slaan worden steeds verbeterd, zo past de accu al in een klein mobieltje waardoor de zware koffer tot het verleden behoort. Maar de mens wil niet alleen teleaudio, maar ook televisie. En met de mogelijkheid, alles in nulletjes een eentjes op te splitsen groeit de digitale wereld sneller en sneller. Mooi toch, ook al zijn we ver weg, we kunnen elkaar wel in de ogen kijken en een gesprek voeren. Twee computer aan weerszijde, het word steeds makkelijker. Hoe ver zijn we al met teleproeven, teleruiken of televoelen. Schiet dat ook een beetje op of gaan wij ons op enkele zintuigen concentreren? Een Charles Darwin in de toekomst kan daar misschien meer over vertellen. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/04.xml06 Nov 2009 13:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/04.xmlDe voetstappen zijn gefilmd, het Darwin museum bezocht en de gasten die ons hier verlaten van boord. Alleen nog wachten tot Maarten Minkenma arriveert en we kunnen vertrekken. Voorzichtig komt de vraag van een bezorgde havenmeester: “Tot hoeveel knopen wind gaan jullie vertrekken?” We liggen hier aan hoge wal en kunnen als we los zijn recht de haven uitvaren. Dus niet echt iets om wakker van te liggen ook al hebben we iets meer wind. De grens is 30 knopen. Gelukkig hebben we voor het volgende traject genoeg tijd. Dus kon ik de verantwoordelijke van een van zijn zorgen bevrijden, door te beslissen 12 uur later te vertrekken. Met het oog op de verandering in de lucht, zat ik ook al met de gedachte om het vertrek te verschuiven. De gele lucht die aan de horizont te herkennen was kwam met aanwakkerende wind snel dichter bij. Het leek alsof het mistig wordt, de zon verdween langzaam, alleen de kleur van de lucht was heel anders. En de lucht werd steeds droger. Er is stof in de lucht, jammer voor de mensen met contactlenzen maar goed voor onze stofvanger van het NIOZ. Even later waren de mensen van het vliegveld weer terug, want dat was gesloten. Intussen is de wind weer afgenomen en de zon is weer goed te zien. Over 2 uur is de loods van boord en vertrekken we richting Puerto Madryn. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/03.xml05 Nov 2009 13:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/03.xmlDe volle maan verdwijnt achter de horizon en 3 minuten later gaat de zon aan de andere kant op. Het is rustig hier in de marine haven van Puerto Belgrano. Simon Gurr en Ernst de Haan zijn weer van boord gegaan. Als ik de auto uitzwaai valt mijn blik op het schip achter me. Een herinnering komt weer in me op. Montevideo, daar stond toch zo een grijs ding op de kant. Een van de eerste radars. En inderdaad van het schip de Graf Spee zoals Ulrica al wist te vertellen. Rond 1900 waren al de eerste tests met radiogolven. Tijdens de eerste wereldoorlog lukte het door detectie van de radiomagnetische golven afstanden te bepalen. Pas tijdens de tweede wereldoorlog lukte het door het bouwen van een magnetron om kortere en sterkere radiogolven uit te zenden en zo afstand en richting nauwkeuriger te bepalen. Dat rare ding was dus een van de eerste radars die op een schip gemonteerd was. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/02.xml03 Nov 2009 13:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/02.xmlWel wind, geen wind en als wind hoeveel wind? Heel veel wind? Een Pampero? We zijn erop voorbereid. Alles staat zeevast, de mensen zijn gewaarschuwd, maar intussen gaan we maar op de motor verder. De 11 knopen wind zijn niet voldoende om onze volgende bestemming op tijd te bereiken. Zo wordt dan vaak, in de hoop wat te kunnen zeilen, wat doek bij gezet. Maar paar uurtjes later weer weggehaald omdat het anders zou back staan.  Pamperos ontstaan vaker in de zomer, leer ik van Kapitein Cesar Recalde. Hij is aan boord voor ‘spionage’. Argentinië wil een opleidingsschip bouwen voor de marine en anderen. Net als in Nederland zijn hier zeelieden te kort. Met een leuk zeilschip, zouden ze wat meer jongeren voor de zeevaart kunnen interesseren. Er zijn heel veel parallellen met de Clipper en het project Santa Maria. In de tussentijd zijn we overtuigd dat we de Pampero pas in de haven van Puerto Belgrano zullen ontmoeten. Ook al kunnen we niet zeilen we krijgen toch genoeg afwisseling. Waren het gisteren de pinguïns zijn het vandaag de dolfijnen die het schip begeleiden. Voor dit traject helaas maar een beetje wind, maar we klagen niet. Wie weet hoe de volgende weken eruit zien? Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam PS. Bezoek de website van de Santa Maria voor meer informatie.http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/01.xml01 Nov 2009 13:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/11/01.xmlIntussen hebben we het Delta gebied van de Rio de la Plata weer verlaten. Het hele stuk een sterke wind op de kop gehad. En nu kunnen we eindelijk naar het zuiden draaien. En zeilen zetten, maar helaas gaat de wind sneller liggen dat wij de zeilen kunnen zetten. Dat is wel heel erg jammer, dus blijven we nog een beetje meehelpen met het onderwaterzeil. Maar er wordt nog wind beloofd, dus hopen we dat die snel komt en de motor uit mag. Wel even mooi tijd voor de crew om weer wat aan het schip te doen. Intussen zijn wel onze zeevogels weer terug en af en toe varen we langs wat pinguïns die ons verbaast in de gaten houden. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam  http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/31.xml31 Oct 2009 13:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/31.xmlMisschien heeft  u het al gemist. Mijn log was er even niet. Ik kan U geruststellen, het ligt niet aan de techniek. Deze werkt uitstekend. Het lag aan mijn inspiratie en die wordt natuurlijk heel erg beïnvloed door mijn werk hier aan boord. Omdat de Clipper sinds in haar bestaan in Zuid Amerika is, was voor de handliggend de lokale Randstad bedrijven van dit continent uit de nodigen. Een unieke gelegenheid om alle partijen bij elkaar te brengen. De Clipper heeft weer eens bewezen dat het niet alleen een fantastisch schip is om te zeilen, maar ook heel erg geschikt is voor grote ontvangsten aan boord. In deze korte periode hebben meer dan 1.000 mensen het schip bezocht.  In deze korte perioden hebben vele ontmoetingen plaats gevonden en zijn nieuwe vriendschapen ontstaan. Straks gaan de lijnen weer los. De mensen van Randstad en Sesa Select verlaten langzaam het schip en de mensen van de VPRO komen weer aan boord. Onze reis van de Beagle gaat verder. We gaan Buenos Aires weer verlaten, het was kort en krachtig, maar en mooie belevenis. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/30.xml30 Oct 2009 13:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/30.xmlGisteren nog in Uruguay en vandaag al in Argentinië. Alleen even de rivier monding van de Rio de la Plata oversteken. Een kleine 110 mijl, net iets langer dan van Harlingen naar Terschelling. Behalve de afstand lijkt het er nog wel meer heel erg op elkaar. Aan één kant groene boeien aan de andere kant rode en zolang je tussen die twee in blijft is het diep genoeg. Maar als je buiten de geul zeilt voor een kleine afkorting, dan moet je de diepte goed in de gaten houden. Nautisch gezien bijna een soort waddenzee, niet erg diep, geulen met stroming en zelf de kleur van het water is hetzelfde. Ik mis alleen de zeehondenbankjes. Andi Manser                            Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/21.xml26 Oct 2009 13:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/21.xmlEen stuk ijzer, grijs geschilderd. Heel duidelijk dat dit van de marine is, dat herken je zo aan de kleur. Het is wel groot, maar wat mag het zijn? In het midden een toren net als op een tank, en dan aan beide kanten een kanon. Handig, je kan twee kanten uit schieten. Maar niet logisch, als de vijand voor je zit schiet je met de achterkant naar je vrienden. Dus moet je tussen de vijand gaan zitten, om ze aan beide kanten onder vuur te nemen. Maar die situatie wil ik niet opzoeken, misschien handig als ik ooit in zo’n situatie raak, maar dat kan het ook niet zijn. Er zitten ook aansluitingen aan de zijkant, deze hebben kanonnen ook niet, en al zeker zijn ze niet dicht aan het uiteinde, want daar moet de kogel kunnen uitkomen. Ergo! Niet om te schieten, maar wat dan? Periscoop voor reuzen? Ook onwaarschijnlijk. Ernaast staat een groot bord me de uitleg. Gelukkig maar. Hier waren we zelf nooit opgekomen. Wel ongelofelijk en als je het zelf niet weet, dan moet je eens naar Montevideo gaan en het bord lezen. Je zal net zo verrast zijn als wij waren. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/20.xml24 Oct 2009 13:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/20.xmlMet de mooie noordoosten wind schoten we goed op en hebben gisteren zelfs tijd gehad om bij het eilandje Isla de Lobos voor anker te gaan. Een plat rotsachtig eiland, waar een vuurtoren en een grote kolonie zeeleeuwen huizen. Deniz Haydar wou voor haar onderzoek weer de mag-platen aan de kiel aanbrengen en daarvoor moest gedoken worden. Na de middag haalden we het anker op en zetten we het zeil. Vanochtend om 07:15 LT  kregen we 2 mijl voor de haven de loods aan boord. Eerst zouden we bij de “Captain Miranda” (marineopleidingsschip van Uruguay) langzij gaan. Het schip waarmee we tussen Salvador en Rio een kleine race hadden. Maar in verband met de dagtochten en recepties voor Randstad Uruguay hebben we toch liever een ligplaats direct aan de kade. Zo komt het dat die twee zeilschepen in de haven helaas niet aan dezelfde pier liggen. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/19.xml23 Oct 2009 11:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/19.xmlCharles Darwin schreef dat hij zeer getroffen was over een opmerking van Humboldt, die vaak verwijst naar de ‘ijle damp die, zonder de transparantie van de lucht te veranderen, zijn kleuren harmonieuzer en zachter maakt’. Op een afstand van een halve of driekwart mijl was de atmosfeer volkomen transparant, maar op een groter afstand vermengden alle kleuren zich in een prachtige waas, die een blauwgrijze kleur had. Aan deze passage moest ik denken toen ik vanochtend aan dek kwam. Het was een prachtig spel van verschillende blauwtinten. In de Zenit was een krachtig diep blauw, wat naarmate je naar de horizon keek steeds wazigere wordt en langzaam grijs. Onder de horizon werd het steeds donkerder en kwam er meer groen bij, tot het water direct naast het schip petrol kleurig was. Hier moet dan de zomer beginnen, maar het lijkt op de herfst in Nederland als ‘s ochtends de eerste mistbanken over de sloot ontstaan en met de opkomende herfstzon alles in een betoverende waas hullen. Wel jammer dat dan de zon de kracht niet meer heeft om deze schemer weg te vegen en er dichte mist komt opzetten. En de mist laat geen ruimte over voor blauw tinten, mist is gewoon grijs. Nog een beetje te vroeg voor de melancholie, maar is de herfst in Nederland hetzelfde als het voorjaar in Uruguay? Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/18.xml21 Oct 2009 10:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/18.xmlDe gebieden waar we ochtends vliegende vissen aan dek hadden, hebben we al dagen verlaten. Maar in de zee leeft nog zo veel, wat we nog kunnen ontdekken. Zoals bij de meeste ontdekkingen speelt toeval een grote rol. Zo is het dan ook heel toevallig dat net wij met de Clipper een nieuwe soort ontdekken. Op het hoofd dek ligt een beestje, wat duidelijk familie is van de inktvissen. Maar nog niet eerder is een vliegende inktvis gezien en al zeker niet beschreven. Gelukkig hebben we biologen aan boord  die daar het fijne van afweten. Hoe kan deze inktvis nou vliegen? Hij heeft zeker geen vinnen die hij als vleugels zou kunnen gebruiken. Gebruikt hij zijn tentakels? Misschien op een manier hoe een helikopter de rotorbladen gebruikt. En hoezo moet een inktvis kunnen vliegen? Om een prooi te jagen? Of juist om niet als prooi te eindigen? Een hoop vragen waar antwoorden op gevonden moeten worden. Gelukkig is de regen weg. Blauwe hemel met een verwarmende zon en verschillende vogels begeleiden ons vandaag op deze mooie reis. Albatrossen en Stormvogels ver weg van hun nest op zoek naar voedsel. Wel knap hoe ze over het water glijden en met hun snavel vissen van het wateroppervlak weg snappen. Ik vraag me af of iedere vis zo perfect gevangen wordt, dat die ook zeker in de maag van de vogel verdwijnt. Of zou het mogelijk zijn dat op deze manier een inktvis op een onvrijwillige vlucht getrakteert wordt? Hebben we dan misschien toch geen nieuwe soort ontdekt? Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/17.xml20 Oct 2009 10:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/17.xmlNa het avondeten, tijdens de avondwacht steekt opeens wat wind op. De wind neemt toe tot 35 knopen. “all hands” wordt geroepen en snel worden de bramzeilen weggehaald. Een handvol matrozen gaan de mast in, om de slaande zeilen op te bergen. Gelukkig hebben we een goed getrainde bemanning, zodat de klus snel geklaard is. Zelfs onze gasten zijn mee aan dek, gedeeltelijk om mee aan de touwen te trekken. Anderen met camera en microfoon om deze spannende momenten voor de mensen thuis vast te houden. Na een periode met mooi weer en weinig wind is iedereen weer blij dat de natuur ons uitdaagt. De adrenaline laat de mensen van deze situatie genieten. Het is dan ook heel bijzonder, als je in het donker met 12 knopen over de zuidelijke Atlantic zeilt. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/16.xml19 Oct 2009 10:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/16.xmlEen heel rustig zeildagje. Perfect voor de tewaterlating van de CTD. Een torpedo die wij met de Clipper tot Kaapstad achteraan slepen om verschillende metingen in de zee te doen, zoals saliniteit en temperatuur. De basis van ieder onderzoek in zee. Voor het eerst wordt dit horizontaal gedaan. Daarvoor heeft het NIOZ en speciaal sleeptorpedo gebouwd. Door een data kabel, die in het midden van de sleepkabel is weggewerkt, krijgen we nu continu de gegevens van dit meetinstrument binnen. Deze metingen helpen de wetenschappers wat meer over de samenhangen van onze Oceanen te begrijpen. We mogen wel onze status op beperkt manoeuvreerbaar zetten, met een sleeptorpedo 500 m achter het schip. Andi Manser                            Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/15.xml18 Oct 2009 10:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/15.xmlDe kust van Brazilië is uit het zicht en we werden getrakteerd op een mooie zuidoosten wind van 20 kn. Parallel aan de kust zeilen we naar het zuiden. De Crew geniet ervan aan de touwen te trekken en de zeilen optimaal de trimmen. Ook de lichte regen die valt houdt ze niet tegen. Maar helaas is niet iedereen zo vrolijk. De afgelopen dagen heeft het in het zuiden van Brazilië nog best hard gewaaid en de deining komt ons direct tegemoet. In combinatie met de golven van de zuidoosten wind hebben we een onrustig zeetje, wat de Clipper nog wel wat bewegingen laat maken. Vooral de mensen die in Rio nieuw aan boord gestapt zijn moeten nog een beetje inslingeren. Zo was het gister avond om 20:30 LT al heel rustig aan boord. Iedereen was vroeg ter kooi. Of dit is vanwege de bewegingen van het schip of vanwege de drukte in Rio laten we maar open. Gelukkig wordt de zee om het uur rustiger en de hemel lichter. Zo was de Smoko (smoke and coffee brake)vandaag dan ook alweer druk bezocht. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/14.xml17 Oct 2009 10:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/14.xmlEen dag in de haven betekent niet dat de bemanning van het schip vrij heeft. Al houden we ons niet bezig met laden of lossen van het schip, er zijn een aantal zaken die beter gedaan kunnen worden met het boord tegen de kant.. De motor van de stuurboord reddingssloep moest nodig eens uit elkaar en een stuk koelwaterleiding van de hoofdmotor kon een extra lasrups gebruiken. De dekbemanning hield zich vooral bezig met uitwisselen van zeilen. Over een paar dagen verlaten we de tropen en kunnen we binnen enkele weken wat ruiger weer verwachten. Dan hebben we graag wat sterker, nieuwere zeilen aangeslagen. Men zal begrijpen dat die minder snel kapot gaan. Op gematigder breedten is het over het algemeen wat rustiger en daarvoor lenen zich de oudere zeilen vooral en we stellen daarmee de verwoestende werking van de tropische zon op de nieuwe zeilen daarmee nog even uit. Zo gaat elk zeil langer mee dan wanneer we onder alle omstandigheden hetzelfde zeil laten aangeslagen. We blijven tenslotte een Hollands schip, elk zeil wordt tot de laatste draad opgezeild en reïncarneert zo mogelijk nog als zeilenzak of  beschermingshoes van iets. Vroeger gingen de aftandse zeilen op in repen en werd het doek gebruikt als smarting door het met lijnolie doordrenkt rond de verstaging te wikkelen waarna het met garen gekleed werd. Dit kleden was niets anders dan met garen omwikkelen van deze verstaging met smarting. Alles in het belang van conservering van dit staaldraad. Voor het kleden werd weer versleten touwwerk gebruikt waar de garens uit getrokken werden en daarmee vervalt toch alle illusie dat ‘recycling’ iets van deze tijd is. Het zal toen nog wel ‘hergebruik’ geheten hebben. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/11.xml13 Oct 2009 10:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/11.xmlAls het enigszins kan wordt er een haven binnen gezeild, ijs en weder dienende. Toch zijn er een paar havens waar je dolgraag naar binnen zou willen zeilen dus wordt daar extra moeite voor gedaan. Rio de Janeiro behoort in dat rijtje dus werd afgelopen nacht doorgebracht met brassen, trimmen en zeilen zetten en weghalen om maar op de afgesproken tijd bij het loodsstation onder zeil aan te komen. Gisteravond wakkerde de wind dusdanig aan dat we met 12 knopen op deze metropool af stoven dus moesten koerswisselingen en vooral zeilen bergen ervoor zorgen niet te vroeg aan te komen. Vanmorgen vroeg draaide alles om en bleek het zeil niet snel genoeg gezet te kunnen worden om mee te kunnen in het tempo waarmee de wind afnam. Uiteindelijk moest de diesel nog een laatste zetje erbij geven en alsof iemand het ons niet gunde draaide de wind vlak voor het loodsstation weer eens recht op de kop en blies de zeilen bak. Corcovado en de suikerbroodberg moesten hierdoor roemloos met de machine worden gepasseerd maar gaf ons in ieder geval meer de handen vrij hier en daar een foto van te nemen. Ook goed. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/10.xml12 Oct 2009 10:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/10.xmlOndanks dat we als bemanning van het schip zelf weinig last ondervonden bleken nogal wat gasten aan boord deze reis niet vrij van zeeziekte. Het blijft een vreemd fenomeen. De één krijgt het bij een stampend schip, een ander bij een rollende beweging maar het is een feit dat de discrepantie tussen visuele waarneming en het evenwichtsorgaan er debet aan is. Sommigen kunnen het ook nog worden bij het toezien van anderen met deze kwaal dus een beetje psyche speelt dus ook nog een rol. Er zijn allerlei remedies op de markt verkrijgbaar waaronder pillen, polsbandjes en speciale pleisters. Wat nu werkelijk helpt of niet hangt deels dus ook met de psyche samen. Zo blijkt een aardappel aan een touwtje om je nek zodat contact met de aarde wordt gehouden ook al een bewezen placebo, het is net hoe je het als varensman aan een nieuwkomer vertelt. Over de bandjes en pleisters wordt al even veel gesuggereerd dus vroeg ik geluidstechnicus Simone of zij het gevoel had dat die pleister achter haar oor hielp. “Geen idee” zei ze, “je kunt hem volgens mij net zo goed tussen je oren plakken want daar zit volgens mij het euvel…” Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/09.xml11 Oct 2009 10:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/09.xmlOp één van deze stukjes vroeg iemand zich af hoeveel diesel zou worden verstookt op deze wereldreis. Nu vind ik dat op voorhand lastig te bepalen maar wat zeilen scheelt ten opzichte van het machinaal varen valt wel aan te geven. Het dagverbruik van onze generatoren is zo’n 500 liter, dit is dus uitsluitend voor huishoudelijk gebruik. Als we daarbij een etmaal de motor op 75% (voor ons een efficiënte belasting) van het maximaal vermogen laten werken komt daar 2000 liter bij. Met mijn dieselautootje van thuis zou dat vijftig keer tanken op één dag betekenen, een dusdanig financiële aderlating dat mijn voorliefde voor zeilen nog meer doet toenemen. De moderne staat ziet dat ook zo en subsidieert milieuvriendelijke projecten waarbij gebruik wordt gemaakt van zonne- of windenergie. Althans, als het iets ‘hips’ betreft. Een enorme ‘kite’ die de brandstof van een koopvaarder met 20% kan reduceren verdient financiële staatsondersteuning maar een eeuwenoud patent waarbij een passagiersschip zijn motor helemaal uit kan zetten gaat de politicus net te ver….. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/08.xml10 Oct 2009 10:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/08.xmlWe waren het wat ontwent maar misschien voelen vele lezers enige gerechtigheid; het regent. Uit een grote depressie op grotere breedte trekt zich een front richting het noordwesten waaruit zich weer een kleinere storing vormt. Deze beweegt zich nu naar het noorden langs de kust boven Rio de Janeiro en neigt zich elk moment van de kust los te maken. In dat geval zouden we bij de kust met een stevige bries recht op de kop te kampen krijgen dus is gekozen meer zee te kiezen, daarmee ten oosten van de depressie te blijven wat een zeilbare wind voor ons ten gevolg zou moeten hebben. Alle predicties ten spijt blijkt de voor dit moment verwachte noordoosten wind juist west te zijn. In ieder geval komen we daarmee goed naar het zuiden om vervolgens met een te hopen oostelijke wind richting Rio  te kunnen komen. Het moderne “safety management” eist een reisvoorbereiding waarbij de te varen route voor afvaart op papier komt. Die kan wel overboord want Aeolus trekt er zich toch geen moer van aan…. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/07.xml09 Oct 2009 10:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/07.xmlVandaag hadden we ‘stores’, zoals we dat noemen. Er moest proviand worden ingeslagen. De voorraden waren leeg en de laatste beetjes fruit moesten in Fernando de Noronha al op zijn omdat men dit soort waren Brazilië niet mag binnen brengen. Normaal krijgen we tijdens het inslaan van goederen een vrachtwagen met proviand op de kade naast het schip maar nu we voor anker liggen is dit voorstelbaar onmogelijk.  