De zeilen liggen opgedoekt op hun ra. We hebben ons alvast voorbereid op wat wind dat op de kop zal gaan komen de volgende dagen. Het zal niet veel zijn maar deze tegenwind samen met de vaart die we zelf lopen zorgt voor voldoende weerstand in het tuig dat opdoeken noodzaak is. ‘Opdoeken’ voor de niet-zeiler is het bergen van het zeil op de ra en hier strak aan bevestigen. Buiten het verlagen van de weerstand tegen de wind varend doeken we het op zodat het niet gaat klapperen en daarmee onnodig zou kunnen slijten. Niet in de laatste plaats pakken we het zeil in om het ultra violet licht geen vat te laten krijgen op het doek. Hiervoor is een speciale baan aan het zeil genaaid waar het hele zeil onder wordt gerold wanneer het wordt opgedoekt. Als dit netjes gebeurd noemen we dit ‘harbour furl’ maar moet het even provisorisch op volle zee dan is de zogenaamde ‘sea stow’ voldoende. Bij de laatste vorm leggen we het zeil niet in plooien op de mast zoals bij de haven- variant maar kunnen minder matrozen het af door het zeil stukje bij beetje naar de ra te rollen en daaraan vast te maken. Een nog wat eenvoudiger vorm van opdoeken is ‘opnokken’. Hierbij binden we alleen het zeil aan de ranokken (einden) omdat deze gedeelten van het zeil het eerst zullen gaan klapperen. In Sommige gevallen is dat al voldoende. Is opdoeken helemaal geen noodzaak dan hangt het in geien en gordingen als het niet is gezet. Bijgaande foto komt niet uit de collectie ‘nominatie nieuwe brochure’ maar toont mooi alle vier genoemde uitvoeringen op één Stad Amsterdam; “zoek de verschillen”.

Richard Slootweg
Kapitein Clipper Stad Amsterdam