Daar waar de wind vandaan waait, daar moeten we heen. Aangezien een zeilschip niet recht tegen de wind in kan varen moet het dus maar via Keulen naar Parijs. Zoveel mogelijk tegen de wind in varen noemen we hoog aan de wind zoals gisteren al gezegd. Dat dit precies moet gebeuren om zoveel mogelijk het doel te naderen hoeft niet te worden uitgelegd.

De wind is niet helemaal stabiel. Dan wakkert hij wat aan, dan valt hij een beetje weg. Dan draait hij een beetje meer richting oosten, dan weer een beetje richting westen. Om deze veranderingen optimaal te benutten of de nadelen ervan zoveel mogelijk te ondervangen moet er met de veranderingen meegestuurd worden. Als er hoog aan de wind ( in dit geval komend van stuurboord) wordt gestuurd en de wind krimpt (draait tegen de klok in op een kompasroos gezien) dan vallen de zeilen in omdat de wind teveel van voren komt. Hierdoor valt het schip stil en daarmee komen we er ook niet. Andersom, als de wind ruimt, dan had meer naar stuurboord kunnen worden gestuurd en dat zou ons dichter bij het doel brengen.

Het schip is uitgerust met een autopilot, een handig instrument om met een kleine bemanning zoveel mogelijk handen voor zeilhandelingen beschikbaar te hebben. Dit apparaat stuurt uiterst precies maar slechts op een door ons ingegeven kompaskoers. Van wind heeft het ding geen weet dus sturen we op dit moment alleen nog op de hand. De foto toont aan stuurboord de eerste stuurman die een roertorn neemt met aan bakboord de hoofdmachinist die hier geen rol in heeft maar zo aan zijn rug te zien net met z’n eigen werk is bezig geweest…

 

Richard Slootweg

Kapitein Clipper Stad Amsterdam