De inhoud van de vrachtwagen werd overgeladen naar een soort houten vissersscheepje dat op zijn beurt de waren bij ons langzij liggend aan boord van de Clipper kon zetten. Deze worden dan eerst aan boord van dit vaartuigje van verpakking ontdaan omdat dit de eitjes van ongedierte zou kunnen bevatten, men weet tenslotte niet waar het allemaal gestaan heeft. Zoals de Brazilianen ons fruit niet binnen willen zien komen willen wij hun kakkerlakken evenmin als verstekeling bij ons toelaten. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/06.xml06 Oct 2009 10:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/06.xmlDe wind kromp gisteravond voldoende om weer van lagerwal vrij te zeilen. Door het schip vol dacron te brengen kon net voldoende vaart worden gelopen om op de afgesproken tijd onder zeil de haven aan te lopen. Op een onaangekondigd tijdtip een haven binnen lopen wordt anno 2009 niet meer gewaardeerd, de agenda van de walofficials moet op voorhand kunnen worden volgeschreven. Voor de tijd van de machine en communicatie door de ether kon elk moment een haven worden aangedaan. Het hijsen van de gele vlag was genoeg om de officiële diensten aan boord te nodigen zodat de verplichte administratie kon worden afgehandeld, soms nog op ruime afstand ten anker buiten de haven. In het laatste geval kwam meestal de dokter vanaf de wal aan boord om de opvarenden op gezondheid te controleren en daarmee het importeren van ziekten te vermijden. De gele vlag is dan ook de lettervlag ‘Q’ en staat in dit geval voor Quarantaine. Nadat ‘pratique’ was verleend mocht het schip pas de haven aanlopen. Tegenwoordig is de arts vervangen door een peloton geüniformeerde wetshandhavers en betekent de gele vlag niet meer dan dat men nog niet is ingeklaard. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/05.xml05 Oct 2009 10:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/05.xmlDe wind is niet alleen zwak maar ook nog eens onbestendig van richting. Het blijft wat sukkelen tussen zeilen, motorzeilen en motoren. Tijdens de wachten blijft er voor de matrozen genoeg te doen want al die zeilwisselingen en het brassen met vervolgens opruimen van het lopend blijft een tijdrovende bezigheid op een driemast volschip. Binnen de zeewachten kon zodoende maar een enkel onderhoudsklusje gedaan worden maar de overige 4 uur die de matroos doorgaans aan scheepsonderhoud per dag besteed buiten zijn wacht bleven uit. Het was tenslotte zondag. Zo kwamen boeken, hangmatten en kussens aan dek om de vrije uren op ontspannen wijze te besteden. Intussen zien we dat dit aloude gebruik over begint te slaan op opvarenden die niet bij de bemanning van het schip behoren om zo weer energie te tanken die nodig is om een goed televisieprogramma tot stand te brengen. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/04.xml04 Oct 2009 10:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/04.xmlEen nazaat van kapitein Fitzroy van de Beagle is deze reis mee bij ons aan boord. Deze opvarende voert dezelfde achternaam en blijkt een fervent hengelaar te zijn. Gedurende zijn reis heeft hij voortdurend een lijntje uit staan aan bakboord want aan stuurboord stond al een lijn uit van onze matrozen. Alsof vissen alleen aan stuurboord willen bijten blijft Michael Fitzroy al anderhalve week een succesloos visser maar lijkt hij wel de volhardendheid van zijn over- overgrootvader te hebben geërfd. Vrijwel al het organische afval aan boord gaat door de shredder, krijgt een biologische behandeling en gaat tenslotte overboord. Het is onmogelijk om al dit organische afval aan boord op te slaan tijdens een lange oversteek zonder hygiënische concessies te moeten doen. Het afval vermijdt na de behandeling zo veel mogelijk belasting van het milieu. Een enkel stuk afval ontkomt wel eens aan de shredder zoals de verleiding die bestaat om een banaan van de tros hangend aan het sloependek te trekken, deze ter plekke van zijn huid te ontdoen en het oneetbare gedeelte over de verschansing te werpen. Alsof Neptunus dit soort milieudelicten niet meer pikt retourneert hij het vuil weer bij ons aan boord door Fitzroy op zijn enig succesvolle vangst van deze reis te trakteren. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/03.xml03 Oct 2009 10:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/03.xmlNa ruim een etmaal onder zeil te zijn geweest moesten we deze middag de vierkante zeilen opdoeken. Gisteravond lagen we het volgende waypoint nog voor maar sinds afgelopen nacht zeilen we in een richting die een aanloophaven in noord Brazilië zou doen vermoeden. De snijzeilen en de bezaan staan nog bij en ondersteunen de diesel in de voortstuwing. Dit langs tuig kan nog wel blijven staan bij een schijnbare windhoek van zo’n 30° maar voor de razeilen mogen we toch wel een schijnbare windhoek hebben van 55°. Hiermee wordt bedoeld dat de wind over de genoemde hoeken vanaf de boeg moeten worden gezien, en wel de wind zoals iemand aan dek die waarneemt, vandaar schijnbaar. De ware wind is de wind zoals die werkelijk waait, los van het schip gezien. Een schip dat vaart loopt creëert als het ware zijn eigen tegenwind en de combinatie ervan met de ware wind noemen we schijnbare wind. Dat een zeilschip niet recht tegen de wind in kan zeilen is schijnbaar nog steeds waar…. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/02.xml02 Oct 2009 10:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/02.xml‘Niet alle hout is timmerhout’ wordt er wel eens gezegd maar ook niet alle grond is ankergrond. Daar weten we alles van. De Clipper zeilt maar al te graag dus maken we regelmatig mee dat een stevige bries het schip niet achter haar grondtakel houdt en we onbedoeld weer beginnen te varen. De grond achter Fernando de Noronha bleek prima geschikt om er achter te ankeren. Niet dat er enorm veel wind stond maar de stevige passaat liet het anker allerminst krabben. Onlangs vroeg iemand zich af of wij onze ankers nog katten maar daar is bij de Stad Amsterdam geen sprake van. Het schip is uitgerust met patentankers die we met de schacht in de ankerkluis trekken. De oud Hollandse stokankers moesten wel gekat worden, zij werden aan dek gestuwd. De ketting werd op langere reis ontsloten en de kluis kon dan helemaal gedicht worden. Wij moeten proberen de kluis zoveel mogelijk te dichten met ketting en al. Deels lukt dit maar voor een klein gedeelte ook weer niet. Het binnen spuiende water gaat wel weer via een loosgat overboord. We zijn er inmiddels wel achter gekomen dat dwarsgetuigde schepen het beste blijven liggen achter een stokanker. De meeste tall ships uitgerust met moderner grondtakel hebben dezelfde problemen als wij maar afgelopen dagen werden we hier in ieder geval niet mee geconfronteerd. Misschien dat ons schip zo goed aan de parkeerhaak bleef liggen uit het gebrek aan behoefte vanaf deze plek te willen vertrekken…….kunnen we ons voorstellen. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/01.xml01 Oct 2009 10:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/010/01.xmlEen veelbelovend landschap vanaf zee gezien riskeert teleurstellingen bij het eenmaal aan land komen. Toch bleek dat allerminst het geval op Fernando de Noronha. De eerste opvarenden die een paar uur aan wal waren geweest kwamen enthousiast terug, vol euforie over ongerepte stranden en verbluffende fauna, zowel boven als onder water. Om binnen enkele uren toch de highlights gezien te kunnen hebben werd ons aangeraden een auto met chauffeur te huren. Het klinkt wat decadent maar het is betaalbaar en auto is bijna een groot woord. Het vervoermiddel op dit eiland is in het algemeen de buggy. Een van polyester gemaakt carrosserie op een chassis van de aloud bekende kever waarbij op het eerste gezicht er alleen zitplaats lijkt te zijn voor de chauffeur en een bijrijder. Als na het voorrijden de bestuurder  zich omdraait en een kussen op het smalle achterklepje legt wordt duidelijk dat hier drie man moeten gaan zitten die daarbij net hun benen nog net in het karretje kwijt kunnen en zelf vanaf navelhoogte boven het dak uit tornen. In ieder geval zit het met de airco dus wel goed. De beugel die bedoeld lijkt de chauffeur te behoeden voor eigen schedelschade bij een ongeval blijkt geen overbodige luxe voor de hoogste passagiers, deze dient namelijk behoorlijk te worden vast gehouden om de hele rit aan boord te blijven. Als dan de motor wordt gestart en het geknetter van de lekke uitlaat onder de ‘achterbank’ wordt losgelaten doet de chauffeur nog even de enige gordel van het autootje om, een geruststellende gedachte…. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/28.xml30 Sep 2009 10:01:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/28.xmlOp vier marsen twee kluivers en een aap draaiden we om Fernando de Noronha heen om aan de lijzijde van het eiland ons anker in het zand te laten vallen. We liggen nu op een paar kabels van de “capitan Miranda”, een zeilend opleidingsschip van de Uruguayaanse  marine. Het uitzicht is prachtig. Het eiland bestaat uit een gedeelte van de rand van een vulkaan waarvan het bovenwinds gelegen gedeelte onder water een ondiep plateau vormt. Voor de surfer moet het een Eldorado zijn aan de oostelijke zijde maar wij zijn er maar ruimschoots van weg gebleven. Fernando de Noronha toont een bijzonder landschap waarbij puntig, in de lucht wijzend gesteente uit heuvels en als rotsen uit het water steken. Eén van die rotsen schijnt door Slauerhoff te zijn beschreven als ‘de vinger Gods’ maar of daarbij werd verwezen naar de voor die tijd ketterende gedachten van Darwin is mij niet bekend. De fauna schijnt nog meer dan bijzonder te zijn op deze plek en dat werd ons al snel gewaar. Bij het ophalen van mensen met de sloep die direct na aankomst was gelanceerd werden meteen schildpadden gesignaleerd en zwommen de dolfijnen met de boot mee richting de Stad Amsterdam. Hier houden we het wel een dagje uit….. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/29.xml29 Sep 2009 10:01:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/29.xmlDe passaat staat lekker door. De lucht wordt droger en grote stapelwolken maken plaats voor de plukjes die de passaatgordel kenmerken. We denderen alweer een etmaal met tien knopen vaart aan de wind richting Fernando de Noronha maar moeten nog wat extra mijlen maken om niet voor morgen aan te komen. De autoriteiten verwachten ons niet voor die tijd en ons is wel duidelijk dat deze mensen in dit soort landen niet echt van verrassingen houden. Vanmiddag leek het ons een prima gelegenheid onze nieuwe rubberboot te water te laten. Met een tienmijls vaart is dat ondoenlijk dus draaiden we het schip bij. Hierbij wordt de grote top (middelste mast) tegen gebrast (de ra’s de verkeerde kant op gedraaid) zodat die een remmende werking krijgen en kunnen we gestopt liggend de boot te water laten. Vroeger werd deze ook manoeuvre uitgevoerd om de loods aan boord te nemen, die met de sloep langszij geroeid kwam. Onze nieuwe boot voldeed prima op open zee en dat kon cameraman Remko beamen die volgens mij wel hele mooie opnamen van een voorbij stuivend volschip heeft moeten kunnen maken. Richard Slootweg             Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/27.xml28 Sep 2009 10:01:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/27.xmlNet voor het middaguur voeren we vandaag het zuidelijk halfrond op. Om televisiemakers te overtuigen van deze waarheid moesten toch even de plakkers van de GPS aflezingen af. Voor Neptunus maakte het niet uit, ongeacht satelietdata, gegist bestek of de latere uitkomst van het zons tropen bestek, voor hem was het worst en moesten naar zijn goeddunken ruim veertig opvarenden gedoopt worden. Voordat deze heerser van de oceanen met zijn koningin aan boord toog hadden Davy Jones en zijn metgezel het druk de ongedoopten toonbaar te maken voor het koninklijk stel. Dit laatste behelsde een soort kappersbeurt waarvan ik de coupe nog nooit heb zien afgebeeld achter het raam van een barbier. Met een tondeuse en een zeilmakersschaar werden de dopelingen onzachtzinnig van nieuwe snit voorzien voordat ze gedwongen diep te knielen onder dwang van Davy. Koning en koningin daalden de kampanjetrap af, nog groen van de diepten der zee om vervolgens hun troon te bestijgen, de reddingsvestkisten die voor deze gelegenheid achter de buitenbar waren geplaatst.Het doopvont was niets anders dan een enorme pan met een plakkerig, vies goedje dat met een stoffer op het gezicht van de slachtoffers werd uitgesmeerd en na de doopnaam toekenning door Neptunus hardhandig werd afgewassen in een kinderbadje. De daaropvolgende handeling was te smerig om te beschrijven maar het resultaat was een meer dan smerige smaak in de mond die men vervolgens teniet mocht doen door het drinken van een slok zeewater. En dat voor het passeren van een onzichtbare, door de mensheid verzonnen lijn in de oceaan. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/26.xml27 Sep 2009 10:01:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/26.xmlHet zeil kon erop vandaag, eindelijk weer een passaatwind. De wind zat helaas nog wel wat in een zuidelijke hoek en tezamen met een westgaande stroom bleek Fernando de Noronha nog niet aan te zeilen. Nu de wind ook nog eens inzakt zullen we vannacht wel weer even moeten motoren om niet vlak voor de Braziliaanse kust tegen een stevige wind in te moeten knokken om vervolgens te laat te komen. De vroegere dwars getuigde schepen hadden tot nog geen eeuw geleden geen machine voor de voortstuwing en liepen gevaar de zuidelijke oceaan niet in te komen. De zuid tot zuidwesten winden net na de doldrums werden benut door op stuurboords hals een slag naar het zuidoosten te maken om dit gevaar te vermijden. Als men er niet in slaagde op 5˚ Zuid Recife ten westen van zich te hebben werd de malaise allen maar groter. De Zuid Atlantic bleek niet meer bezeild en de stromen die het schip naar het westen verzetten worden ten noorden hiervan ook nog eens sterker. Zo gebeurde het in het verleden ook nog wel eens dat schepen die op weg waren naar Oost Indië als gevolg hiervan in West Indië belandden. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/25.xml26 Sep 2009 10:01:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/25.xmlGisteren werd met veel tralala de eerste argo flow overboord gezet. We hebben drie van deze gele capsules, voor elke oceaan één. Het ding zit vol met geavanceerde apparatuur en is uitgerust met een zender. Vier jaar lang moet zo’n buis z’n werk gaan doen voor het KNMI, namelijk metingen verrichten in de oceaan. Daarvoor zinkt het apparaat af maar komt zo nu en dan boven om gegevens per satelliet door te sturen naar de wal. Het gaf een leuk contrast tussen moderne technologie en ouderwetse eenvoud door via de bakspier van een klipperschip op handkracht met een lijntje dit stuk ‘high tech’ te water te laten. In een reactie op een vorig stukje werd gevraagd hoe wij de waarnemingen van de sextant verder verwerken naar een positie en van welke middelen we ons daarbij bedienen. Ondanks dat dit rubriekje ook voor de leek leesbaar zou moeten zijn wijk ik per uitzondering hier even van af. Omdat we streven naar elektronische onafhankelijkheid wordt de gis bepaald door te plotten op een sheet of te rekenen met Zeevaartkundige tafels 1 en 2 (Haverkamp), waarbij we ons betreft stroom laten leiden door pilot charts (US mapping agency). Om azimuth en hoogte te kunnen bepalen gebruiken we de nautical almanac (British Admirality). Om de gecalculeerde hoogte te kunnen bepalen mag de leerling stuurman nu nog even vloeken in de kerk met zijn bolgoniometrische zakjapanner of C-nav programmaatje maar streven we zelf zonder en maken we gebruik van HO 249 of HO 229 (beiden aan boord) ‘sight reduction tables’ (die van de nautical almanac vinden we te gecompliceerd). De extreme ‘doe het zelver’ had hier misschien graag het gebruik van logaritmen gezien om hoogteverschil te bepalen vanuit de echte gispositie maar we hebben (helaas) nog wat anders te doen ook…. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/24.xml24 Sep 2009 10:01:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/24.xmlDe “doldrums”, een windloze gordel rond de evenaar en de verafschuwing van de zeiler die niet de beschikking over een motor heeft. Ook ons blijft de stilte niet bespaard maar hebben het voordeel over een machine te beschikken. Stond hier een aantal dagen geleden nog hoe veel we van deze reis hebben kunnen zeilen, nu moet toch toegegeven worden niet aan dieselkracht te ontkomen om binnen de gestelde tijd op de volgende bestemming te komen. Als men nu in het kaartenhuis komt valt op dat op diverse nautische apparatuur schilderstape zit geplakt. Nadat vorige week de radar met een klap werd gerepareerd zou men nu kunnen denken dat we op soortgelijk niveau verder zijn gegaan met reparaties maar daarvan is geen sprake. Nee, de stickers dekken de coördinaten af waarop het schip zich bevindt en die worden verraden door een gps (voor de walmens een soort tomtom aan boord). We hebben deze elektronische vorm van plaatsbepaling afgezworen en gaan onze positie maar weer eens zelf bepalen. De sextanten zijn inmiddels weer afgestoft, de filters gepoetst en de spiegels weer gesteld, nu moet het geheugen van het brugvolk nog even opgefrist worden. Gisteren werd daarom door de stuurlui in het kaartenhuis in het bijzijn van hotelmanager Maarten de daartoe benodigde kennis weer eens even doorgesproken. De laatste keek alsof hij chinees aanhoorde maar toen het gesprek over ‘gegist bestek’ begon dacht hij in te kunnen haken totdat hij door had dat het toch weer niet over eet-gereedschap ging. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/23.xml23 Sep 2009 10:01:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/23.xmlOp het traject Tenerife naar Ilha de Santiago waren twee wetenschappers aan boord die onderzoek doen naar stof. Naar aanleiding van Darwin’s vondst van woestijnzand uit de Sahara in een vaan van de Beagle op dit zelfde traject leek het voor de hand liggend met de Clipper ook wel wat stof te kunnen vangen. Er bleek echter geen vuiltje aan de lucht, het bleef gewoon schoon aan dek op het schuursel van te lakken houtwerk daar gelaten. Er blijken tonnen zand per jaar de oceaan over te steken en daarmee een oneindig aantal micro-organismen, erg interessant wanneer men daarover wat uitleg krijgt zoals wij afgelopen dagen. Het wetenschappelijk tweetal is nog geen etmaal van boord en of de duvel ermee speelde, vanmorgen lag het schip onder een waas van stof. De wetenschappers hadden wijselijk nog wat apparatuur achter gelaten en bemanningsleden geïnstrueerd hoe stof te vangen, dus togen de matrozen Yara en Niels vanmorgen naar het scheizeil om daar stof te verzamelen wat opgestuurd zal worden naar onze opvarenden van afgelopen week. Gemakshalve hadden ze het stof ook van dek kunnen vegen, er lag genoeg maar daarmee zouden we de wetenschap voor het raadsel stellen hoe koekkruimels en houtvezels hun oorsprong kunnen hebben in de Sahara. We spoelen dat spul zo wel van dek, onze bijdrage in de evolutie van de zeebodem. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/22.xml22 Sep 2009 10:01:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/22.xmlOnlangs handelde deze rubriek over lijzeilen waarop iemand reageerde die zich afvroeg hoe men die zeilen naar boven kreeg zonder uit het tuig te kukelen. Om van dit stukje geen boekwerk te maken zal ik proberen dit beknopt en begrijpbaar voor landwezens te beschrijven. De zeilen hangen aan rondhouten die we lijzeilspieren noemen. Deze spieren schuiven we langs de ra (ja, van de kruiswoordpuzzel maar eigenlijk de horizontale ‘takken’ dwars op de masten) naar buiten tot ze ver genoeg uitsteken. Alvorens we dit doen scheren we het lopend want in, voor de landrot: we maken lijnen (voor de echte walslurp “touwen”) vanaf het dek naar de spieren en de ra’s en weer terug aan dek. Hiermee hijsen we het zeil vanaf het dek naar boven. Mocht het nog meer vragen oproepen betreft de zeilerij dan is minimaal nog 7 maanden geduld geboden. Vanaf die tijd is het schip weer beschikbaar voor reizen waarbij we tot doel hebben zowel de ras zeiler als de leek in te lijven bij onze vaste bemanning. Tijdens deze zogenoemde “opstappersreizen” verraden we graag alle geheimen van de grote kunst van het vierkant getuigd zeilen en hoe te leven op onze driemaster. Binnenkort verschijnen de eerste reizen van na het Beagle tijdperk op www.stadamsterdam.nl. Pak je plunjebaal maar in….ok, koffer. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/21.xml21 Sep 2009 10:01:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/21.xmlDe zeegang in de haven is inmiddels alweer een stuk afgenomen, genoeg om ondergetekende met gerust geweten mee te sturen in een busje over het eiland. Veertien opvarenden van de Clipper persten zich vanmorgen in een busje en met een lieftallige gids op schoot bij een gecensureerd persoon (leve de speculaties) lag het voertuig uiteindelijk tot over het plimsolmerk. Een dame op leeftijd werd voorgesteld als “Tuna” en “the best driver of the Island”. Nu we weten dat een goede tonijn geen moeite heeft in het aas te bijten van een klipper op hoge snelheid vermoedden we dat haar naam refereerde naar haar rijstijl maar bleek onjuist.Toch wist ze behoorlijk door te scheuren tot aan de andere kant van Ilha de Santiago, men zou er haast zeeziek van hebben kunnen worden. De twee uur durende rit eindigde bij een strand wat ons deed afvragen of er dichter bij Praia geen strand zou zijn geweest. Misschien behoorde het terras tot familie van het leidende tweetal want hoe men hier familie moet steunen weet men erg goed. Twintig procent van het nationaal inkomen op de Kaap Verden wordt verzorgd door overboekingen van in het buitenland werkende Kaap Verdianen die hun familie financieel daarmee ondersteunen. En families hebben ze. Onze reisleidster wist te vertellen dat polygamie een vanzelfsprekendheid is op deze eilanden. Zelf had ze 16 broers en zussen waarvan maar een deel van de gehuwde vrouw van haar vader. De rest kwam van de twee ‘vergissingen’ die vader had begaan, maar allemaal heel normaal, en iedereen was er keurig katholiek lachte ze erachteraan. Buiten de badplaats kregen we nog een lege markt te zien (het is tenslotte zondag) maar vooral prachtige, indrukwekkende landschappen. Desondanks toch blij weer een vast dek onder de voeten te hebben…. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/20.xml20 Sep 2009 10:01:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/20.xmlNee, achter de buien kwam geen bruikbare wind meer om het laatste stukje zeilend af te kunnen leggen. Integendeel, na de nattigheid stak een zwakke wind uit het zuidwesten op wat ons noopte de machine te starten om volgens schema te kunnen arriveren. Inmiddels liggen we tegen de wal te Praia. Een zuidelijke deining schraapt de clipper langs de kade wat tot nu toe nog niet meer schade veroorzaakt dan aan de verf maar de ‘schouderduwtjes’ tegen de met oude autobanden behangen beschoeiing voelen niet zo lekker. We wachten met smart op het vertrek van een container schip zodat we zijn plek kunnen innemen waar de “swell” over de voorsteven in zal gaan komen. Dat moet ongetwijfeld wat rustiger zijn. Volgens de loods is deze zeegang tijdens het regenseizoen gebruikelijk en valt het dit jaar nog mee. Vorig jaar sloegen geregeld de golven over de kade en konden gedurende die tijd geen schepen afmeren. We kijken stiekem alweer een beetje uit naar vertrek…… Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/19.xml19 Sep 2009 10:01:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/19.xmlVia de single side band radio kunnen we weerkaartjes ontvangen per faxmodem. Vanuit New Orleans worden kaartjes uitgezonden die bruikbaar zijn voor de breedte waarop we zitten, de meeste stations geven van de tropen weinig informatie. Op één van de kaartjes was goed te zien dat over de Kaap Verden vandaag een ‘tropical wave’ zou overtrekken. We gaan er maar vanuit dat dat de oorzaak is van het vreemde weer van deze dag want we zagen van alles voorbij komen vandaag. De dag begon met een droge, heldere lucht maar binnen ‘no time’ werd het vochtig waarbij het wolkendek groeide. Enorme stapelwolken bleven tot grote hoogte groeien om s’avonds te ontladen in onweer en regen. De wind was veranderlijk en erg zwak bij dit alles. Ondanks dat houden we nu in de donkere uren een klein tuig, wetende dat achter zo’n ‘tropische golf ‘ wel eens stevige windbuien kunnen zitten. Op zich niet erg, als ze ons de laatste vijftig mijl maar tot de volgende bestemmingshaven Praia duwen.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/18.xml18 Sep 2009 10:01:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/18.xmlDeze stukjes die men ooit eens PIM heeft gedoopt zijn oorspronkelijk bedoeld voor de website van de Clipper Stad Amsterdam maar tijdens het Beagle project valt dezelfde tekst te lezen op de Beagle site. Hier heet het blog, men kan erop reageren en dat wordt ook regelmatig gedaan. Ondanks dat de tijd ontbreekt op alle vragen in te gaan is het misschien wel interessant één ervan te behandelen. Iemand vroeg zich af in hoeverre er wel gezeild werd en of er niet veel op de machine gevaren zou worden. Dat we zo veel mogelijk zullen zeilen lijkt een dooddoener waar de vraagsteller waarschijnlijk niets mee kan. Toch is het moeilijk op voorhand te stellen in hoeverre de weergoden ons goed gezind zullen zijn maar dat we op bepaalde trajecten de machine nodig gaan hebben valt niet te ontkennen. We hebben ook maar één zesde de tijd ter beschikking gekregen voor dezelfde reis die de Beagle destijds maakte en een vast tijdschema lijkt onoverkomelijk in de 21e eeuw. Wel kan ik al aangeven welke tijd de reis vanaf de start te Plymouth de motor is gebruikt ten opzichte van het zeil. We zijn nu 313 uur onderweg waarvan de diesel er 40 van heeft aan gestaan. Als we de hele reis maar 12½ % onder machine af hoeven leggen zijn we erg tevreden. De doldrums en westelijke winden op lage zuiderbreedte laten dat niet toe, vrees ik maar we gaan wel zo veel mogelijk zeilen. Om in het ‘geestelijke kielzog’ van Darwin onnodig fossiele brandstof te verstoken zou ongepast zijn, toch? Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/17.xml17 Sep 2009 10:01:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/17.xmlWe vangen van alles tijdens deze reis. Allereerst plankton. Soms van grotere diepte maar meestentijds van net onder de oppervlakte van de oceaan met de al eens beschreven CPR (continuous plankton recorder). Dit laatste apparaat vangt ook wel eens zeewier of een stuk visnet. Ook vangen we stof. Daarvoor hebben we diverse apparaten aan boord. Sinds Delfzijl staat een soort brievenbus op het sloependek dat stof uit de lucht filtert wat later onderzocht moet gaan worden. Een ander soort stofzuiger moet sahara stofdeeltjes vangen en dit ingenieus apparaat is meegenomen door twee wetenschappers die daarvoor speciaal dit traject meereizen. Deze tijd van het jaar zou de passaatwind stofdeeltjes over onze koerslijn moeten jagen maar onze onderzoekers hebben geen geluk, het blijft kraakhelder in de atmosfeer. Misschien dat we de stofvangers toch van genoeg materiaal voorzien want we zijn druk bezig het houtwerk van de clipper te schuren. Niet helemaal de bedoeling vrees ik. Het vangen van vis was aanvankelijk al even mager als dat van Sahara deeltjes maar na twee kleine goudmakrelen die net genoeg waren voor het bedekken van wat toast haalden we vanavond een beste tonijn aan dek. Paul en Ryan zijn de succesvolle jagers en chef kok Bart mag morgen deze moord legitiem maken. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/16.xml16 Sep 2009 10:01:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/16.xmlNa lange tijd kwamen de lijzeilen weer eens uit hun zakken. Na afgelopen nacht voorbereidend werk te hebben gedaan mochten de matrozen vanmorgen deze lichtweer zeilen weer eens zetten. Dit buiten de ra’s gevoerde zeil was ooit het handelsmerk van klipperschepen die hiermee probeerden de maximale hoeveelheid wind te vangen. Het is een bewerkelijk stuk tuigage maar werk schuwde men anderhalve eeuw geleden allerminst om snelle reizen te maken. De economische belangen konden enorm oplopen in die tijd maar ook de eer speelde allerminst een ondergeschikte rol. Wij liggen ruim op schema, daar hebben we de lijzeilen niet voor nodig maar het uiterste uit het schip halen blijft voldoende uitdaging om de moeite ervoor te nemen. De radar stopte er tijdens de platvoetwacht even mee. Na wat gesleutel en controle van diverse zekeringen werd het apparaat weer in z’n console geschroefd en bleek de meest effectieve manier hem te repareren door 2e stuurman Arthur gevonden. Hij had wel eens een oude televisie gerepareerd naar zijn zeggen dus met een forse klap op het beeldscherm kwamen de echo’s weer in beeld. Het nadeel van een wat oudere radar mag zijn dat het eerder kapot gaat dan een nieuwe maar het repareert wel makkelijk…. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/15.xml15 Sep 2009 10:01:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/15.xmlDe passaat lijkt bestendig alhoewel vannacht tijdens de hondewacht en de dagwacht een aantal uren gemodderd is met schiftende zwakke winden. Vreemd want kort voor deze luwte werd nog ruim 12 knopen geklokt en erna maakte het schip weer minimaal een 8 mijlsvaart. Vanmorgen had de Clipper gezelschap van een meeligger. Een enorme walvis spotte met de tien knopen vaart van ons schip door ons vanuit het zog op te lopen, naast het schip onder te duiken om vervolgens langs het andere boord weer adem te snuiven. Dan gaf hij het schip weer een voorsprong om weer hetzelfde spelletje van voor af aan te vangen, en dat een uur lang. Deze manier van spelen kennen we van grienden maar daarvoor waren deze dieren veel te groot. Niemand kon met zekerheid zeggen welk soort dit nu geweest moest zijn en waarom het dier zo’n eind met ons mee zwemt. Misschien heeft de kolos op zijn beurt zich wel afgevraagd waarom wij allemaal over de reling hangen. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/14.xml14 Sep 2009 10:01:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/14.xmlCanarische eilanden liggen inmiddels weer een halve dag achter ons. We hebben afscheid genomen van een aantal mensen en zien nu weer een aantal nieuwe gezichten. De laatsten kennen het fenomeen zeeziekte nog niet en als de zee blijft zoals ze nu is zal dit ongerief hen ook bespaard blijven. Met het hek nog bijna tussen de pieren kon al zeil gezet worden en mocht de nog niet eens warm geworden machine al weer uit. Passaatwind, wat een genot. Omwille van de media hebben we deze reis moderne communicatiemiddelen aan boord en zijn alle opvarenden goed op de hoogte van de wereld rondom ons en dat zijn we anders gewend. Zodoende blijkt men ook geïnformeerd over de orkaan ‘Fred’ en vraagt men mij tot vervelens toe wat ik ervan vind. Intussen kan ik meedelen dat het ex-Fred is geworden en dat stelt gerust. Wat ik hen niet hoef mee te delen dat er nog veel onbalans in de atmosfeer is tussen de 12˚ en 10˚ noord waardoor zo maar weer opnieuw een orkaan kan ontstaan. Deze ‘inside’ informatie hebben we van onze  Belgische meteorologen Fritz en Marc die ons dagelijks deze kennis verschaffen. Nu dit wordt opgetekend rijst me het besef dat deze wetenschap publiek geheim gaat worden zodra dit epistel weer op een website verschijnt die hier aan boord dagelijks wordt gelezen...... Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/13.xml13 Sep 2009 10:01:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/13.xmlEen dagje tegen de kade, zo nu en dan is dat nodig. Vanmorgen kwam de nodige proviand aan boord en kreeg de clipper weer eens een slok dieselolie. Technici zijn aan boord gekomen om onvolkomenheden teniet te doen aan het satellietsysteem en timmerlieden passen de betimmering aan die voor de satelliet aanpassingen  nodig zijn. Vanavond wordt er een piano naast het schip geplaatst en zal er een nazaat van Charles Darwin een stuk opera ten gehore brengen. Hoe dit weer in het televisieprogramma verweven gaat worden benieuwd ons erg maar nadat we gisteravond alvast konden voorproeven van de eerste aflevering die morgen in Nederland wordt uitgezonden hebben we er alle vertrouwen in dat dit goed komt. Al zijn we deelgenoot van dit programma en daarom misschien niet objectief te noemen moet ik toch vaststellen dat men er een verrassend boeiend geheel van heeft weten te maken. Nu maar afwachten of de objectieve kijker er ook zo over denkt…. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/12.xml12 Sep 2009 10:01:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/12.xmlDe zwarte wand had na ochtendkrieken plaats gemaakt voor een hoog brok grijs lavasteen met erop nauwelijks vegetatie.Temidden van dit desolate landschap ontwaarden we een klein wit optrekje waarin een enkele wachter zich ophield, de enige inwoner van het eiland. De laatste dagen had hij nog zes medebewoners die geacht worden met ons richting de Canaren te worden verscheept. Na enkele uren logistiek gegochel met de hagelnieuwe rubberboot en een sloep konden we het zestal aan onze groep opvarenden toevoegen en zijn we inmiddels alweer een halve dag onderweg richting Tenerife waar we comfortabel de Clipper aan het eiland zelf kunnen vastknopen. Gewoon een valreep en even geen rollend schip, maar dat is morgen pas. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/10.xml10 Sep 2009 10:01:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/10.xml Na een drukke maar zeer leuke periode met cruises, op de voet gevolgd door een paar daagjes rondzeilen met de universiteit van Maryland kunnen wij het volgende concluderen: Het anker werkt best aardig, de afgelopen paar weken heeft het een 100% score gehaald. Elke keer dat we de rem eraf draaiden viel het anker ook daadwerkelijk in het water. De wet van de zwaartekracht is nog van kracht. Altijd geruststellend, zo denken wij. Op het moment is het schip in een mantel van stilte gehuld, voor het eerst in tijden hebben we geen gasten, dit was in het begin even wennen, aangezien we allemaal gewend waren aan een vol schip. De staande order is: Onderhoud, dit betekend dat we momenteel druk aan het krabben, schuren, lakken, splitsen, sorteren, administreren, eten, drinken en slapen zijn, alle fijne dingen waar een zeeman van houdt. Vanochtend hebben we het anker bij Le Marin weer uit de grond getrokken, en stomen we nu richting Fort-de-France (Martinique), alwaar nog enkele dagen onderhoud ons ten deel zullen vallen, alvorens de nieuwe gasten aan boord te nemen. Marius Hollenga Volmatroos http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/01/22.xml10 Sep 2009 9:49:15 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/01/22.xmlNog geen uur geleden lieten we in het duister het anker zakken op de stenige grond voor Selvagem Grande. Dit is een Portugees eiland in de oceaan, ergens tussen Madeira en de Canarische eilanden. Samen met Selvagem Pequeňa en Ilhéu de Fora vormen deze vlekken op de zeekaart de Ilhas Selvagens. We hebben rotsen en ondiepten met succes kunnen omzeilen en dat kan niet elke scheepsbemanning ons nazeggen want volgens de zeilaanwijzingen heten ze niet voor niets “Salvage Islands”. Deze vulkanische brokstukken in zee staan bekend om hun kolonies zeevogels en hier kwamen we al snel mee in aanraking. Om na het ankeren even het dek op te ruimen ontstaken we dekverlichting wat deze vogels al vliegend dusdanig deed desorienteren dat ze zich als kamikazepiloten op dek stortten. Dan maar weer het licht doven en op de tast lijnen opschieten. Morgenochtend zien we wel verder hoe het aan dek eruit ziet maar vooral hoe het om ons heen oogt want sinds onze aankomst hebben we niet meer waar kunnen nemen dan een zwarte wand. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/09.xml09 Sep 2009 10:01:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/09.xmlIn het licht van Darwin zijn we onderweg met wetenschappelijk onderzoek bezig. Voortdurend slepen we de plancton recorder in ons zog om de kleine organismen net onder de oppervlak te vangen. Op gotere diepten leeft kennlijk weer ander plancton is ons gisteren duidelijk geworden. Er werd gevraagd het schip te stoppen zodat een fijn net op grotere diepte kon worden uitgebracht om daarmee dit spul omhoog te halen. Zo lagen we een klein uurtje onder zeil bijgedraaid ten dienste van de wetenschap. Vandaag werd de kleur van het water bepaald. Gezegend met een behaald achterschip laat de Clipper het water zo goed los dat aan het hek geen schuim meer rond de romp van het schip waarneembaar is zodat zonder bij te draaien de kleur kon worden bepaald. Darwin hield zich hierook al mee bezig. Hij had echter niet meer ter beschikking dan kleurenkaarten, iets anders dan de electronische apparatuur die hiervoor aan boord gesleept is. Vanavond is het weer plankton wat de klok slaat. Sterk uitvergroot worden deze wezentjes in een waterbad geprojecteerd en onze kleinkunstenaars hbben er weer een showtje omheen bedacht. Het leven in zee is niet saai maar op zee al evenmin. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/08.xml08 Sep 2009 10:01:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/08.xmlGisteravond werd er een prachtige scene aan boord gedraaid waarbij onder de bemanning figuranten werden gezocht. Hoofdmachinist Erik, bootsman Cock en Chef kok Bart boden zich vrijwillig aan voor de bijrollen maar waren ook bereid de clip met de Ashton Brothers van enige technische ondersteuning te voorzien. Tijdens de act moest zwaar weer worden nagebootst dus toen ons ondersteunende drietal de plantenspuit zagen waarmee de show van buiswater moest worden voorzien schoten zij te hulp met wat zwaarder geschut. Een respectabele slang onder goede waterdruk zou een realistischer beeld opleveren, aldus de zeelieden. Vervolgens werd hen als figurant gevraagd zich in een regenjas te hijsen om de bijrol te vervullen waarbij al snel de spijt over alle hulp opdoemde.  Voor het juiste buiswater effect werd nog even een matroos gezocht en daarmee was de misere voor het drietal compleet want vind maar eens een matroos die zich de kans laat ontgaan de pikbroeken tot op het hemd nat te krijgen. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/07.xml07 Sep 2009 10:01:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/07.xmlZondag op zee. Dat was weer erg lang geleden dus werd er met volle teug van genoten. Een zondag in de haven is verbonden met activiteiten die aan boord van de Clipper worden georganiseerd zodat het door de bemanning wordt ervaren zoals elke andere dag van de week. Op zee is dat anders. Er moet worden gevaren dus aan zeilhandelingen en de gebruikelijke afwas en aan koken valt niet te ontkomen maar buiten het hoognodige mag de zeeman eens in de week op de dag een boek pakken of een vislijn uit gooien. De Christelijke zeevaart kent dit gebruik al eeuwen en al mogen alle volgelingen van Darwin hier net zo hard filmen als andere dagen, wij halen even adem. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/06.xml06 Sep 2009 10:01:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/06.xmlDe ‘continuous plankton recorder’ heeft z’n eerste 500 mijl afgelegd dus moest vanavond voor het eerst uit het zog gehaald worden. Aan dek bleek dat het propellortje dat het rol mechanisme van het filter aandrijft niet goed functioneerde. Wat ons vandaag duidelijk werd is dat het instrument in de twintiger jaren van de vorige eeuw is gebouwd en zijn werk voor het eerst achter een zeilschip heeft uitgevoerd. Sinds die tijd heeft het achter motorschepen gehangen en is er nooit een modernere versie van uitgekomen. Het filter bestaat uit zijde en zelfs de modernste kunststoffen blijken nog onvoldoende te functioneren om dit natuurproduct te vervangen. Dat het propellortje niet goed kon werken bleek eenmaal aan dek wel verklaarbaar. Het apparaat vangt niet alleen plankton maar had op onze weg een grote pluk zeewier aan de haak geslagen.   Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/05.xml05 Sep 2009 10:02:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/05.xmlEindelijk was er weer eens sprake van een echt stuk zeilen. Vanaf  Delfzijl dwongen een strak tijdschema en chronische tegenwind ons de machine te gebruiken maar sinds gistermorgen hielp de natuur ons weer een handje met voortstuwen. Intussen is de wind er weer uit maar de Biskaje ligt grotendeels achter en de storingen evenzo. Dagelijks houden we ons met weerkaartjes bezig en zien dus dat ons thuisland herfstweer moet hebben.  We hebben de Aston brothers aan boord. Voor deze reis was het voor mij nog geen begrip maar daarmee schijnt ondergetekende bijna een uitzondering te zijn. Deze mannen doen aan acrobatiek en cabaret maar toonden zich vandaag ook nog muziekaal. Vandaag werden filmopnamen gemaakt van een act waarvan ik achteraf alleen de foto’s heb gezien. Daarop was slechts een filmteam zichtbaar dat met camera en microfoon gericht staat op de deuropening van het buitentoilet. Iemand die de locatie kent en de foto zou zien zonder het verhaal erachter moet wel het gevoel krijgen dat onze privacy bij een televisieproductie wel erg geschaad wordt. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/04.xml04 Sep 2009 10:02:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/04.xmlEen “continuous plankton recorder” is een stalen gevaarte van bijna een meter lang en weegt zo’n 90 kilo. Het meetinstrument is in Plymouth aan boord gekomen en registreert zoals de naam aangeeft gegevens betreffend plankton. Vanmiddag werd voor het eerst op volle zee dit apparaat te water gelaten wat ondanks zeilende betrekkelijk eenvoudig bleek te gaan. Inmiddels hangt de recorder alweer enige uren in het kielzog zonder dat de Clipper er minder enthousiast door is gaan zeilen. Na een nachtje beuken tegen een steil zeetje onder machine en snijzeilen vond ondergetekende dat we vanmorgen genoeg lengte hadden gewonnen om de machine tot zwijgen te brengen en voldoende vrij van Bretonse gevaren de Golf van Biskaje in te zeilen. Het meest westelijke puntje van Frankrijk kenmerkt een gereguleerd verkeerssysteem wat meestentijds ongeschikt blijkt voor zeilschepen maar geen dispensatie ervoor kent. Zo zijn we gedwongen met ons schip extra mijlen voor lief te nemen om geen overtredingen te begaan. Toch grappig dat we met een door de tijd achterhaald vaartuig moderne apparatuur achter ons aan slepen om vast te stellen welke invloed het moderne leven heeft op onze planeet. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/03.xml03 Sep 2009 10:02:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/03.xmlWe zijn op onszelf. ‘We’ is de groep opvarenden waarmee de eerste echte zeereis gemaakt gaat worden, die van Falmouth richting Tenerife. Binnen een uur hieuwen we het anker thuis en steken we de boeg in een woelig Engels kanaal. Na een rustige nacht stak vandaag een zuidenwind de kop op en hield met zijn windkracht acht ons gevangen in de baai van Falmouth. Op dit moment ruimt de inmiddels afgezwakte wind naar een meer westelijke richting en zullen we ondanks de vooruit geziene negen Beaufort dit moment  benutten om op ruim sop te komen. Onze barograaf vertoont een spectrum dat meer heeft van een hartcardiogram dan van een luchtdruk kromme en alle prognoses wijzen op een onstuimige reis de komende dagen. De vijf jaar van Darwin’s wereldomzeiling zijn ons er niet toe gegeven dus moeten even de kiezen op elkaar.. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/02.xml02 Sep 2009 10:02:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/02.xmlDe reis is nu echt begonnen; in het kielzog van Darwin. Acteurs, perslieden, nazaten van opvarenden van de echte Beagle, een minister en mensen waarvan ons de relatie tot dit project ontgaan is, kortom, de halve wereld hadden we vandaag aan dek. Ondanks dat het de scheepsorganisatie vandaag het gevoel gaf door een andere machthebber te zijn overgenomen was de sfeer aan boord erg goed waardoor het kon worden geslikt. De scheepjes die ons al uitvarend begeleiden moesten bij de strekdam de steven wenden omdat de zee buiten deze pier te onstuimig voor hen bleek. Nu varen we tegen deze knobbels richting Falmouth waar we de laatste gasten die niet meevaren naar Tenerife aan land zullen zetten. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/01.xml01 Sep 2009 10:03:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/09/01.xmlBart onze kok, mocht gisteren voor de camera al zijn kennis ten gehore brengen maar kreeg vandaag zowaar een hoofdrol in een stukje. Op jacht naar ingrediënten toog hij naar de supermarkt met een filmteam in zijn kielzog. Onmiskenbaar in zijn koksbuis trok hij met zijn gevolg alle aandacht in deze grootgrutterei. Enthousiast over zijn optreden keerde Bart weer aan boord terug en van onze opmerking dat dit de start zou kunnen zijn van zijn tv-koks carrière begon zijn ogen nog meer te glimmen. Kleine reparaties en vervangingen in het tuig waren naast schoon maken de hoofd bezigheden van de dekbemanning. Morgen is de belangrijkste dag voor ons hier in Plymouth. Dan zal met alle aandacht van Engelse en Nederlandse pers officieel “de reis van de Beagle” beginnen. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/08/31.xml31 Aug 2009 10:05:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/08/31.xmlVandaag bleek qua weer de tegenpool van gisteren. De zeilen konden dit keer uitgepakt maar de zon had plaats gemaakt voor een grauwe deken. Hoe meer we richting onze eindbestemming voeren des te minder werd het zicht, eerst nog als gevolg van motregen maar geleidelijk over gaand in mist. Er stond vandaag een ‘rendez vous’ gepland met een marinevaartuig uit ons thuisland, de Tromp. Alleen de moderne apparatuur verraadde ons de komst van dit vaartuig maar voor de opvarenden aan dek was het plotseling zien van een enorme schim op een paar honderd meter afstand de eerste waarneming van het fregat. De grijze kleur van de romp maakte dit beeld niet minder onheilspellend in de grauwe atmosfeer. Reporters werden per rubberboot van ons schip opgepikt om opnames te maken aan boord van de reusachtige volgeling. Tijdens hun bezoek werd de mist nog dikker en moet de Stad Amsterdam er hebben uit gezien als de Vliegende Hollander. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/08/30.xml30 Aug 2009 10:05:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/08/30.xmlHet schip ligt bezaaid met camera’s, microfoons, bedrading, gereedschapskoffers en allerlei apparaten waar een zeeman geen verstand van heeft. In de longroom  is het een drukte van jewelste met mensen die hun uiterste best doen de benodigde apparatuur werkend te krijgen en langzaam groeit bij ons het besef dat het clipperleven niet geheimzinnig meer blijft. Als je je omdraait kijk je in een camera en bij de beantwoording van een vraag ontwikkeld zich het besef dat je niet alleen de vraagsteller beantwoord. Sinds Delfzijl hebben we de wind op kop maar de weergoden vertoonden vandaag tenminste een kleine glimlach. Al bleken de omstandigheden ongeschikt om te kunnen gaan zeilen, de zon was rijkelijk aanwezig wat gretig werd aangegrepen door de pers aan boord om er mooie plaatjes van te maken. Met wat geluk zijn de eerste beelden ervan binnenkort voor elke droogzeiler thuis waar te nemen. We gaan het zien….nee, u gaat het zien! Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/08/29.xml29 Aug 2009 10:06:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/08/29.xml Na enkele dagen de wimpel trots in top te hebben gevoerd te Delfsail staat alles al een halve week in het teken van het Beagleproject. De naam is afgeleid van het schip waarmee Charles Darwin 178 jaar geleden een reis om de wereld maakte. De waarnemingen die hij tijdens deze reis deed vormden de fundering van zijn evolutie theorie. We gaan voor 10 maanden op reis met de VPRO om in het kielzog van Darwin de reis te gaan beleven. Om daar zoveel mogelijk mensen deelgenoot van te laten zijn worden vrachtwagens met materieel gelost en aan boord gestuwd, materiaal ten dienste van televisie, radio, internet of enig ander middel van media. Tevens draagt het schip een ongekende hoeveelheid onderzoeksmateriaal de wereld rond om vast te kunnen stellen in hoe verre de wereld zich sinds Darwin verder heeft geëvolueerd. Inmiddels ligt na Delfzijl ook Oostende inmiddels achter ons en wijst de steven richting Plymouth. Hier begon de reis van de Beagle destijds, we zien het volgende traject dan ook als het eigenlijke begin van de wereldomzeiling. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/08/28.xml28 Aug 2009 10:06:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/08/28.xml Om vier uur deze middag bij vlagvertoon, hoorn geschal en kruitdampen vond de ‘rendez vous’ plaats op de nulmeridiaan, ergens op een breedte tussen Hull en Newcastle. De enige zeeklippers onder zeil troffen zich daar voor het eerst sinds hun negenjarig bestaan om tegen elkaar te racen. De Cisne Branco en de Stad Amsterdam zijn zusterschepen. Met twee rompen die vanaf dezelfde tekening zijn gebouwd en een identiek zeilplan mag er een hoop spanning verwacht worden in een onderlinge strijd. Die spanning was overduidelijk voelbaar. Ondanks alle hoffelijkheden wederzijds tijdens deze ontmoeting mocht vlak voor de race niet meer verwensing verwacht worden dan “prettige race”. Het woord succes werd vermeden. Het gaat hier niet over een race waar gestreden wordt om een enorme prijs of economisch voordeel zoals bij de klippers van weleer maar om de eer. Deze menselijke gevoelstoestand blijkt voldoende om de adrenaline in het bloed te laten bruisen, de schepen en bemanning zullen het komende etmaal niet worden ontzien. Toch is er een kleine materiele prijs in het geding, een wimpel. Dit doek bevind zich al negen jaar aan boord van de Cisne Branco, zijnde een geschenk aan het Braziliaanse schip tijdens de doop. Voormalig collega Pieter Brantjes wist handig met deze geste een strijd af te dwingen tussen de schepen die meestentijds een oceaan van elkaar verwijderd zijn maar eindelijk, na bijna een decennium mag de wimpel voor het eerst gevoerd gaan worden. Aan welke top? Dat valt te bezien te “DelfSail”. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/08/19.xml19 Aug 2009 10:06:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/08/19.xml Een aantal dagen geleden voor de Clipper het zeegat van Oostende uit met een ruim vol jonge mensen. We zijn onderweg op de jaarlijkse ‘jongerenreis’ waarbij sail training centraal staat. Bij een slap windje werden de verkeersscheidingsstelsels voor de deur van België overgestoken om vervolgens met een langzaam aanwakkerende wind de oostkust van Engeland op noordelijke koers te vervolgen. Het uiteindelijke reisdoel is Delfzijl maar de tijd die daarvoor ons ter beschikking staat maakt het mogelijk eerst maar eens de wind ons te laten beloodsen. Deze duwde ons in drie dagen naar St Andrews, een idyllisch plaatsje aan de Schotse oostkust ergens tussen Edinburg en Aberdeen. Hier liggen we sinds vanmorgen ten anker want de afmetingen van het haventje laten geen klipperschip toe. De diepgang van onze sloep bleek gering genoeg om een aantal uren rond hoog water te gaan passagieren in dit historierijke plaatsje. Een kasteel en de ruïne van ooit de grootste kathedraal van Schotland zijn vanaf mijlen vanuit zee waarneembaar. Eenmaal aan land komt men te weten dat dit de geboorteplaats van ‘golf’ zou zijn en hier de Schotse protestantse kerkrichting is ontstaan. Sommige opvarenden van ons schip beperkten de culturele waarden van het bezoek aan dit land tot het proeven van Schots bier en het kopen van een geruit hoofddeksel met geïntegreerde dot rood haar. Binnen een half uur zal ons anker weer uit de Schotse bodem breken om vervolgens de wind zijn werk weer te laten doen. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/08/16.xml16 Aug 2009 10:07:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/08/16.xml Onder een stralend blauwe hemel vertrokken we vanochtend vanuit Engeland op weg naar België. Met een groep van 29 zeilers met zes verschillende nationaliteiten, hebben we een gevarieerde en erg enthousiaste groep aan boord voor onze laatste ‘opstappers-reis’ van dit jaar. Vanmiddag kregen we een bezoekje van een helikopter georganiseerd door de VPRO, ter voorbereiding van de indrukwekkende Beagle reis die eind van deze maand van start zal gaan. Helaas betrok rond het middaguur de blauwe hemel en werd het grijs en regenachtig. Terwijl wij druk probeerden aan alle script eisen en wensen te voldoen, zeilde we een schietgebied binnen, waar de helikopter niet mocht komen. De kustwacht maakte hem vrij snel duidelijk dat dit niet de bedoeling was. Na een snelle manoeuvre zeilde de Clipper de filmcamera weer tegemoet zodat we de rest van het scenario ook nog konden afwerken. De komende dagen zullen we richting België varen en hopelijk wat van de goede wind behouden die we de afgelopen uren opgepikt hebben ten oosten van de welbekende Needles en the Island of Wight. Babette Vriezen Hotel Manager http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/08/06.xml06 Aug 2009 10:07:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/08/06.xml Het is zo ver. De werkzaamheden hier in Le Havre zijn weer afgesloten. Het was een week met ontzettend hard werken. Alle  verschillende partijen aan boord hebben goed hand in hand gewerkt. De aanstaande wereldreis wordt een groot project en met z'n allen zorgen we ervoor dat het een groot succes gaat worden.  Er is heel wat moderne apparatuur aan boord ingebouwd en daardoor is de Clipper nu ook verbonden met het World Wide Web. We hopen dat we een jaar lang mooie beelden van ons leven aan boord naar iedereen thuis kunnen sturen. Maar niet alleen nieuwe techniek is in het schip gekomen, de crew was ook heel druk met onderhoud in het rigg. Er zijn verschillende stagen vervangen en alle 3 masten zijn opnieuw opgespannen. Morgen gaan we weer zeilen. Eerst een dagtocht en maandag steken we het Kanaal over richting Portsmouth. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/08/01.xml01 Aug 2009 10:07:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/08/01.xml Nog een uur tot het loodsstation van Le Havre. Gelukkig konden we de laatste 2 dagen nog zeilen. Zo is de harde tegenwind snel weer vergeten. Aan boord zijn we druk bezig met het voorbereiden van het schip, zodat de Clipper straks klaar is voor de wereldreis. Straks in Le Havre krijgen we nog steun van aannemers. Het kantoortje van het schip wordt verbouwd tot een grote computerruimte. Er is zo'n groter server nodig, dat het televisieteam en al de wetenschappers aan boord hun werk goed kunnen doen. Aan boord noemden we het kantoor al het Internetcafe. Dit krijgt nu een heel andere betekenis. Hierdoor zijn we tijdens de reis wel continue met het Internet verbonden, maar de elektronica en de extra koeling die nodig is, laat geen ruimte over om nog gezellig te zitten en even een mailtje te schrijven. Verder moeten er natuurlijk allemaal kabels naar toe getrokken worden. Dus gaan we voorzichtig het plafond en de zijwanden in verschillende hutten weghalen, zodat de kabels veilig verlegd kunnen worden. En daar waar een waterdicht schot is komt een nieuwe gekeurde doorvoer, zodat we altijd aan de eisen van scheepvaartinspectie voeldoen. Ongelofelijk veel werk en als het gedaan is, zie er niks ervan, het ziet er weer zo uit als altijd. Aan dek gaat wel een opvallende verandering gebeuren. Op het sloepen dek worden twee grote witte bollen geplaatst. In zo'n bol zit een satellietschotel om een constante verbinding te garanderen met de thuisfront. Zo kunnen alle opnames van het camerateam, alle onderzoeksberichten van de wetenschappers en natuurlijk de livestreams van de webcams zonder problemen via het internet verzonden worden. Iedereen kan dan even kijken of de clipper met een storm vecht of heerlijk in de zon door de golven glijdt gedreven door de passaatwinden. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/07/23.xml23 Jul 2009 13:30:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/07/23.xml Intussen vaart de Clipper weer op de Atlantic. Aan stuurboord is de Portugese kust te zien: Cabo de Sao Vincente, het meest zuidwestelijke puntje van Europa. We varen al dagen onder een schitterend blauwe hemel en iedere dag weer in de zon. Maar vandaag trekt de beroemde Portugese noord wind behoorlijk aan en vertraagt daardoor onze reis naar Le Havre. De komende drie dagen gaat het langs de Portugese kust windkracht 7 waaien, daarom gaan we met een noordwestelijke koers de zee op. Verder in de Golf van Biskaje hopen we een westelijke stroming te treffen, die ons in, en door het Engelse Kanaal naar Le Havre brengt. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/07/17.xml17 Jul 2009 13:30:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/07/17.xml Deze morgen begonnen we aan de laatste twee daagse cruise in de Balearen. Al een aantal dagen varen we heen en weer tussen Ibiza en Formentera, het eerste eiland om mensen aan boord te nemen en van boord te laten gaan en het tweede om de mensen van het strand te laten genieten. Eigenlijk niet alleen van het strand maar ook van alles wat daar omheen georganiseerd is voor onze gasten. Van een drankje in de strandbar en een duikgang in volle zee tot een fantastisch diner op een terras op de duin met uitzicht op de clipper bij ondergaande zon. Gisteravond werd de bemanning als dank voor de inzet door de organisator van de cruises op een avondje uit in een hippe discotheek te Ibiza getrakteerd. Ondergetekende liet zich deze uitnodiging vrijwillig ontgaan door zich op te werpen als wachtofficier die avond. Twee dagen ervoor liep de kapitein zelf even de stad in om een drankje te halen maar belandde onbedoeld in een wijk dat bekend zou staan als ‘de place to be’ voor extravagante homoseksuelen. Men kan zich als varensman toch wereldvreemd gaan voelen heb ik ervaren. De excessen waren daar in voldoende mate aanwezig om niet het gevoel te hebben veel te missen bij het afslaan van een disco avondje…. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/07/10.xml10 Jul 2009 13:29:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/07/10.xml De wind die aan dek voelbaar is maken we zelf door machinaal over een spiegelgladde zee te varen. Al bijna twee weken staat er niet meer dan een zuchtje en dat maakt de hitte des te ondraaglijker. Zesendertig graden Celsius werd ons vanmorgen meegedeeld in Palma de Mallorca. Zelfs de meest verstokte zeeman die vind dat zwemmen iets voor vissen is laat zich vrijwillig naast de scheepshuid zakken. Het zwemplatform dat varend in de boordwand geïntegreerd is doet de laatste tijd uitgeklapt betere diensten dan ons canvas. Het meest gewaardeerde zeildoek is dan ook boven de kampanje gespannen en bedoeld om ergens aan boord enige schaduw te creëren.  Vanaf Barcelona zijn we enkele dagen geleden vertrokken en ‘cruisen’ met Spaanse gezelschappen door de Balearen. Al mag het dan verzengend heet zijn, we mogen niet klagen in de wetenschap dat het voor deze mensen geschreven programma vooral op het strand plaats heeft. Wij hoeven er alleen maar naast te ankeren en met hulp van de sloep voor te zorgen dat onze gasten aan de waterkant komen…..en zelf even naast het schip even af te koelen om fut te tanken en zo weer verder te kunnen werken. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/07/04.xml04 Jul 2009 13:29:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/07/04.xml Om te beginnen waar de vorige PIM eindigde: we waren net te laat om de activiteit van de vulkaan op het eiland Stromboli bij donker te zien. De zon kwam net boven de kim dus bleef het vuurwerk uit. Bij nader inzien viel het toch te betwijfelen of hier wat van gezien zou zijn geweest want bij daglicht viel er niet meer te ontwaren dan een paar pufjes. Om de rest van de reis naar Cannes binnen de gestelde tijd te halen was nogal wat fossiele vloeistof nodig. Anders gezegd; er viel bijna niet meer te zeilen. Was de wind niet recht op de kop dan viel hij wel helemaal weg, of kwam uit een andere richting dan verwacht terug. Dit laatste in de meeste gevallen niet langer dan wij nodig hadden zeil te zetten en daarop te brassen om vervolgens de wind weer op de neus te krijgen of weer weg te zien vallen. Het mag niet vreemd heten dat in de Middellandse Zee motorjachten de overhand hebben en zeiljachten de tweede viool spelen. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/06/26.xml26 Jun 2009 11:59:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/06/26.xml Hoe mooi Venetië ook moge zijn, de associatie van deze stad met een bomvol programma aan boord van de Clipper maakt zelfs een vertrek niet bepaald onaantrekkelijk. De terugschakeling van honderdvijftig opvarenden naar één zesde deel ervan word als een ongekende rust ervaren. Inmiddels ligt ons zog alweer in de Adriatische en Ionische Zee waarbij we in de eerstgenoemde een groot deel hebben kunnen zeilen. Dat is niet onverdienstelijk omdat we op deze reis de sloffen erin moeten houden om op een gestelde tijd in Cannes aan te komen. De Straat van Messina ligt nog een paar uur voor de boeg en bij behoud van deze voorspoed kunnen we nog even in het donker van het vuurwerk genieten wat de vulkaan op Stromboli produceert. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/06/19.xml19 Jun 2009 12:33:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/06/19.xml Zoals verbleven in de vorige “pim” wisten ondergetekende en zijn hoofdmachinist gisteravond tussen de bedrijven door een paar uurtjes vrij te maken om Venetië te bekijken. Ondanks de beperkte tijd geeft het toch een indruk van deze bijzondere stad en wel in voldoende mate om hier met meer vrije tijd eens terug te willen komen. De programma’s in Italië lopen op hun eind en morgen zullen we de laatste gasten uit dit land ontvangen om te trakteren op een dagtocht. Ondanks alle plezier wordt door de bemanning uitgekeken naar een eind want de intensiteit van deze activiteiten vergt veel van onze mensen. Vanaf  het vertrek uit Ancona tot morgen hebben we de aanwezigheid van de initiator en eigenaar van de Stad Amsterdam en zijn vrouw aan boord genoten. Voor een kapitein is het ‘juiste hout’ van een goede reder van groot belang maar ook makkelijk te herkennen. Een auto of huis kun je mooi vinden maar van een schip kan je houden en dat laatste valt in zichtbaarheid niet te onderdrukken. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/06/16.xml16 Jun 2009 12:35:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/06/16.xml Vanaf Bari vervolgde onze reis via Ancona naar Venetië waar we sinds enkele uren liggen afgemeerd. Vanuit zowel Bari als Ancona werd een dagtocht gevaren door een tot z’n merk met Italianen afgeladen Clipper. Tussen de havens werd door Randstad Italie een cruise uitgeschreven waarbij ook vrijwel elke kooi bezet werd. Het is een groot genoegen te zien hoe populair ons schip hier is en weinig genodigden hun kans voorbij laten gaan bij ons aan boord te mogen zijn. Veel hebben we daarbij te danken aan de Italiaanse gastheren en –dames van de uitzendmultinational die er voor hun gasten bij elke gelegenheid een feest van weten te maken. We zagen vandaag onze reis door de Adriatische Zee bekroond met het aanlopen van de stad Venetie. Daarbij passeerden we vele mooie en bekende plekken waaronder het San Marcoplein en eigenlijk zou je als zeevarende toch even de wal op willen om dit beter te gaan bekijken. Was de Clipper maar wat minder aantrekkelijk geweest om te gebruiken voor “in port events” dan waren er misschien nog ergens een paar verloren uurtjes over….. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/06/12.xml12 Jun 2009 12:35:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/06/12.xml Elk jaar zijn we een aantal weken onderweg met Italianen. Een paar dagen geleden startte dit jaarlijkse gebeuren weer en het bleek wederom onmiskenbaar Italiaans te beginnen. De organiserende partij had wat geschenken geregeld die uit een vrachtwagen aan boord moesten. Dit was ons niet meegedeeld en de douane evenmin dus oponthoud daarmee gegarandeerd. Een monteur die per ongeluk de onjuiste datum bleek te zijn besteld was de afzegging van deze afspraak totaal ontgaan en stond vlak voor gepland vertrek het interieur van onze brug uit elkaar te schroeven. Gelukkig bleek de malaise door ons tijdig herkend en lieten we de loods per radio weten dat we wel even 20 minuten voordat we zeker zouden zijn van vertrek hem het zouden laten weten zodat hij onnodig zou hoeven wachten. De man aan de andere kant leek dit een goed plan dus dachten we zelf het goed genoeg geregeld te hebben zodat we ons geduldig konden over geven aan het voorbij gaan van deze chaos. Anderhalf uur later kwam er een geprikkeld mannetje op me af: “wanneer we nu eindelijk eens gingen want hij wachtte al anderhalf uur op vertrek”? Ik legde hem uit dat we waren overgeleverd aan een aantal zaken die nog af te handelen waren en dat we vervolgens de loods zouden roepen voor vertrek. De man kon zijn toenemende irritatie evenmin verhullen tijdens het mededelen dat hij de loods was…. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/06/05.xml05 Jun 2009 12:36:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/06/05.xml De wind die aan dek voelbaar is maken we zelf door machinaal over een spiegelgladde zee te varen. Al bijna twee weken staat er niet meer dan een zuchtje en dat maakt de hitte des te ondraaglijker. Zesendertig graden Celsius werd ons vanmorgen meegedeeld in Palma de Mallorca. Zelfs de meest verstokte zeeman die vind dat zwemmen iets voor vissen is laat zich vrijwillig naast de scheepshuid zakken. Het zwemplatform dat varend in de boordwand geïntegreerd is doet de laatste tijd uitgeklapt betere diensten dan ons canvas. Het meest gewaardeerde zeildoek is dan ook boven de kampanje gespannen en bedoeld om ergens aan boord enige schaduw te creëren.  Vanaf Barcelona zijn we enkele dagen geleden vertrokken en ‘cruisen’ met Spaanse gezelschappen door de Balearen. Al mag het dan verzengend heet zijn, we mogen niet klagen in de wetenschap dat het voor deze mensen geschreven programma vooral op het strand plaats heeft. Wij hoeven er alleen maar naast te ankeren en met hulp van de sloep voor te zorgen dat onze gasten aan de waterkant komen…..en zelf even naast het schip even af te koelen om fut te tanken en zo weer verder te kunnen werken. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/06/04.07.xml04 Jun 2009 12:36:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/06/04.07.xml Het is al laat als we aankomen in de haven van Ibiza-stad en de ligplaats, ver van de stad, is in donker gehuld. Voor onze gasten is er een bus geregeld die vannacht een half-uurlijkse tenderdienst gaat verzorgen tussen schip en een van de grote disco’s in de stad; alles is tot in de puntjes verzorgd door Ignacio Raich, die vanuit Randstad Spanje de reis georganiseerd heeft. Hoewel de leeftijd van onze passagiers beduidend hoger ligt dan die van de bemanning is bij de  laatstgenoemde groep weinig animo te vinden om nog de expeditie te ondernemen. Morgen gaan we al weer vroeg op om naar het idyllische eiland Formentera te varen, waar we zullen aankomen op zo ongeveer het moment dat de echte party gangers zich nog eens lekker omdraaien Cosmo Wassenaar Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/06/02.xml02 Jun 2009 15:02:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/06/02.xml Sinds gistermiddag liggen we afgemeerd aan de zuidzijde van Sicilie. Het is de eerste keer dat de Clipper hier vastmaakt. Een eerste verkennende wandeling door het oude centrum van Siracusa maakte ons sprakeloos als gevolg van de schoonheid van deze oude stad. De zuidelijke zon maakt de middagen heet en het verlangen naar een Italiaans ijsje kon onze tweede stuurman Arthur er niet van weerhouden een bemanningslid op pad te sturen om zo’n verkoelende versnapering te bemachtigen. Volmatroos Marieke bleek vol besef dat Arthur niet de enige aan boord zou zijn met een verlangen naar ijs. Na een stief kwartiertje scheurde er een overdekt brommertje al toeterend de hoek om en kwam voor de valreep tot stilstand met achter het stuur een ijscoboer en Marieke gepropt. Na de goede zaken van deze middag zal de man morgen zijn weg naar de Stad Amsterdam zelf wel weten te vinden schat ik. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/05/31.xml31 May 2009 14:27:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/05/31.xml Vijfentwintig gasten vergezellen ons op een reis van Nice naar Seracusa, vanaf de Côte d’Azur naar Sicilië anders gezegd. Ondanks dat we stereotype Middellandse Zee wind hebben mogen we niet klagen want zowel de flauwe koelte van de afgelopen anderhalve dag als de mistral de tweede dag van de reis hebben we op de kont. Door west te houden van de oorspronkelijke koerslijn konden we zo lang mogelijk gebruik maken van de koude alpenlucht die zich ongeremd in zee laat storten. Het laatste staartje ervan duwde ons met 12 knopen door de Straat van Bonifacius, een spectaculaire belevenis voor alle opvarenden. Het lome weer van deze dag werd benut om onze gasten te leren openteren in ons tuig. Voor sommigen is dat een uitdaging die niet gemist mag worden, voor anderen ligt die lat te hoog, zowel letterlijk als figuurlijk. De laatste groep onderscheidt zich doorgaans door zich vast te klampen aan een fotocamera en daarmee een alibi te creëren aan dek te blijven. Die mensen zullen we dan niet pesten met de vraag waarom ze niet omhoog gaan… Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/05/28.xml28 May 2009 14:27:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/05/28.xml Het spektakel in Monaco is intussen begonnen. Het geluidsniveau hier is enorm gestegen. Wat een contrast met de geluiden die wij op een zeilschip gewend zijn. Het is heel indrukwekend en je kan al horen wat een kracht in deze auto’s zit. Het team Williams deed het heel goed bij de training, ’s-middags op de 1e plaats, dat is veelbelovend voor het weekend. Het is ongelofelijk hoe snel hoe snel ze zo een auto in onderdelen uit elkaar halen en in ‘no time’ weer tot een geheel in elkaar zetten. Iedereen heeft zijn speciale taak en doet zijn best om zijn stukje van het geheel zo goed mogelijk te doen. Ik heb wel wat parallellen  gezien tussen het werk van Williams en dat van de Clipper. Het is heel duidelijk, dat één persoon alleen nergens komt. Je moet met elkaar een team zijn om goede resultaten te krijgen. Het maakt niet uit of je een Grand Prix wilt winnen of  met een schip zoals de Clipper wilt omgaan. Je moet het gewoon met zijn allen doen. 's-Avonds was het hele team Williams aan boord van de clipper voor een leuke barbecue en op hun manier zijn ze ook een soort zeevarende. Zoals wij met onze crew van een haven naar de andere haven varen, zo trekken zij van een circuit naar het volgende. We hopen dat ze een succesvol weekend hebben en de hele crew gaat voor ze duimen. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/05/21.xml21 May 2009 14:26:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/05/21.xml Samen met de 3-mast bark Eagle (foto), het opleidingsschip van Amerika, liggen we nu in de haven van Monaco. Het is druk hier. Aan bakbord komen alsmaar grote motorjachten binnen, waarop de crew nog even bezig is de laatste zoutkorrels van de glanzende rompen te poetsen. En aan de andere kant worden de vrachtwagens van de Formule 1 teams in positie gebracht. Omdat het circuit van de race midden door de stad loopt en er niet veel ruimte is, worden op de havenkade de motor homes op gebouwd. Nog gaat alles heel rustig, maar over 2 dagen gaan de trainingen beginnen en dan zal wel verandering in komen. Ook op de clipper zijn we bezig alles voor te bereiden. Terwijl een deel van de crew de topmasten aan het opspannen is, zijn de anderen ermee bezig nog een laatste laklaag aan te brengen op het houtwerk. Binnen worden nog even de cabines en de longroom klaar gemaakt, en dan staan we weer klaar voor het grote event in Monaco. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/05/18.xml18 May 2009 14:26:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/05/18.xml Liggend voor anker aan de Cote d’Azur is niet altijd zoals je van te voren hoopt en ook verwacht in deze tijd van het jaar. Na ons vertrek uit Barcelona, waar we zijn getrakteerd op mooie omstandigheden wat betreft het aantal zichtbare uren van de zon, zijn we aangekomen in Villefrance. Een pittoresk baaitje aan de mooie zuidkust van Frankrijk. Ook hier leek het erop dat we met onze korte broek en t-shirts de eeuwig aanhoudende onderhoudswerkzaamheden konden gaan voortzetten om het schip helemaal op en top te krijgen voor alle VIP party’s die ons in Monaco te wachten staan.  De wind kwam uit het Zuidoosten en dat is normaal liggend aan de Franse zuidkust niet heel geschikt. De goden waren ons echter gunstig gezind, waardoor we een prachtige dag hebben gehad waarin heel veel is gedaan. We zijn zelfs dusdanig opgeschoten, dat onze nieuwe kapitein ons de volgende morgen beloofde om ’s middags een zwempauze in te lassen. Na deze speciale belofte werden de goden ineens iets minder gezind. Er kwam een sterkere zuidoosten wind opzetten die er voor zorgde dat de golven dusdanig hoog werden, dat de zwempauze toch maar werd afgelast. Sindsdien is het niet veel beter weer geweest, echter alleen maar slechter. Vanmorgen kwam het water met bakken uit de hemel. Dus moesten de korte broek en het t-shirt vervangen worden door de wind- en waterdichte regenkleding die al bijna naar “zolder” was gebracht, aangezien we die toch niet nodig hebben in de Mediterranen?? Niets is minder waar. Op het moment van schrijven is de wind gedraaid en komt deze vanuit het Noorden. Dit betekent dat de baai ineens beschut is en de zwel dusdanig afneemt dat onze kapitein een nieuwe belofte heeft gedaan: vanavond gaan we met z’n allen de sfeer van het zo mooie Franse culinaire leven proeven aan de wal hier in Villefrance. Dit mede zodat de hospitality crew, ondergetekende en Lieuwe de kok, ook nog enkele ideeën op kunnen doen voor het aanstaande programma in Monaco waar het schip er ongetwijfeld weer heel fijn uit zal zien. Maarten Termorshuizen Hotelmanager Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/05/15.xml15 May 2009 14:26:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/05/15.xml Het gebeuren in Barcelona is weer voorbij. Het was een druk en lang weekend voor iedereen aan boord, maar het was ook een hele erge leuke tijd. Nu zijn we weer op zee richting Nice. Uit mijn kantoortje maak ik volgende waarnemingen: Bewolking: 7/8 bedekt en droog Wind:  O 4 Bf Zee:  rustig Een zuidoosten wind was voorspelt en dan zouden we kunnen zeilen. Ik hoop dat het maar gauw gebeurt. Op dit moment komt de blauwe wacht op en lost de witte wacht af. De eerste officier schrijft nog even de waarnemingen van het weer op in het logboek en tekent de positie in op de kaart. Nog een korte overdracht aan de derde en hij is van zijn taak op de brug verlost. Aan dek lopen de voorbereidingen al om wat stagen te vervangen en het hele rigg op te spannen. In Nice zijn we een korte tijd zonder gasten en daar maken we gebruik van om met zijn allen even een flink stuk onderhoud aan de clipper te plegen. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/05/12.xml12 May 2009 14:26:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/05/12.xmlSnelle weersveranderingen typeren de Middellandse Zee. Zondag vertrokken we van Valencia met een matig briesje om de nacht erop door windkracht acht op één oor gedrukt te worden. Tijdens de overdracht van dagwacht naar voormiddagwacht dobberde een stuurloze “Stad Amsterdam” met slappe zeilen voor de Catalaanse kust. Een licht zuchtje dat halverwege de morgen opstak duwde de het schip langzaam naar de ankergronden van Barcelona.Deze dag was bootsman Esben koning van de geankerde Clipper en liet alle matrozen met een stuk schuurpapier in de hand het stuurboords potdek kaal schuren. Onze Deense matroos Katrine vond hiermee de gelijkenis met het werk van de kapitein: “It’s all paperwork”.Richard SlootwegKapitein Clipper Stad Amsterdamhttp://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2007/05/08.xml08 May 2009 14:40:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2007/05/08.xml We hebben een mooie ligplaats in het verlengde van de “ La Rambla”, de flaneerstraat van Barcelona. De masten steken ver boven het havengebouw uit en dat trekt de mensen naar de haven. Randstad presenteert zich op een unieke manier in de combinatie met de clipper “Stad Amsterdam en een Williams F1 raceauto naast de gangway, wat erg veel aandacht trekt. Na de rustige reis op zee, is het opvallend wat een verschil het is nu midden in de stad te liggen en dagtochten te varen. Het schip krijgt en heel ander ritme, het is een komen en gaan van mensen. En het is heel mooi om te zien, hoe de mensen genieten van een dag op de clipper te varen. Het uitgebreide buffet geeft daar zeker ook een grote bijdrage aan. De clipper is gewoon geschikt om aan honderd mensen te gelijk een eenmalig avontuur te laten beleven. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/05/08.xml08 May 2009 14:25:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/05/08.xml http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/05/07.xml07 May 2009 14:25:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/05/07.xml Vanochtend om 07:00 uur ging de motor uit. Eindelijk kunnen we met een mooie backstagwind naar het noorden zeilen. Rond de middag hadden we Ibiza aan stuurboord in zicht. Nog steeds is er geen wolkje te verkennen en iedereen vindt het prachtig de clipper onder volltuig te zien.  Het televisieteam is overal aan het filmen. We hebben al het gevoel als of ze een deel van de crew zijn. Hans Fels dank je voor je bijdrage. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/05/06.xml06 May 2009 14:25:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/05/06.xml Gister was een lange wissel dag. Van ‘s ochtends vroeg tot ’s avonds was het een komen en gaan van mensen. De gasten van de oversteek gingen van boord, er kwamen een aantal technische mensen aan boord om te kijken waar een satellietschotel voor de communicatie van de Beagle reis geplaatst kan worden. Een crewwissel vond plaats en natuurlijk kregen we weer nieuwe gasten aan boord Dit zijn een aantal opstappers en een groep van  de VPRO. De mensen van de VPRO komen een kijkje nemen, hoe het leven en werken op de Clipper er tijdens de wereldreis uit zal gaan zien. Vandaag zijn we onder begeleiding van de loods weer uit  Portimao vertrokken. Het is wel een bijzondere ervaring om met een camerateam te vertrekken. We moeten er een beetje aan wennen. Het is warm en zonnig, maar helaas waait het vanuit de streek waar ons doel is. Door sterke oostelijke wind op de middellandse zee,  hebben zich aardig wat golven opgebouwd die tot  aan de pieren van Portimao rollen.  We zijn nog een nacht verwijderd van de straat van Gibraltar. Morgen ochtend zullen we tussen Afrika en Europa de middellandse zee opgaan en vanaf daar verder op weg naar Barcelona. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/05/05.xml05 May 2009 14:25:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/05/05.xml http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/05/04.xml04 May 2009 14:24:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/05/04.xml Gister was een lange wissel dag. Van ‘s ochtends vroeg tot ’s avonds was het een komen en gaan van mensen. De gasten van de oversteek gingen van boord, er kwamen een aantal technische mensen aan boord om te kijken waar een satellietschotel voor de communicatie van de Beagle reis geplaatst kan worden. Een crewwissel vond plaats en natuurlijk kregen we weer nieuwe gasten aan boord Dit zijn een aantal opstappers en een groep van  de VPRO. De mensen van de VPRO komen een kijkje nemen, hoe het leven en werken op de Clipper er tijdens de wereldreis uit zal gaan zien. Vandaag zijn we onder begeleiding van de loods weer uit  Portimao vertrokken. Het is wel een bijzondere ervaring om met een camerateam te vertrekken. We moeten er een beetje aan wennen. Het is warm en zonnig, maar helaas waait het vanuit de streek waar ons doel is. Door sterke oostelijke wind op de middellandse zee,  hebben zich aardig wat golven opgebouwd die tot  aan de pieren van Portimao rollen.  We zijn nog een nacht verwijderd van de straat van Gibraltar. Morgen ochtend zullen we tussen Afrika en Europa de middellandse zee opgaan en vanaf daar verder op weg naar Barcelona. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/05/03.xml03 May 2009 14:24:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/05/03.xml Vanaf gisteren middag zijn we gemeerd in de haven van Portimao. In de afgelopen 17 dagen hebben we 3058 mijlen gevaren. Met een gemiddelde snelheid van 7,5 knopen hebben we er een heel mooie en aangename oversteek gemaakt. Aan het begin hadden we rustig weer met weinig wind, waardoor de motor zelfs een dagje moest meehelpen. Daarna moesten we een depressie passeren, om aan de kant te komen, waar de gunstige westenwind wind was.  Dat betekende wel dat we bijna 2 dagen hoog aan de wind tegen windkracht 8 moesten vechten. De beloning was om de rest van de reis met een frisse bries uit het meest noorden door te kunnen zeilen. Naar mate we dichter bij Europa kwamen werd de wind steeds minder en 40 mijl voor de haven had het hogedrukgebied ons ingehaald, waardoor we nog een keer gedwongen werden om de motor te starten. We liggen nu in de haven van een klein stadje met rond 15 000 inwoners in de winter en rond 120 000 in de zomermanden. Na een lekkere BBQ gisteravond, zijn de gasten vandaag de omgeving aan het verkenen. Aan boord lopen de voorbereidingen alweer voor de volgende reis naar Barcelona. Morgen gaan de gasten en een deel van de bemanning met de ervaring van een mooie oversteek weer naar huis. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/05/01.xml01 May 2009 14:24:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/05/01.xml Het is vandaag 29 april en het is alweer de 17e en laatste dag van ‘mijn’ reis over de oceaan. Als alles goed gaat komen we namelijk vanmiddag aan in Portimao, Portugal en gaan we voor anker. Het is gek, ik had gedacht dat bijna 3 weken op zee heel lang zou zijn, maar de tijd is voorbij gevlogen, en ik vind het geloof ik heel jammer dat we er zijn. Ben natuurlijk heel blij dat we allemaal heelhuids aan de overkant zijn gekomen, maar ik had het helemaal niet erg gevonden als de reis nog een week had geduurd. Ik heb het echt heel erg naar mijn zin gehad op de Stad Amsterdam. Ten eerste omdat het absoluut een geweldige ervaring is om op een zeilboot op de oceaan te zijn, en ten tweede, en minstens zo belangrijk, omdat de crew volledig bestaat uit ontzettend leuke, lieve, geduldige mensen. Mensen die me ruim 2 weken lang gezelschap hebben gehouden, heerlijk hebben gekookt, er voor hebben gezorgd dat elke maaltijd een gezellige bedoening was, enorm veel geduld hebben gehad (ben bang dat ik de touwen en zeilen ondanks het enthousiaste begin nog altijd niet goed in mijn hoofd heb zitten.....), mijn was hebben gedaan, me warme kleding hebben geleend, en, heel belangrijk, de hele reis lang niet alleen goed voor mij, maar ook goed voor zichzelf hebben gezorgd, zodat mijn aanwezigheid als scheepsarts eigenlijk overbodig was. Heb gedurende de reis geprobeerd mijn aanwezigheid nog een beetje te verantwoorden door de inventaris van het hospitaal op te maken, maar buiten dat heb ik niet veel meer hoeven doen dan een paar Paracetamolletjes uitdelen. Gelukkig. Vandaag dus de aankomst in Portugal en het voor anker gaan, morgen gaan we Koninginnedag vieren op het schip (het blijft wel een Nederlands schip natuurlijk!), vervolgens hebben we nog de vrijdag om van een hopelijk zonnig en warm Portimao te genieten en dan is het zaterdag weer tijd om naar huis te gaan. Het zal wel weer even wennen zijn om rond te lopen zonder op je evenwicht te hoeven letten, om kopjes gewoon weer overal neer te kunnen zetten zonder bang te zijn dat ze bij de volgende golf in het rond vliegen en vooral om niet elk moment even naar buiten te kunnen stappen om van het prachtige water te genieten. Het was een prachtige reis, en ik wil graag hier nog een keer de Stad Amsterdam en haar geweldige crew bedanken voor alles. Dus bij deze, bedankt voor een onvergetelijke reis! Ik hoop oprecht jullie nog eens te zien in de toekomst! Jet Koster http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/04/29.xml29 Apr 2009 12:41:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/04/29.xml Nog 100 mijl tot aan de Portugese kust.  De stemming aan boord is geleidelijk ietsje veranderd. Opeens realiseert men zich dat we weer ergens aankomen. Je raakt er op zee zo aangewend, aan dat regelmatige leven aan boord. Iedere dag geniet je van de altijd aanwezige golven, die nooit gaan vervelen omdat ze nooit hetzelfde zijn, de verschillende kleuren van het water en de lucht, de wind en de geluiden van het schip. Je zou nog dagen kunnen blijven doorvaren. Je beseft je nog niet echt, dat er straks weer auto’s rijden, huizen zijn, onbekende mensen lopen en honden blaffen. En toch voel je al, dat het de dagelijks afloop gaat veranderen. Je begint er weer verder vooruit te denken, de zaken die aan de wal spelen gaan je langzaam weer inhalen. Maar het is nog niet zo ver. Na dat we nu dagen lang recht uitgevaren hebben, gaan we vanmiddag met “all hands” het “overstag gaan”, “halzen” en “bij liggen” trainen.  Vannacht gaan we dan langs de Portugese kust naar het zuiden en zullen morgenavond op de rede van Portimao het anker laten vallen. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/04/28.xml28 Apr 2009 12:41:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/04/28.xml Sa, April 25, 2009 Written by Erwin Welker, De prachtige Clipper “STAD AMSTERDAM” vertrok van de Rowes Wharf, de beste ligplaats in Boston, op 13. april 2009. Naar een korte bunkerstop, voer het schip door de nauwe vaarwateren door de riffen van Bostons kust, geleid door de loods. Op zee worden de eersten zeilen gehesen. Een zwakke wind, maar de hele middag een blauwe hemel.  In de avond gaat de motor aan omdat de wind wegvalt. 14. april: Wat jammer een hele dag op de motor. Verschillend dolfijnen en een kleine walvis zijn ons gepasseerd. 15. april: Een regenachtig dagje, maar de wind neemt steeds meer toe; tot 9 Bf. Het schip voerde wat zeilen en voer makkelijk door de groter werende golven. 16. april: de regen is gestopt maar de golven zijn enorm geworden.: 5 -8 meter hoog. Met 2 stagzeilen en 3 razeilen stampte de clipper door de woeste zee. Onderdeks maakte het rollende schip het leven moeilijk, vooral het eten. Ook onder deze zware omstandigheden, presteerde Andreas de kok, om een heerlijke maltijd op tafel te brengen. 17. april: Intussen heeft de “STAD AMSTERDAM” een zuidelijkere breedtegraad bereikt. Het wordt warmer en de kluiverboom wees oostwaarts. 18.april: Alle 15 razeilen waren gezet. Precies voor de wind  zeilde de clipper met 16 knopen over de Atlantische oceaan. In de avond kamen wat zware buien op. Onmiddellijk heeft de blauwe wacht met nog wat bemanningsleden  wat zeilen ingehaald. 19. april: Zondag: Alleen met wat stagzeil en onder motor rolde het schip over de golven. Niet genoeg wind. 20. april: Weer zeilen! Al een week op zee; 1000 nautische mijlen, waarvan het grootste deel zeilend en we zijn al een derde van de afstand gepasseerd. De sfeer aan boord is uitstekend: Beginnend  bij de vriendelijke Zwitserse kapitein, de internationale stamcrew (male and female) tot de 9 opstappers, 6 uit Europa en 3 Amerikanen. 21. april: geen bijzonderheden, behalve een presentatie over astronavigatie. 22.april: hoog aan de wind, richting Azoren zeilend haalde het schip de eerste helft van de hele reis, om de 1500 NM. 23. april:  In het donker van de avond passeerde de “STAD AMSTERDAM” met 14 km de eerste eilanden van de Azoren: Flores en Corvo. Slechts binnen 10 dagen tot de Azoren, niet slecht. Etmalen van 200 mijl worden regelmatig gemaakt. 24. april: 24 uur later, de lichten verdwijnen van het laatste eiland Terceira achter het hek van de clipper. 25. april: de wind uit NNW is nog steeds met ons, ook  al zijn de verwachtingen, dat we een wind stilte tegemoet gaan. Vaak zeilen we met meer dan 12 knopen richting oosten. Iedereen van ons geniet van de snelle en leuke reis.   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/04/25.xml25 Apr 2009 12:40:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/04/25.xml Gewoon heerlijk! Zeilen op de grote plas. We zeilen al een tijdje achter een depressie aan. De westelijke wind is een mooi cadeau. Van achteren gaat ons nu een hoogdruk gebied inhalen. De vooruitzichten zijn dat het hoog naar het zuidoosten trekt, wat ons een westelijke stroming tot Portugal gaat bezorgen. De stemming aan boord is uitstekend, iedereen is goed ingeschommeld en geniet van dit prachtige zeilweer. De watertemperatuur is rond de 18˚ C en de luchttemperatuur loopt ook al op tot  20˚ C. Vanochtend heeft de uitkijk tijdens de Smoko een walvis aan bakboord gemeld. Helaas had die een tegengestelde koers, waardoor we hem snel uit het oog verloren. Af en toe is een vrachtschip te zien, maar meestal is er alleen water tot aan de horizon. Om middernacht zijn we op de helft van onze reis en over tweeënhalf dag verwachten we de Azoren in zicht te krijgen. We zijn benieuwd. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/04/21.xml21 Apr 2009 12:40:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/04/21.xml Toen mij een aantal maanden geleden gevraagd werd of ik het niet leuk zou vinden om als scheepsarts mee te gaan aan boord van de Stad Amsterdam bij een reis van Boston naar Portugal reageerde ik in eerste instantie wat lacherig. Ik had nog nooit gezeild en daarbij altijd gezegd dat het me doodeng leek om midden op de oceaan te zitten, met alleen maar water om me heen, maar om de een of andere reden veranderde die lacherige reactie in een ja, en hier zit ik dan. In een heel klein hospitaaltje benedendeks, achter de computer, me vast te houden aan het bureau zodat mijn stoel niet steeds de 30 cm speling die het heeft onder het bureau, heen en weer schuift. Het schip is namelijk aan het ‘rollen’. Een term die ik sinds vertrek al wel vaker had gehoord, maar nu voor het eerst aan den lijve ondervind. Eigenlijk komt het er gewoon op neer dat het schip van de ene naar de andere kant overhelt, en alles, de passagiers incluis, continu heen en weer schuift. Heel lastig, maar ook heel grappig. Dit schijnt ook de beweging te zijn die het meeste zeeziekte opwekt, maar ‘gelukkig’ hebben we eerder deze week al vrij ruw weer gehad waarbij het schip continu op de stuurboord (ook een term die ik voor het eerst in mijn leven juist weet te gebruiken.....) kant lag en hebben de zeeziekte klanten (waaronder helaas ikzelf!) zich toen allemaal al gemeld. Dat heeft ongeveer een dag geduurd, waarbij van mijn scheepsarts kwaliteiten weinig gebruik is gemaakt aangezien ik zelf ook in mijn bedje lag, en daarna was iedereen ‘ingeslingerd’. De laatste dagen is het weer rustiger, en gister en vandaag zelfs lekker zonnig, dus hopelijk is het nu voor iedereen genieten geblazen. Graag zou ik nu nog meer vertellen, maar over een paar minuten begint ‘mijn’ wacht, aangezien ik me heb voorgenomen in ieder geval iets van het zeilen op te pikken tijdens de overtocht, iets wat tot nog toe langzaam maar wel redelijk lijkt te lukken (voornamelijk dankzij het eindeloze geduld van de crew, die me keer op keer uit leggen wat de namen van al die touwen en zeilen zijn.....). Dus, tot een volgende keer! Jet Koster Doctor Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/04/19.xml19 Apr 2009 12:40:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/04/19.xml Na de rustige start van de reis, mogen we nu ook wat anders beleven. Gister middag is de wind toegenomen. We hebben wat zeilen ingehaald en de stormlijnen zijn geen overbodige luxe meer. We zeilen continue met een wind van 35 tot 40 knopen uit het noordoosten. Af en toe valt wat regen, maar vooral het buiswater zorgt ervoor dat de dekplanken niet uitdrogen. Scherp aan de wind kunnen we een koers van 100˚ houden. Dat brengt ons mooi de goede kant op. Vannacht verwachten we dat de wind gaat krimpen en afnemen. Dat zal het dagelijks leven aan boord weer wat aangenamer maken en verlichting geven aan de drie opvarenden die met dit 3 dimensionale landschap van de Atlantic lichte problemen hebben. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/04/16.xml16 Apr 2009 12:39:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/04/16.xml Gister middag 12:00 LT gingen de lijnen los in Boston. Naar een korte bunkerstop voeren we tussen de kleine eilandjes door richting zee. In een prachtig zonnetje en bij een licht briesje hebben we zeil gezet. Iedereen aan boord verheugd zich op de oversteek naar de portugese kust. Maar de 11 opstappers en de 24 bemanningsleden zijn ook nieuwsgierig wat ze de volgende dagen zullen beleven. Met een koers naar het oosten verdween de Amerikaanse kust samen met de ondergaande zon snel uit het oog. In de nacht is de wind helaas weggevallen, maar de walvissen en dolfijnen die ons af en toe een kort stukje begeleiden, zorgen wel voor afleiding. Dit is een mooie, rustige begin van een oversteek en een aangename start als kapitein op dit prachtige schip. Dank je wel Cosmo voor al je energie en geduld die jij in het schip en de bemanning gestoken hebt. Ik wens je veel geluk en sterkte op je nieuwe koers. Andi Manser Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/04/14.xml14 Apr 2009 12:39:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/04/14.xml Na bijna vier prachtige jaren op de Clipper Stad Amsterdam is voor mij de tijd aangebroken om het stokje door te geven. De wereldzeeën bevaren met dit schip is een voorrecht maar, en dat zal niemand vreemd in de oren klinken, ver weg en vaak van huis weg zijn is best wel moeilijk. Het is het beste te vertrekken op een hoogtepunt en als ik mag uitgaan van de reacties die we krijgen van gasten en bezoekers die zich vol bewondering uitlaten over het schip en haar bemanning, dan voel ik trots omdat ik mijn steentje heb bijgedragen aan de totstandkoming van het niveau zoals we dat nu hebben. Ik wens kapitein Andi Manser en de bemanning heel veel geluk en plezier, moge gunstige winden dit schip nog heel lang geleiden.   Hoogachtend, Cosmo Wassenaar Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/04/12.xml12 Apr 2009 12:39:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/04/12.xml Sinds er gisteren middag een Amerikaanse kapitein in gijzeling is genomen door Somalische piraten, is dit het gesprek van de dag hier in Boston. De grote vraag die natuurlijk tijdens de rondleidingen bij ons aan boord aan mij wordt gesteld is: “hoeveel piraten bent u al tegengekomen?”. Het is moeilijk het beeld dat mensen van piraten hebben bij te stellen in deze; bij verschillende reizen over de Indische oceaan en door de straat van Malakka, ondernomen met andere schepen dan de Stad Amsterdam, ben ik vissersscheepjes tegen het lijf gelopen waarvan het nooit helemaal duidelijk zichtbaar werd wat hun grootste bron van inkomsten nu eigenlijk was. Generaliseren in deze is gevaarlijk en dit is dan ook het probleem wat de verschillende oorlogsschepen tegenkomen tijdens de patrouilles langs de oost-Afrikaanse kust. Tussen al die kleine visserscheepjes een zeerover herkennen is vaak onmogelijk. De moderne piraat voert geen ‘skull and bones’ en heeft geen mes tussen de tanden. Een onschuldige visserman kan, door armoede gedreven, eventueel een poging wagen de magere inkomsten te compenseren door een met rijkdommen gevuld schip te kapen, als die magere inkomsten worden veroorzaakt door de overbevissing van de zeeën door de westerse schepen, voldoend aan de westerse  behoefte aan goedkope vis, wie is er dan eigenlijk de piraat? Ik moet dus het antwoord schuldig blijven. Hoeveel piraten ben ik tegengekomen? Misschien wel duizend, misschien wel geen. Cosmo Wassenaar Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/04/08.xml08 Apr 2009 12:38:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/04/08.xml De Oostkust van de Verenigde Staten valt voor een groot deel onder een speciaal beschermingsprogramma, ontworpen door de autoriteiten om een met uitsterven bedreigde walvis soort te behouden. De Ware walvis, zo genoemd vanwege zijn populariteit onder de vroegere walvis jagers is een trage zwemmer die graag dicht bij de kust blijft. Het scheepvaart verkeer hier maakt gebruik van dezelfde wateren en zo gebeurt het regelmatig dat een walvis aangevaren wordt en sterft. Alle scheepvaart die hier langs vaart dient zich te melden en op plekken waar de walvissen gesignaleerd worden de snelheid aan te passen om deze zoogdieren een kans te geven uit te wijken. Varend net ten oosten van Cape Cod zien we enkele walvissen in de verte maar kunnen ze niet herkennen als Ware Walvissen, in welk geval ze gerapporteerd dienen te worden. Genietend van een prachtige namiddag zon en onder zeil varend maken we ons op voor een bezoek aan Cape Cod Bay. Omdat we ruim een dag te vroeg zijn voor aankomst Boston hebben we nog wat tijd om ergens te gaan ankeren. Cape Cod Bay ter hoogte van Provincetown staat bekend om zijn beschutting en om zijn goede ankergrond,  deze baai bood in het verleden al een perfecte uitvalsbasis voor de kolonisten die met de “Mayflower” het nieuwe continent kwamen verkennen. Wij zullen aan boord blijven en, rustig ten anker liggend, het schip kunnen voorbereiden op ons bezoek aan Boston Cosmo Wassenaar Kapitein Clipper Stad Amsterdam   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/04/05.xml05 Apr 2009 12:38:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/04/05.xml Na een dagje op de motor varen is de wind eindelijk gekomen. Meteen ook met een overtuigende dosis want buiten blaast er op dit moment een dikke windkracht 9. Gelukkig is de hoek een redelijk gunstige, zuidoostelijk dus bijna recht van achteren. Het schip schommelt en laat zich door de achteropkomende golven netjes optillen. Er zijn al snelheden van meer dan 15 knopen geklokt, we gaan als een speer onstopbaar vooruit. Twee visarenden vinden een plekje in de kruismast om even uit te rusten van de harde wind, de gerookte zalm die wordt geofferd zien ze niet staan, als je het elke dag vers kunt krijgen wordt je vanzelf kieskeurig. Cosmo Wassenaar Kapitein Clipper Stad Amsterdam   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/04/04.xml04 Apr 2009 12:37:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/04/04.xml Ons afscheid van Florida is niet zoals we dat hadden verwacht. Stromende regen, harde wind en een nachtelijke hemel verlicht door bliksem schichten vormen het decor, terwijl de loods geduldig wacht tot de laatste afgaande gasten de tocht door het noodweer naar de parkeerplaats wagen. We zijn gereed voor de reis van zes dagen naar Boston, richting het noorden langs de oostkust van de States. Een lange dag ligt achter ons, een dag waarin we met zijn allen dat hebben kunnen leveren wat  er van ons verwacht wordt en méér. Iedereen werkt mee en straalt een enthousiasme uit dat aanstekelijk werkt. Een voorbeeld: onze tweede werktuigkundige Kees, de gehele dag werkend in de techniek met een overalletje aan,  staat ’s avonds met een schort om in de kombuis de bordjes af te wassen om later tijdens vertrek in regenkleding, onder aanwijzing van de loods, het schip de St. Johns River af te varen. De komende dagen is er in ieder geval genoeg tijd om uit te rusten van al dit Multi-tasking geweld voordat het in Boston weer van voren aanvangt. Cosmo Wassenaar Kapitein Clipper Stad Amsterdam     http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/04/01.xml01 Apr 2009 11:37:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/04/01.xml Eergisteren zijn we in de ochtend vertrokken vanuit Fort Lauderdale met bestemming Jacksonville in het noorden van Florida. Met drie gasten aan boord voelt het schip een beetje leeg aan en is het even wennen na een aantal dagen druk bezochte recepties en feestjes. De zuidwestelijke wind in combinatie met de noord gaande golfstroom brengt ons in de luxe situatie dat we tijd gaan overhouden bij aankomst. Na een aanvankelijke “inslinger” periode zijn onze gasten al snel aan het genieten van de zonneschijn aan dek. We hebben twee dames aan boord, Stephanie en Wendy, die ons al snel doen vergeten dat het schip niet tot de nok gevuld is met opvarenden. Met muziek, dans en een bescheiden hoeveelheid alcohol (dit moet ik melden vanwege meelezende echtgenoten) wordt het aan boord al snel een feest. Een goede voorbereiding voor de drukke dag die ons in Jacksonville morgen te wachten staat. De lokale vissers komen zelfs een kijkje nemen en laten de drukte, kijkend vanaf de reling, onverstoorbaar aan zich voorbijgaan. Cosmo Wassenaar Kapitein Clipper Stad Amsterdam   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/03/30.xml30 Mar 2009 14:22:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/03/30.xml In dit deel van de Verenigde Staten, in het zuidelijke deel van de “sunny state” Florida,  is het niet moeilijk wijs te worden uit de ingredienten die hier de “melting pot” hebben gevormd. Een groot deel van de bevolking is Spaanstalig, er zijn zelfs winkels waar men met Engels eenvoudigweg niet terecht kan. De gasten die op uitnodiging van Randstad USA aan boord zijn gekomen zijn wat afkomst betreft een goede afspiegeling van de bevolking hier; de Colombiaanse, Puerto- Ricaanse of Cubaanse achtergrond verhindert niet dat men hier toch echt wordt beoordeeld op zijn of haar kunnen en niet in de eerste plaats op uiterlijk. De vriendelijke en hartelijke omgang aan dek wordt nu en dan opgeluisterd met een hartelijke lach: “Ay Chihuahua!” Cosmo Wassenaar Kapitein Clipper Stad Amsterdam   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/03/27.xml27 Mar 2009 13:22:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/03/27.xml Vanuit Nederland bereikte ons het verschrikkelijke nieuws dat een zeer gewaardeerde collega en vriend, Willem Sligting, gisterenavond is komen te overlijden. Zowel Richard Slootweg, ikzelf als aankomend kapitein Andi Manser hebben in het recente verleden met veel plezier met Willem samen gewerkt op zijn zeilschip de “Swan fan Makkum”. Willem was zich de laatste jaren op een nieuw project aan het concentreren,  de “Wylde Swan” . Het is zeer treurig dat hij niet meer de kans krijgt dit project zelf af te maken. Onze gedachten zijn bij de familie en vrienden van Willem die we vanaf deze verre plek heel veel sterkte en troost willen toewensen.   Cosmo Wassenaar Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/03/25.xml25 Mar 2009 13:21:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/03/25.xml Na een periode op een scheepswerf, een reis op de machine en het examen van de Amerikaanse kustwacht met alles wat er bij hoort wordt een zeilreis langs de Bahama’s als een bijna vergeten weelde ervaren. Niet dat we veel van de Bahama’s te zien krijgen want eigenlijk blijven we grotendeels noord ervan en de eilanden zijn zo laag dat ze grotendeels achter onze horizon vallen. Op dit moment steken we het Providence Channel over en zouden we wat van de eilanden moeten kunnen zien, ware het niet dat dit keer de zon achter dezelfde horizon ligt dus ontwaren we niet meer dan wat lichtjes. Morgen in de loop van de ochtend hopen we achter de Bimini eilanden een anker te kunnen leggen. Dankzij een pittige noordoostenwind dreigen we te vroeg bij bestemmingshaven Fort Lauderdale aan te komen maar de kust vlak voor deze haven biedt onvoldoende beschutting om daar te wachten, vandaar dit alternatief. Daarvandaan rest het ons nog maar vijftig mijl deze reis, niet meer dan een dagtochtje over de Straat van Florida. We kunnen de hamburgers al bijna ruiken.  Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/03/22.xml22 Mar 2009 13:21:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/03/22.xml Wat een lekker daggie weer. Gisteren   met vlag en wimpel geslaagd voor de Amerikaanse kustwacht keuring en nu eindelijk onderweg vanuit Puerto Rico naar de States. Tijdens de keuring wordt het hele schip gecheckt en moet de bemanning een brand- en verlaat het schip drill laten zien. Zodra deze check voor passagiersschepen voldoende is bevonden zijn we gerechtigd om Amerika te bezoeken. We hebben nu dan ook Fort Lauderdale als eerste plaats op de planning. Nu we onder zeil zijn is het ook een mooi moment om eens terug te kijken op de laatste paar weken. Wat een werk is er verzet. Met een kleine groep bemanning is het schip letterlijk op de Dominicaanse Republiek droog gezet en is ze van boven tot onder helemaal gespoten. Uiteindelijk na zeven dagen dok gingen we weer te water en zijn we naar Puerto   Rico gevaren. De glimlach van de kapitein na het dok is aanleiding voor de ploeg om zelf ook zeer tevreden te zijn over de geleverde inzet en resultaat! Omdat we met weinig bemanning aan boord zitten, zouden we in twee wachten gaan draaien. Echter, het gevolg is dat we dan weinig aan onderhoud kunnen doen. Dus is er besloten om toch in drie wachten te gaan varen waarbij de derde wacht, de blauwe wacht, is gevormd door louter “hoge pieten”. De kapitein als kwartiermeester (hij wil toch een beetje de leiding houden!), twee maal een derde stuurman als matroos en een stuurman in opleiding als officier van de wacht. Wij als dekbemanning moeten nu een beetje waarnemen voor de kapitein, vandaar dit verslag. Nu we de tien knotsen al weer hebben aangetikt hopen we natuurlijk nog lekker wat te kunnen genieten van het mooie weer en op naar Amerika! Govert Hermsen Volmatroos Clipper Stad Amsterdam   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/03/18.xml18 Mar 2009 13:21:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/03/18.xml In theorie is ons schip op dit moment zo veilig als het maar zijn kan. Uiteraard zorgen we er altijd voor dat de veiligheid maximaal gewaarborgd wordt maar nu voldoen we optimaal aan wat de overheden ons stellen. Nog geen week geleden hadden we een Lloyds surveyor aan boord die het schip naar overheidseisen afnam, waarbij er nog een schepje bovenop kwam vanwege ‘class renewal”, de 5 jaarlijks uitgebreide inspectie. Morgen neemt de VS – kustwacht een examen af aan boord van ons schip om hun eisen, die nog weer eens boven de internationaal gestelde bepalingen tornen te toetsen aan de Clipper en haar bemanning. Volgende week varen we naar Florida en daar kunnen nog meer inspecties volgen. Al met al is alles gericht op het tevreden stellen van de lokale autoriteiten. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam     http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/03/16.xml16 Mar 2009 13:20:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/03/16.xml Na een kleine week droog te hebben gestaan drijft de Clipper intussen weer en dat doet deugd. Buiten dat ze er met een nieuwe laag verf weer goed uit ziet zijn er een boel dingen gebeurd die bij een schip te water niet mogelijk zijn. De diepe tanks zijn weer gecoat zonder risico van condensatie, roer- en schroefasspelingen zijn gemeten evenals de dikte van de ankerketting. Het schip werd door een klasse surveyor in vrijwel onberispelijke staat bevonden en daarmee is de validiteit van de keuringspapieren weer gewaarborgd. Voor het uitdokken kwam de dokmeester aan boord nog even overleg plegen. Hij wilde graag van de wind gebruik maken om het schip uit het dok te laten drijven. Een juiste beslissing volgens mij want ons schroefwater zou de blokken het dok uit blazen en tevens zouden we een beschadiging aan de schroef riskeren. Eenmaal los van de blokken kwam het schip in beweging, veel sneller dan de dokmeester had durven hopen dus verzocht hij me stellig niet zoveel voortstuwing op de schroef te zetten. “Sorry dokmeester, de propellor staat nog steeds gestopt maar dit is een zeilschip”. Als er iets is wat er misschien nog meer naar verlangde het dok te verlaten dan onze bemanning was het de Stad Amsterdam zelf wel. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam       http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/03/14.xml14 Mar 2009 13:20:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/03/14.xml Eindelijk liggen we droog. Volgens oorspronkelijk plan zou de Clipper al vier dagen geleden droog gaan. De dag daarvoor kwamen vlak voor het dok ten anker en hadden we voor ons zelf al de conclusie getrokken dat we voorlopig nog niet op het zaat zouden komen te staan. In het dok lag een schip waarvan het halve onderwaterschip onder het voordek ontbrak en men druk doende was een stalen huid aan te lassen, niet een klusje van een namiddagje. Het droog zetten van de Stad Amsterdam ging ook niet zonder hort of stoot. De dokmeester had aan de hand van het lijnenplan van het schip zijn blokken in het dok geprepareerd maar de ronde vormen van deze dame laten zich moeilijk vangen door standaard ondersteuningen zoals men heden ten dage in een dok aantreft. Er moesten meerdere pogingen ondernomen worden het schip droog te krijgen als gevolg van aanpassingen die te verrichten waren in de steunen. Twee duikers hadden vier uur werk voor nodig houtblokken te verschuiven en uit te wisselen zodat het schip droog kon komen zonder daarbij risico te lopen om te vallen. Het blijft een onnatuurlijke toestand, zo’n hoog gevaarte op een paar steuntjes. Ik kijk nu al uit naar de dag dat het schip weer mag drijven, maar…wie er oog voor heeft kan nu genieten van de grootst verborgen schoonheid van het schip; de onderwaterlijnen. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam       http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/03/06.xml06 Mar 2009 13:20:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/03/06.xmlWe zijn alweer ruim een etmaal op zee. Gisterochtend tijdens het vertrek om 8 uur werden we door een grote groep vrijwilligers van de Elissa gadegeslagen. Nadat we slaags lagen hebben we het schip een kabel naar achteren gehaald om met een saluutschot afscheid te nemen van dit mooie schip en haar trouwe aanhangers.De weerkaartjes die we binnen krijgen voorspellen ons weinig zeilgenot. De machine moet het dan maar doen en de wachten houden zich voornamelijk met onderhoud bezig bij gebrek aan zeilhandelingen. De sfeer is er niet minder om want de zon laat zich in ruime mate zien en op beschutte plaatsen is het met slechts een T-shirt aan goed toeven. Richard SlootwegKapitein Clipper Stad Amsterdam        http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2007/03/01.xml01 Mar 2009 11:07:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2007/03/01.xml Om middernacht tussen zaterdag en zondag kwamen voor de baai van Calderas ten anker. Op maandag werden we in het dok verwacht dat achter in deze baai ligt. De baai zelf is ondiep en volgens onze scheepsagent is het niet raadzaam hier s’nachts naar binnen te varen. Het maakte ons niets uit want ook de monding lag mooi beschut en de ankergrond voldeed. Bij daglicht ontwaarden we een prachtig landschap om ons heen en de veronderstelling dat op deze zondag niemand op ons zat te wachten maakte ons gelukkig hier de hele dag te kunnen liggen. Geen loods of autoriteit reageerde op onze herhaaldelijke aanroepen over de marifoon dus concludeerden wij dat hier de zondag nog werkeloos wordt geëerd. Rond het middaguur kwam er een klein vissersbootje langszij en klauterde er een man aan dek terwijl het bootje even resoluut weer wegvoer. Verbijsterd over deze ongegeneerde verstekeling vroegen we hem wat hij kwam doen maar bij gebrek aan enige kennis van de Engelse taal bleef hij ons het antwoord schuldig. Nadat meerdere pogingen waren ondernomen in het eenvoudigste Engels de man naar de reden van zijn bezoek te vragen moesten we echt concluderen met deze man niet te kunnen communiceren. De in Spanje opgegroeide matroos Simone werd erbij geroepen om vooralsnog een antwoord te krijgen. Na een korte woordenwisseling met de man richtte Simone zich tot mij en zei: “Deze meneer is de loods. Hij vraagt je ankerop te gaan en op zijn aanwijzingen naar binnen te varen”. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam       http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/02/26.xml26 Feb 2009 13:18:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/02/26.xml Eén dag carnaval is voor ons wel voldoende. We voelen ons toch wel een beetje indringer in deze folklore en gekleed als ‘Jan Kaas op vakantie’ dragen we weinig toe aan de uitgedoste paradijsvogels van Trinidad. Het blijkt voor ons ook niet op alle plaatsen veilig dus ondergetekende is allerminst rouwig om het gegeven dat we morgen weer op stootgaren komen. De volgende reis gaat naar de Dominicaanse Republiek. Hier gaan we het droogdok in en dat is nodig want de laatste keer was in 2006 te Gibraltar. Het onderwaterschip moet opnieuw in de aangroeiwerende verf worden gezet maar ook moeten zaken als de schroef en zijn as, roer huidafsluiters worden gecontroleerd en onderhouden. Daarnaast wordt van de gelegenheid gebruik gemaakt de romp buitenom aan te pakken en tanks te coaten. Eerst nog maar eens van 700 mijl zeilen genieten…. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/02/24.xml24 Feb 2009 13:18:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/02/24.xml Niet in de laatste plaats vanwege een koloniaal verleden kan men vergelijkingen trekken tussen Suriname en Nederland maar het weer van vandaag spande daarin de kroon. Een grijze deken hing vanochtend over Paramaribo waaruit het onophoudelijk regende. Het heet hier de ‘kleine regentijd’ te zijn, het ‘kleine’ daarbij meer refererend naar de tijd maar allerminst met de hoeveelheid regen. Nadat we vanmorgen het anker uit het slik van de Suriname rivier hadden getrokken mochten we de steven weer eens richten naar open zee. Het schip telt 45 opvarenden op de reis naar Trinidad. De bestemmingshaven heet Port of Spain, een stadje dat vanaf morgen zal bruisen tijdens haar jaarlijks hoogtepunt, het carnaval. Geen boerenkielen en overvolle kroegen maar op lingerie gelijkende kledij bij oorverdovende muziek op straat. Zo komen we als zeelieden nooit van dat cliché af….. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/02/20.xml20 Feb 2009 13:17:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/02/20.xml Een reis als deze gaat alweer te snel voorbij, door onze snelle zeiltijd kwamen we deze morgen al onder de kust van de Dominicaanse Republiek, een goed etmaal te vroeg. Dit gaf ons de gelegenheid een overstag te maken en later in de namiddag een halsmanoeuvre om zodoende de tijd goed vol te zeilen. In de longroom zit de sfeer er goed in, onze opstappers uit Curaçao zijn al met het afscheid begonnen door liedjes te zingen en afspraken te maken om bij elkaar de genomen foto’s te bewonderen. Morgenvroeg zullen we Santo Domingo aanlopen om onze gasten de gelegenheid te geven af te stappen. Na een paar uurtjes pauze zullen we dan onze weg vervolgen naar het naburig gelegen San Juan op Puerto Rico. Zonder gasten, helaas, maar wel met alle tijd om ons voor te bereiden op de jaarlijkse US Coastguard keuring. Cosmo Wassenaar Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/02/19.xml19 Feb 2009 13:49:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/02/19.xml De Clipper glijdt met het laatste zuchtje wind van de dag over de Suriname rivier. Het is elke dag hetzelfde. In de ochtend is het water blak maar na het middaguur begint de wind wat op te steken. Om een uur of vier is de wind op z’n sterkst bij windkracht vijf, om geleidelijk weer af te nemen tot een flauw briesje bij zonsondergang. Daarna is het echt gedaan met de wind. Dit is de tweede dagtocht met een Surinaams bedrijf en voor ons als bemanning zijn dit prettige reisjes om te doen. Deze mensen zijn bijzonder vrolijk dus kost het ons geen moeite een goede sfeer neer te zetten. Een zeil zetten met de gasten of goed dansbare muziek zijn eenvoudige ingrediënten voor een geslaagde dag op de Stad Amsterdam en men steekt de dankbaarheid ervoor niet onder stoelen of banken. Zo houden we het nog wel even vol. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/02/17.xml17 Feb 2009 13:17:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/02/17.xml Als we Caribische Zee opvaren via het “Waaigat”, worden de masten van de Stad Amsterdam door een stevige wind gegrepen. De bemanning is bezig aan de opbouw van de zeilen aan de kruistop. Vandaag zijn er twee crews aan boord, een filmcrew en een scheepscrew. De filmcrew, is voor de komende dagen onze gast en zal de Stad Amsterdam gebruiken voor filmshots in een promotiefilm voor een Nederlands jenevermerk. Het was boeiend om te zien hoe deze twee crews elkaar aanvoelden en –vulden en zelfs elkaar wisten te versterken in hun vakmanschap. De filmcrew kreeg via de kapitein en bemanning van de Stad Amsterdam aangeleverd wat zij nodig hadden en zagen hun wensen vervult met perfecte shots. Beide crews brachten hun prestatie in hoogste concentratie tot stand. Een prachtig stukje teamwork tussen de beide crews.  Tegen de middag lopen we de Sint Annabaai weer binnen en meren af aan de West Werf. De filmcrew verlegd hun werkzaamheden naar een andere locatie. Aan boord wordt er opgeruimd, schoongemaakt en onderhoud gepleegd. De hospitality-crew komt nu nadrukkelijk in beeld met de voorbereidingen voor het volgende programmapunt van vandaag: een Sunset-Cruise van een Antilliaanse bank. Want ook vandaag is de Clipper weer van alle markten thuis. Nicolien Roelofs, commercieel medewerker Rederijkantoor http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/02/12.xml12 Feb 2009 13:49:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/02/12.xml Onze gasten zijn bij onze eindbestemming aangekomen. Na een prachtige zeilreis gaan deze mensen morgenvroeg van boord om nog enkele dagen en de binnenlanden van Suriname te spenderen. Hun waardering voor het bemanningsaandeel in hun geslaagde reis werd verzilverd in een eten aan de wal. Onze gasten werden ‘gastheer’ en zo genoten vrijwel alle opvarenden van afgelopen week van de Surinaamse keuken, een erg gewaardeerde geste van de passagiers. Thomasz, onze Poolse matroos ging één afgelopen dagen ons koperwerk te lijf met Brasso. Op de vraag van een passagier of hij thuis ook het messing poetste antwoordde hij: ” What do you think? I am Polish so who else would polish more than I do”? Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/02/09.xml09 Feb 2009 13:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/02/09.xml Het vertrek uit Barbados was wel weer zeer typerend Caribs. Voor afvaart stond een 4 tal ‘roeiers’ klaar, mensen die onze lijnen aannemen en aan land beleggen bij aankomst en zoals vandaag de trossen los gooien van de wal bij vertrek. Eén van deze mannen had de niet al te belastende taak toebedeeld gekregen onze voorspring los te werpen, zijn overige collega’s hadden de rest van de trossen voor hun rekening gekregen. De goede man stond al een kwartier hiervoor klaar en wist zijn tijd te doden met het geven van aanwijzingen aan onze bootsman en matrozen hoe de valreep vanaf de wal aan boord moest worden gehaald. Een handje toeschieten achtte hij minder tot zijn verantwoordelijkheden dus deed al commentaar gevend een stap terug om vooral maar niet de suggestie te wekken dat fysiek hulp door hem zou worden geboden. De bemanning, ervaren in deze handeling, had geen moeite de adviezen te negeren maar kon maar moeilijk het lachen inhouden toen bij vertrek de man vergat waarvoor hij kwam, die ene tros los gooien…. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/01/06-02.xml06 Feb 2009 12:32:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/01/06-02.xml Na van de rijke natuur van Dominica te hebben genoten en bij stevige wind het laatste traject naar Martinique te hebben meegemaakt zit voor onze gasten deze zeilreis er weer op. De laatste koffers werden zojuist de valreep afgedragen, we zijn weer als bemanning op onszelf. Morgenavond komt hier weer een eind aan want 25 passagiers vergezellen ons op de volgende reis vanaf Fort de France naar Paramaribo. Hygiëne wetgevingen hebben bepaald dat gekoelde producten die bij de maaltijd worden aangeboden voorzien zijn van een dagsticker. Deze sticker geeft aan welke dag deze producten voor consumptie op tafel komen en zullen de volgende dag op moeten zijn of worden weggegooid. Zo komt de kaas en vleeswaren in de crewmess verpakt in plastic dozen op tafel en zijn voorzien van zo’n sticker. Opdrukken  met MON, TUE, WED geven de Engelse afkortingen van de weekdagen aan, eentje van eergisteren mag er dus niet meer bij zitten. Johan, onze bootsman, ontdekte een sticker die de houdbaarheid wel erg rekbaar liet interpreteren, er stond namelijk ‘NOW’ op te lezen. Na verwondering werd de doos met kaas nauwkeuriger bestudeerd en bleek slechts een halve slag draaien voldoende om erachter te komen dat maandag bedoeld werd…..  Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/01/3-2.xml03 Feb 2009 13:15:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/01/3-2.xml De lucht is grijs en het regent onophoudelijk. Dit is niet waar je aan denkt als je het over de Carib hebt maar ook hier verlangt de vegetatie soms wat vocht. Als het dan toch moet regenen valt de planning ervan ronduit passend te noemen. Binnen een uur gaan we ankerop bij Palm Island en zeilen ruim een etmaal naar Dominica. De afgelopen dagen hebben we de Grenadines volop in de zon kunnen genieten en met een stranddagje op de Tobago Cays zijn de weergoden ons in het schema tegemoet gekomen. Gisteren hebben we schitterend kunnen zeilen door het eilandenrijk van dit gebied met rotsformaties en voorgelegen riffen. Voor de dekbemanning betekende dit veel zeilhandelingen als gevolg van de wisselende koersen, voor de officieren een nautische uitdaging waar het de navigatie betrof en voor onze passagiers was het een dag waarop het landschap voortdurend wisselde. Aan het einde van de middag werd er geankerd in azuurblauw water onder het strand van Palm Island, de bekroning op zoveel genot in dit paradijs dat een dagje regen geen aanleiding kan zijn tot een bedorven reis. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/01/30.xml30 Jan 2009 13:15:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/01/30.xml Nadat na twee weken winter in Holland de herfst weer zijn herintreding beleefd denkt een kapitein die naar zijn schip in de Caraïben reist in de ‘zomer’ terecht te komen. Dit bleek toch wat tegen te vallen want ook in dit tropisch paradijs valt op dit moment nauwelijks minder regen dan in ons thuisland. De hoeveelheid neerslag die in Nederland een dag bij elkaar miezert valt hier echter in een paar minuten. We zijn nu twee dagen onderweg met 24 passagiers langs de parels van de bovenwindse eilanden in de West Indies, de Grenadinen. Nadat op Bequia uitgebreid ge-passagierd was werden onze gasten per sloep van het eiland terug naar de geankerde Clipper vervoert. Hierbij dragen alle opvarenden reddingsvesten. Deze reddingsmiddelen zijn uitgerust met een lampje om in noodgevallen de drenkeling te kunnen vinden, een lampje dat automatisch gaat knipperen wanneer men te water raakt. Tijdens dit tochtje naar het schip werd de sloep met alle opvarenden overvallen door één zo’n tropische stortbui wat resulteerde in een boot vol ‘bezopen katten’ met knipperende lampjes. Gelukkig werd dit door de slachtoffers meer als lachwekkend dan leed werd ervaren. Richard Slootweg Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/01/27.xml27 Jan 2009 13:14:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/01/27.xml Ik schrijf 22 januari 2009. Het is de laatste dag van een kleine week onderhoud plegen, geankerd in de prachtige baai van Le Marin, Martinique. Voor mij is het de tweede week aan boord als groenste in de rangorde; de Matroos in Opleiding, of, zoals de Engelsen het beter verwoorden, de Greenhand. Deze rangorde blijkt echter geen korporale kwelling voor mensen –zoals ik- die zo’n systeem nog niet hebben meegemaakt. Het soepele en gezellige samenwerken aan boord is hier het levende bewijs van. In het water om ons heen lijkt deze rangorde in de voedselketen echter wel een kwelling te zijn voor het zoveelste kleine visje dat het water uitspringt in een verwoedde ontsnappingspoging van een tonijnvis. Ook de vreselijk verscheurde buitenkluiver werd deze week - na jarenlang trouwe dienst - door crewmembers onverbiddelijk in stukken versneden voor luxe artikelen waaronder hangmatten, strandtassen, enveloppen, etc. Hopelijk zullen de stukken zeildoek nog langer meegaan in dit nieuwe leven als gebruiksvoorwerp! Morgen varen we in alle vroegte – onder begeleiding van een loods- de baai weer uit en koersen we naar Port-de-France waar de laatste voorbereidingen getroffen zullen worden voor de komst van onze nieuwe gasten op Zondag. Voor de gasten die dit lezen: een fijne vlucht toegewenst en tot snel! Willem Plet, Matroos in Opleiding   http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/01/19.xml19 Jan 2009 12:34:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/01/19.xml Het einde van de reis nadert, het eiland St. Lucia is bereikt en op deze ochtend liggen we ten anker bij het meest indrukwekkende deel van dit eiland. De baai bij Soufriere vormt een natuurlijke diepe haven waar men behoorlijk dicht bij het strand het anker moet laten vallen om een acceptabele ankerdiepte te vinden. Het dorp zelf ligt te broeien onder de ochtendzon; de weinige activiteit die er is speelt zich in de schaduw af en binnen in de gebouwen. Om enigszins te profiteren van het spaarzame toerisme hebben sommige mensen zich een opdringerige manier van toenadering eigen gemaakt, het is niet altijd prettig nee te moeten verkopen en de overvloedige aandacht van taxi, banaan, kokosnoot en toertjes verkopende opportunisten zo goed en kwaad als het gaat te negeren als men als toerist dit land bezoekt. Na de eerste 50 meter vanaf het dok is het gelukkig voorbij met deze storm van aandacht, onze wandeling naar de Botanische tuin en de waterval leidt langs rustige straten omzoomd door regenwoud en de mensen die zo vriendelijk zijn ons de weg te wijzen zijn er duidelijk op uit om behulpzaam en gastvrij te zijn, we zijn door de bittere schil heen, nu kunnen we van het zoete fruit dat dit eiland biedt genieten. Cosmo Wassenaar Kapitein Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/01/16.xml16 Jan 2009 12:34:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/01/16.xml Ons bezoek aan het eiland Montserrat heeft veel indruk bij ons gemaakt. De kracht van de vulkaan is merkbaar, zelfs als ze niet actief is en er slechts een paar rookpluimen van de krater wand komen beheerst ze het beeld. Met een groep studenten van de universiteit van Maryland die met ons meevaren werd er gisteren een bezoek gebracht aan het observatorium waar de bewegingen van de vulkaan nauwgezet gevolgd worden. Nico, hoofd vulkanologie, weet in boeiende bewoordingen uit te leggen wat de gevaren zijn van het leven naast een vulkaan als die op Montserrat. Zaterdag jongstleden is er nog een vuurpluim uit de vulkaan gekomen die 12 kilometer de lucht inschoot. De voorafgaande activiteit was de geleerden niet ontgaan en er was een dag tevoren al overgegaan tot evacuatie van de gebieden die relatief dicht bij de gevaren zone liggen. De spaarzame inwoners zijn het intussen gewend, de vulkaan beheerst de laatste 13 jaar hun leven en, hoewel de wens om weer terug te keren naar ‘normaal’ nooit zal verdwijnen, is de kijk op de toekomst wel iets realistischer geworden.  Montserrat was voor 1995 een prachtig eiland met een typische Caribische sfeer, door de lava die naar beneden gestroomd is, is nu 2/3 van het eiland onbewoonbaar. De verstilde schoonheid van dit onbewoonde deel is adembenemend mooi. Montserrat onderscheidt zich hierdoor van alle andere plekken hier in de buurt en heeft wat mij betreft een unieke positie in de toch al zo gevarieerde Caribische eilanden reeks  . Cosmo Wassenaar Kapitein Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/01/13.xml13 Jan 2009 12:33:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/01/13.xml Gister is er een groep Amerikaanse studenten van de Universiteit van Maryland aan boord gekomen. Zij zijn met ons op studiereis voor de afdeling Geologie. Komende reis wordt een combinatie van eilandexcursies, korte zeiltrajecten en presentaties gegeven door de studenten, maar ook de nodige zwem en snorkelstops. Vandaag is niet alleen de vulkaan ‘de Quill’ op St. Eustatius maar ook onze grote mast door iedereen beklommen! Vanavond varen we verder naar Montserrat. De studenten kennen elkaar nog niet zo goed, maar door alle gezamenlijke activiteiten, schaakspelen en biertjes zal dit niet lang duren. Babette Vriezen Hotel manager Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/01/11.xml11 Jan 2009 12:33:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/01/11.xml Het is goed om weer eens op St. Eustatius rond te lopen. Van alle eilanden die we bezocht hebben deze week is deze toch wel het rustigste, iedereen kent en groet elkaar en de sfeer is er vriendelijk en sober. We worden door de vriendelijke taxichauffeurs Bobby en chocolate rondgeleid door het fort en het stadje. De afgelopen week hebben we een reis gemaakt langs een aantal eilanden waar de geschiedenis nog op straat ligt; het Engelse St. Christopher en Nevis, het Franse St. Barthelemy en het Nederlandse St. Eustatius. Het mooie is dat deze reis eindigt op het eiland St. Maarten. Gedeeld Frans en Nederlands, maar iedereen spreekt er Engels. Cosmo Wassenaar Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/01/08.xml08 Jan 2009 12:33:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/01/08.xml Vannacht zijn we onder zeer rustige omstandigheden van de Britse Maagdeneilanden naar het oosten gevaren, veel zeilen konden we niet: te weinig wind en het feit dat deze wind niet echt uit een gunstige hoek kwam was hier debet aan. Onze bestemming voor vandaag is een onbekende eend in de bijt: het eiland Anguilla. Na alle formaliteiten is er de gelegenheid aan land te gaan en hier wordt en masse gehoor aan gegeven. Aan het strand ligt ‘Sandy Ground Village’ waar barretjes en restaurants elkaar afwisselen, het is aan de rust te merken dat dit eiland is ingesteld op toerisme maar dat het niet écht toeristisch is. Tussen de barretjes liggen woonhuizen waar de inwoners nog steeds opkijken van een groep passagiers die langs het strand wandelen. Geiten knabbelen aan de begroeiing en in het zand schieten kleine gele krabbetjes heen en weer. Het is hier nog ongepolijst en ruig als je het vergelijkt met de Britse Maagden eilanden en St. Maarten. De vriendelijkheid van de mensen is hartverwarmend en de relatieve rust een welkome afwisseling Cosmo Wassenaar Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/01/05.xml05 Jan 2009 12:32:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/01/05.xml Het eiland St. Christopher vormt samen met het naburige Nevis de kleinste staat van het westelijk halfrond. Beurtelings Frans, dan weer Brits waren deze eilanden 150 jaar lang het decor voor geschillen en bloedige conflicten om uiteindelijk in 1783 definitief in Engelse handen te komen. Nadat Engeland in de vorige eeuw begon met het onafhankelijk maken van zijn overzeese gebiedsdelen werd, in 1967, ook het eiland Anguilla onderdeel gemaakt van deze staat. Dit tot ongenoegen van de Anguillanen, zij zagen zich bedreigd door het dominante St. Christopher en stuurden prompt een kleine boot met 2 huurlingen en een paar lokale vechtjassen naar St. Christopher. Na een kort vuurgevecht en een paar bominslagen, waarbij overigens geen slachtoffers vielen, was de boodschap duidelijk. De Anguillanen, die hoeven we niet en sindsdien is Anguilla verbonden gebleven aan het Britse gemenebest. Ondertussen is het al meer dan 40 jaar behoorlijk rustig op deze eilanden groep, de afhankelijkheid van toerisme na de ineen stortende rietsuiker markt heeft niet voor de verwachte inkomstenstroom gezorgd en dit maakt dat een eilandenstaat als deze altijd (figuurlijk) zal moeten knokken om er bij te blijven horen. Cosmo Wassenaar Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/01/03.xml03 Jan 2009 12:31:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2009/01/03.xml Pelican Island is een van mijn favoriete plekken op de Britse Maagden eilanden. Een kleine puntige rotsformatie genaamd de “Indians” staan in slagorde opgesteld een kleine 200 meter ten westen van dit eiland. De onderwaterwereld hier is adembenemend, verschillende koralen in prachtige kleuren groeien hier verspreid over de rotsachtige bodem op slechts een paar meter van de oppervlakte. Als we met gasten op deze plek aankomen sturen we altijd een paar badmeesters uit de bemanning mee. Omdat deze zware taak inhoudt dat men al zwemmend en snorkelend een oogje in het zeil houdt zal het niemand verbazen dat het geen probleem is hier vrijwilligers voor te vinden. Cosmo Wassenaar Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/12/30.xml30 Dec 2008 13:47:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/12/30.xml Vanwege het ontbreken van plek aan de kade in Philipsburg zien we ons vandaag genoodzaakt de gasten voor onze tweede Sunset cruise met een van onze sloepen aan boord te nemen. Om het rollen zoveel mogelijk te elimineren zijn we de aanvaart route naar Simson Baai brug ingevaren, deze brug leidt naar een beschutte lagune die een groot deel van St. Maarten bestrijkt. Voorzichtig manoeuvreren we, de ondieptes vermijdend, naar binnen wat bemoeilijkt wordt door het feit dat het een aantal jachten ten anker zijn gegaan in het deel wat normaliter verboden is om te ankeren. Gekozen natuurlijk vanwege de rust, maar nadat de boegspriet van de Clipper vervaarlijk over het dek zwaait en er een vriendelijk verzoek volgt om deze plek te verlaten zijn de meeste watersporters niet te beroerd om wat ruimte te creëren. Zo zijn we in staat onze gasten veilig en vlot aan boord te nemen want we willen natuurlijk ook nog een stukje gaan varen. Ook deze keer mogen we, als we de enthousiaste reacties mogen geloven, weer spreken van een succesvolle avond. Het is de laatste avond waarin we dit doen, maar we hopen in komende jaren nog veel van dit soort avonden te mogen aanbieden. Cosmo Wassenaar Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/12/25.xml25 Dec 2008 13:47:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/12/25.xml Gisteravond werd er aan boord een ‘Sunset Cruise” georganiseerd. Het was voor ons een uitkomst dat we de Passagierskade in Philipsburg konden gebruiken als op- en afstap plek, het oorspronkelijke plan om met de sloep de gasten aan en van boord te laten was uitvoerbaar maar zou aanzienlijk meer organisatie en vooral een rustige zee vereisen om ruim 60 gasten binnen een afzienbare tijd aan boord te krijgen. Na vertrek worden er een aantal zeilen gezet, een bescheiden hoeveelheid want er wordt binnen nogal wat aan lekkernijen uitgestald. Aan de lijzijde van het eiland is de zee rustig, zo rustig dat na het eten een dame bovenkomt om te vragen of we eigenlijk wel echt weg zijn geweest. Misschien dan toch maar voor een volgende keer het voedsel zeevast gestouwd en de rest van de zeilen ook gezet? In ieder geval was het heerlijke avond waarin wij, de bemanning van de Clipper Stad Amsterdam kennis hebben mogen maken met de vriendelijke mensen die op dit eiland wonen. Cosmo Wassenaar Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/12/21.xml21 Dec 2008 13:47:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/12/21.xml We zijn nu twee dagen op St. Maarten, ons einddoel wat slechts een paar mijl van St. Barthelemy verwijderd ligt. Na een gezellige avond van aankomst bij de rede van Grande Case zijn we naar de Nederlandse kant gegaan, op uitnodiging van de havendienst liggen we gemeerd aan de passagiersterminal. Nu de omstandigheden qua wind en deining rustig zijn, is dit een ideale oplossing voor ons want we kunnen hier rustig onze boodschappen aan boord nemen en onze kerstactiviteiten organiseren. Onder aanwijzing van Buchi, de loods, liggen we bij zonsondergang veilig gemeerd. Tijd om uitgebreid afscheid te nemen van twee vertrekkende bemanningsleden: Gijs, de derde stuurman die al langer ook op de Tecla voer, de logger die in het bezit is van zijn familie, wil meer op dit schip gaan varen. Daniël, onze Deense kwartiermeester wil, nu het nog kan, doorleren om zodoende zijn toekomst kansen te vergroten.Gewaardeerde bemanningsleden die hun sporen hebben nagelaten op het schip. Wij wensen hen het allerbeste voor de toekomst en hopen ze natuurlijk ook eens weer te zien. Cosmo Wassenaar Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/12/19.xml19 Dec 2008 13:46:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/12/19.xml Gisteravond hebben we het anker laten vallen bij het eiland San Barthelemy. Na een reis van ruim 14 dagen en iets meer dan 2600 nautische mijl volledig onder zeil is het gedaan met de oversteek. St. Barthelemy is Frans grondgebied met een Jet Set atmosfeer en, (naar mijn mening) nu niet het eiland met de meest Caribische sfeer. Met de noordelijke wind en deining biedt het echter net even meer beschutting dan de meeste andere eilanden eromheen. Na een borreltje aan land houden de meeste gasten en bemanning het dan ook voor gezien en wordt er aan boord het juiste Caribische gevoel opgeroepen door dans en zang tot in de kleine uurtjes. Cosmo Wassenaar Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/12/17.xml17 Dec 2008 13:46:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/12/17.xml Bericht van de scheepsarts: We zijn nu 14 dagen onderweg. Helemaal ingeslingerd. Een ieder is gewend aan het ritme van de wacht. Vaste tijden voor eten, slapen, lezen, dutjes doen en “werken”. Na een paar dagen wat pittige slingeringen van het schip, varen we nu rustig met het passaatwindje in de rug richting Carieb. Bij het wisselen van de wacht, om 4 uur ’s nachts wordt een minispreekuurtje gehouden. Gelukkig niets ernstigs. Favoriete bezigheid voor velen, zeker ’s nachts,  is de uitkijk op de bak. Alleen, een oceaan van zilver onder een volle maan, zo nu en dan een vallende ster, de inmiddels vetrouwde scheepsgeluiden. Volkomen vredig. Na het tafelen, om 19 uur precies, houdt Cosmo, onze kapitein, zijn dagelijkse praatje. Het weer, de wind en de vorderingen. St Maarten komt in zicht. Gelukkig nog niet letterlijk… We hebben nog veel moois voor de boeg. Diederik Romswinckel (scheepsarts, witte wacht) http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/12/14.xml14 Dec 2008 13:46:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/12/14.xml We zijn op dit moment iets meer dan 600 zeemijlen verwijderd van de Caribische eilanden. De reis is tot nu toe zeer aangenaam geweest, dagen met veel wind waarin we snelheden klokten tot 12 knopen werden afgewisseld met dagen waarin we voort kropen over de oceaan, met een nauwelijks verkoeling brengende lichte bries die de zeilen lusteloos naar beneden liet hangen. Vanaf vanmorgen wordt het schip begeleidt door een grote groep dwergvinvissen. Ze zwemmen mee aan de zijkant van het schip, beurtelings draaiend om hun as en zo nu en dan boven komend om te ademen, een fantastisch gezicht om deze dieren van zo dichtbij te mogen meemaken. In de avond worden we getrakteerd op een prachtige zonsondergang, een mooier moment is er niet om de as van een dit jaar overleden oud-bemanningslid te verstrooien. Voormalig 2e stuurman en persoonlijke vriendin Jolien Zwart is deze reis met ons meegekomen, haar laatste oversteek over de Atlantische Oceaan. Haar as zal worden meegenomen door de westwaarts gaande stroom die in de Golf van Mexico zal afbuigen en opgaat in de Golfstroom die langs de kust van de Verenigde Staten stroomt, om dan uiteindelijk weer meegevoerd te worden richting Europa. Cosmo Wassenaar Kapitein Clipper Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/12/13.xml13 Dec 2008 13:45:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/12/13.xml Bericht van een opstapper: Als kind wilde ik naar de zeevaartschool, maar dat is er niet van gekomen. Toen de scheepswerf, waar ik leiding gaf, een Clipper casco ging bouwen kwam mijn jongensdroom weer dichterbij. Nu, tien jaar later, zeil ik met een goede vriend, 19 andere Clipper fanaten en een aardige en gemotiveerde bemanning van Las Palmas naar Sint Maarten. De Clipper rolt over de golven en maakt soms slagen van meer dag 10 graden. Dit is pas echt zeilen, 10 knopen voor de wind! We zijn om half vier gepord voor onze wacht. Wat een prachtig gezicht als de maan de bol staande zeilen verlicht! Al tien dagen alleen maar oceaan gezien, en walvissen die de Clipper als speelkameraad zien. Ze zwemmen mee op, wentelen op hun rug, duiken onder het schip door en schieten voor de boeg weer weg. Als je als landrot een indruk wil krijgen van de onmetelijkheid van de oceaan, dan moet je dit meemaken! Gisteravond legden we weer een kaartje met een glas bier erbij, tot een onverwachte golf de Clipper op haar zij werpt. Onder luid gezang van het net opgerichte scheeps-shanty koor “De Zingende Toepers”, stroomt het bier uit de netgevulde glazen, en drijven de kaarten over tafel. We zijn maar vroeg naar bed gegaan. Aad Verhoeff (opstapper) http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/12/11.xml11 Dec 2008 13:45:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/12/11.xml Bericht van een opstapper: Het is nu dinsdag 9 december en we zijn een week onderweg. Ik ben deze reis begonnen om iets van het zeemansleven op een groot zeilschip te proeven. De eerste dagen, met de wind van achteren en een hevig rollend schip, veroorzaakte veel spierpijn in benen en armen en zelfs in mijn voetzolen! We zijn bij Gran Canaria naar het zuiden gegaan en daar heb ik mijn flessenpost overboord gegooid. Wellicht is de fles op de zuidelijke stranden van Gran Canaria aangespoeld. Maar er is ook een goede kans dat de fles nu net als wij met een oostelijke zeestroom en oostelijke winden naar het Caribische gebied gaat. De afgelopen dagen hebben we bezoek gehad van vliegende vissen, walvissen en zelf van drie ‘koereigers’. Ik vrees voor het leven van deze laatste bezoekers, gezien het feit dat ze normaal op de ruggen van koeien zitten in plaats van midden op de oceaan… We leren veel van de bemanning, staan op de uitkijk, mogen aan het roer staan, trekken aan touwen en ze proberen ons de werking van zeilen en touwen uit te leggen. Ook mogen we onder begeleiding bij rustig weer het want in. De bemanning klimt heel relaxed naar boven en staat rustig op de ra’s te werken. Voor mij lijken het wel circusartiesten! Nog een dag of tien genieten en dan weer terug naar het landleven, maar wel met een fantastische zee-ervaring. Jan Meijer (opstapper, rode wacht van 00.00-04.00 en van 12.00-16.00). http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/12/09.xml09 Dec 2008 13:45:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/12/09.xml Bericht van een opstapper De eerste keer dat ik de trotse Clipper “Stad Amsterdam” zag, was tijdens Sail 2000 in Bremerhaven. Verbaasd en verheugd om zo’n prachtig schip te zien, nam ik me voor: ‘ooit komt er een dag dat ik met haar zeil’. Jaren later besloot ik aan boord te stappen, om de laatste mijlen van mijn grote droom te verwezenlijken: onder zeil de wereld rond. Inmiddels ben ik onderweg. Ik stapte in Rotterdam aan boord, om via Leixoes en Las Palmas, naar Sint Maarten te zeilen. We varen een directe koers naar de laatste bestemming, gebruik makende van de noordoostelijke passaatwind. Ik overpeins mijn ervaringen en ontmoetingen met fantastische mensen op andere prachtige barken, volschepen en brigantijnen, en besef dat het een erg goede beslissing was om deze reis met de Clipper “Stad Amsterdam” en haar professionele en vriendelijke bemanning te maken. Heinrich Lotz http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/12/07.xml07 Dec 2008 13:45:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/12/07.xml Bericht van onze Finse opstappers. Vandaag, 6 december 2008 is Finse Onafhankelijkheidsdag. Wij, Leena, Tove en Antero, de Finse minderheid in de “bemanning” van de Clipper Stad Amsterdam, hebben van de kapitein toestemming gekregen iedereen aan boord uit te nodigen aan onze viering deel te nemen. Het programma bevat ‘Finlandia’ van Jean Sibelius, enkele moderne Finse muziekstukken, en ook een korte presentatie over ons land. Ook zullen we snacks van gerookt rendiervlees serveren. We genieten dag en nacht van deze oversteek en we verwachten vannacht de passaatwinden te bereiken en hopelijk de beroemde schapenwolken te zien. Leena, Tove en Antero http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/12/06.xml06 Dec 2008 13:44:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/12/06.xml Bericht van een opstapper. We zijn nu 4 dagen vanuit Las Palmas onderweg, of eigenlijk onder zee, of nee op zee. M’n gedachten dwalen, zei het niet overdreven, naar het thuisfront waar mijn vrouw met het gezin van onze dochter en de kleinkinderen “sinterklaas” viert. Het is mijn eerste reis op dit mooie schip en mijn ervaringen tot nu toe zijn: het is fantastisch! Ingedeeld in de witte wacht (04:00 – 08:00 en 16:00 – 20:00) worden we ingezet bij het zetten, trimmen, en verwijderen van de zeilen en alles wat daarmee samenhangt. Er zijn 21 opstappers aan boord, waarvan 7 dames, en 27 zeer enthousiaste veelal zeer jonge bemanningsleden, waaronder ook een flink aantal jonge vrouwen. Allen zijn zeer gemotiveerd en graag bereid om ons de kneepjes van het zeilen op dit vierkant getuigde schip bij te brengen. De stemming is opperbest. We hebben inmiddels 600 mijl van de 2700 mijl naar Sint Maarten afgelegd. De wind is gunstig, temperatuur ca 20ºC en… nog steeds droog. Een van de te vervullen taken is het ‘op de uitkijk’ staan op het voordek bij de kluiverboom, te vergelijken met de beroemde plek op de Titanic. Dáár te staan in het pikkedonker bij bijna halve maan en veel sterren, is een voor mij onvergetelijke gebeurtenis. Je bent alleen met de grote, lege, oceaan aan je voeten…. prachtig! Ik weet nu al, met nog 14 dagen te gaan, dat dit waarschijnlijk de mooiste reis gaat worden die ik tot nu toe (ik ben 71) heb gemaakt. Met dank aan allen die hieraan bijdragen. Jan Kleef http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/12/05.xml05 Dec 2008 13:44:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/12/05.xml Gisteren ochtend zijn we vertrokken uit Las Palmas de Gran Canaria en we zijn inmiddels al goed op weg. Een frisse noordoostelijke wind zorgt voor een prachtige start van deze reis; het rollen wat gepaard gaat met deze koers nemen we maar voor lief want de teller geeft voortdurend snelheden van boven de 10 knopen aan en dat is iets wat onze opstappers zeker wel kunnen waarderen. Deze avond is het nog verstandig een trui aan te trekken, met elke dag die we nu achter ons laten zal de temperatuur langzaam stijgen en ons geleidelijk doen laten wennen aan de tropische temperaturen van de Caraïben. Tien verschillende nationaliteiten; allemaal verschillende persoonlijkheden die ieder hun eigen motief hebben om deze reis mee te maken; de Atlantische Oversteek heeft, hoe vaak je hem ook gedaan hebt, een magische aantrekkingskracht die er voor zorgt dat we naast bekende opstappers uit voorgaande jaren ook weer een aantal nieuwe gasten aan boord mogen verwelkomen. Cosmo Wassenaar Kapitein Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/12/03.xml03 Dec 2008 13:44:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/12/03.xml Porto Santo bleek achteraf een goede keus om een nacht ten anker door te brengen. Alhoewel er toch twee ankers voor nodig waren het schip niet door de valwinden van zijn plek te laten krabben kon er even van een goede nachtrust worden genoten…..ware het niet dat hotelmanager Maarten onze longroom wist om te toveren tot de gezelligste horecagelegenheid op de Atlantische Oceaan. Nadat ondergetekende het grondtakel nog even had gecontroleerd trof hij een groot feest onderdeks. Madeira werd de dag erop oost gepasseerd en de verleiding van weer een nacht achter anker kon makkelijk worden weerstaan bij het aanzien van de weerprognoses. De wind zou snel afnemen dus werd koers gehouden op Tenerifa om alvast maar in de buurt van de eindbestemming te komen voordat de wind helemaal zou zijn uitgestorven. Eenmaal hier aangekomen werd ons het ankeren om onduidelijke redenen door autoriteiten ontboden en besloten we het laatste etmaal op zee met zeilmanoeuvres te vullen, er was tenslotte lang genoeg rechtuit gevaren. Nog een uurtje en we liggen gemeerd. Ik wens collega Cosmo Wassenaar een even voorspoedige reis, hij zal de Clipper naar de Caraïben brengen. Richard Slootweg Kapitein Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/11/29.xml29 Nov 2008 14:17:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/11/29.xml Vierentwintig gasten begeleiden ons vanaf Leixoes naar Las Palmas op de Canarische eilanden. Met een fikse bries in de rug jagen we recht op ons doel af. Alhoewel, stiekem liggen we even op Madeira en Porto Santo aan om maar wat extra mijlen te maken en het schip niet al te recht voor de wind te leggen. Misschien laten we er ook nog wel even anker vallen om de goed gemaakte tijd aangenaam in te vullen. Een brandlucht maakte het vanmiddag onmogelijk in de buurt van de kombuis te komen. Simon, de kok aan boord had vanmorgen acht broden uit de oven gehaald maar realiseerde twee uur nadien dat hij toch negen broden had staan kneden dezelfde ochtend. Het laatste exemplaar bleek achteraf op het zeetje achter in de oven gerold en de oorzaak te zijn van de ademhalingsproblemen op het officiersdek. Na al gecremeerd te zijn zag ik vanavond het zwartgeblakerde blok ook nog eens een zeemansgraf krijgen. Geen onverdienstelijk ritueel voor een stuk overleden brood. Richard Slootweg Kapitein Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/11/19.xml19 Nov 2008 14:17:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/11/19.xml Kent u dit gevoel? Op donderdag 13 november uit het gehaaste bestaan in de file richting Rotterdam om in te schepen op de Stad Amsterdam voor een zeilreis naar Leixoes, Portugal. Een week later, op donderdag 20 november heading 180 graden naar Vigo in de zon op het voordek lijkt dit haast een eeuwigheid geleden. Deze twee “unabled seaman”, tot voor deze reis onbekenden van elkaar, hebben een enerverende week achter de rug. In de "blauwe wacht" stevig, koud en nat begonnen op de Noordzee en vervolgens op vrijdag en zaterdag met tegenwind op de motor richting Het Kanaal. Zeeziek, sommige hebben er geen last van.Op zondag kan wederom de "blauwe wacht"na drie weken maintenance op de werf voor het eerst de zeilen weer vol bijzetten. Een volle bries lijkt ons voort te stuwen. Helaas, het weerbericht krijgt gelijk en een hoge druk gebied zit ons dwars. Geen wind, maar ook geen zon.Zelden hebben we meer dan twaalf uur naar hetzelfde stukje Franse kust bij Ile D’Ouessant zitten kijken. We hebben nooit geweten dat we met een dwars getuigd volschip ook achteruit kon zeilen. Wind zoeken, stroming zoeken, brassen en halzen. De echte zeilliefhebber geniet ook van deze (drijf)sensatie. Op dinsdag vol de Golf van Biskaje in met een wind van 35 knopen. Met 12-13 mijl per uur doorkruisen we de Golf. Twee controles door een vliegtuig van de Coastguard. Zijn wij een bezienswaardigheid of komt het omdat we door een speciale corridor langs de kust zeilen? In de loop van woensdagavond zoeken we beschutting en gaan voor anker in de Cabo Finisterre.’s Avonds blijkt de gemêleerdheid van bemanning en opstappers. Een avond met goede gesprekken en spelletjes jolijt. Vanavond onze laatste nacht op zee. Morgen lopen we in de middag Leizoes Port binnen. Een einde van een mooie, enerverende en rustgevende zeilreis met een aangename en bekwame bemanning, maar bovenal, met een fantastisch zeilschip. Groet van nu; twee “able bodied seaman”, Hans Theewkens Peter van Arnhem. opstappers http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/11/18.xml18 Nov 2008 14:17:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/11/18.xml Het weer is bijzonder te noemen. We zijn een enorm hogedrukgebied binnen gevaren waarbij we bij het centrum meer dan 1038 Mbar meetten. Voor het KNMI geven we elke 6 uur onze waarnemingen door en het format om dit in te vullen houdt bij 1040 Mbar op dus mag zeker van hoge druk gesproken worden. De associatie met een wolkenloze hemel blijkt echter onterecht. Als we de afgelopen dagen ergens een zon gezien hebben was het slechts enkele minuten. Het mag de pret niet drukken, we zijn onder zeil. Bij zwakke winden wisten we kruisend de westelijke kaap van Bretagne te ronden waarbij het eiland ‘Ouessant’ (‘Westzand’ voor chauvinistische landgenoten) op 5 mijl ten westen gelaten werd. Sinds vanmorgen vroeg varen we onder helling over bakboord de Golf van Biskaje binnen maar om in één rak Kaap Finisterre te bezeilen zal de wind nog behoorlijk moeten gaan ruimen. Niet al teveel uitgaande van deze fortuinlijke medewerking van de weergoden varen we scherp aangebrast en zo hoog mogelijk aan de wind. Arthur, onze tweede stuurman en ‘yachtee’ onder onze bemanning heeft hiertoe zelfs ‘tell tales’ in het nieuwe bezaanstagzeil aangebracht…. nu de ander 30 zeilen ook nog even.. Richard Slootweg Kapitein Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/11/17.xml17 Nov 2008 14:17:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/11/17.xml De zuidwesten wind maakt het onmogelijk deze reis direct onder zeil aan te vangen maar de matige kracht ervan en een rijkelijk aanwezige zon maken alles goed. Na ruim drie weken opgelegd te hebben gelegen wordt varen onder machinekracht al als een traktatie ervaren. De vijfentwintig gezichten van onze opstappers straalden al evenveel als die van onze bemanning dus lijkt het hen evenmin te deren dat het zeil opgedoekt blijft. Althans, voor even dan want iedereen hoopt toch nog wel de clipper deze reis in vol ornaat te mogen beleven. Als we de vooruitzichten voor vol mogen houden zouden we vanaf maandag zeilen pur sang kunnen verwachten. We zullen zien. Richard Slootweg Kapitein Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/11/15.xml15 Nov 2008 14:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/11/15.xml Het einde komt in zicht. Een dichte waas stof wordt op de laatste plekken van het schip afgeveegd en de spullen weer op hun juiste plaats terug gezet. Nog slechts één kleine inspectie die morgen plaats heeft houdt de Clipper af van het laatste document om weer geheel volgens gestelde eisen zee te mogen kiezen. Dit laatste zal overmorgen gebeuren. Dan kunnen de trossen voor de komende negen dagen weer het kabelgat in voordat ze weer over de bolders van het Portugese Leixoes gelegd zullen worden. In gezelschap van 23 avontuurlijk ingestelde passagiers zullen we de herfststormen op Noordzee, Engels kanaal en Golf van Biskaje moeten gaan trotseren maar na bijna een maand te hebben opgelegen wordt zelfs dat door onze bemanning niet als onaangenaam tegemoet gezien. Richard Slootweg Kapitein Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/11/14.xml14 Nov 2008 9:50:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/11/14.xml Bij het aanzien van een binnenstebuiten gekeerde Clipper vraagt menigeen zich af hoe we er over goed een week weer met gasten naar zee kunnen gaan. De ervaring heeft ons geleerd dat dit altijd weer goed komt maar er zullen nog wel een paar noten gekraakt moeten worden, daar bestaat geen twijfel over. Met een aantal ra’s op de wal kunnen we niet meer van een volschip spreken, de machinekamer ziet eruit alsof er een bom is ingeslagen en een longroom zonder meubilair heeft het aanzien van een verlaten balzaal. Deze pim wordt nu geschreven in de hut van de hotelmanager bij gebrek aan betimmering in de hut van ondergetekende. Voor het vervangen van enkele leidingen moesten een aantal hutten ontmanteld worden. Toch zijn we intussen weer in een stadium dat er weer opgebouwd wordt en positieve resultaten van de werkzaamheden voldoening geven en daarmee blijven de gemoederen goedgezind. Richard Slootweg Kapitein Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/11/13.xml13 Nov 2008 9:52:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/11/13.xml Sinds afgelopen zaterdag liggen we gemeerd bij de Serdijn werf in de Waalhaven te Rotterdam. Hier zulen we, net als voig jaar, ons groot onderhoud laten plaatsvinden: het naar beneden halen van de onderste drie ra’s uit de Grote Mast; het ontmantelen en voor service aanbieden van onze Jarvis lieren; groot onderhoud aan de generatoren; het vervangen van de wasmachines en drogers die na 8 jaar trouwe dienst zijn afgeschreven en een immense hoeveelheid pijpfitterswerk zijn enkele van de werkzaamheden die ons de komende drie weken van de straat (of eigenlijk van de vaart) gaan houden. Hoewel een periode als deze zwaar is en weinig met lekker zeilen te maken heeft is het ook altijd weer een soort eindpunt waar de ergernissen aan niet geheel 100% werkende apparatuur en systemen kunnen worden opgelost. De lijst die het afgelopen jaar alleen maar groter geworden is kan nu punt voor punt worden afgewerkt en afgestreept. Dat schept weer energie voor de komende maand, als het schip weer geheel in bedrijf genomen wordt. Cosmo Wassenaar Kapitein Stad Amsterdam http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/10/21.xml21 Oct 2008 15:16:00 GMT+0100http://www.stadamsterdam.nl/content/news/log/2008/10/21.xml Met een tocht van nog geen twee uur in het Amsterdamse havengebied hebben we vanmiddag de dagtochten periode in Nederland afgesloten. Gisteren en vandaag werd de Clipper ingezet door de Havenbedrijf van Amsterdam; de start was vanaf de Westerdoksdijk waarna eerst naar het oosten werd gevaren en van daaruit naar de moderne haven