Het is voor de vierde en tevens laatste keer deze reis dat we de meest besproken lijn van onze planeet passeren. Het zuidelijk halfrond ligt nu definitief achter ons, het halfrond waar het grootste deel van de reis zich afspeelde. Voorlopig zien we het water weer linksom door het gootgat kolken. En dat gebeurt nu al, amper een mijl over de evenaar. Ook een manier om aan plaatsbepaling te doen, gewoon de kraan open zetten. Toch moesten we onze lengte bepalen door een gis te nemen vanuit het stersbestek van half zeven….alhoewel derde stuurman Floris, kennelijk weinig vertrouwen hebbende in eigen nautische vaardigheden, het niet kon laten de blindering van de GPS op te lichten om te zien of we werkelijk wel over de magische lijn voeren.

Omdat we alleen met bemanning onderweg zijn hebben we de hotelmanager thuis gelaten. Een hotelmanager zonder gasten is als een kapitein op een woonark dus gelijk hebben ze. Wel hebben we Milou mee, één van de bedieningsmedewerkers die buiten koffie zetten het ‘hotelpaleis’ bewaakt en enkele binnendienstklussen voor haar rekening neemt. Vandaag troffen we haar aan boven op de bar. Niet naar aanleiding van een uitbundig Neptunusfeest maar om ‘haar bar’ een opknapbeurt te geven. Er komt een nieuwe laklaag op dus moest er, alvorens te vernissen grondig geschuurd worden. Over een maand hopen we Milou zo niet meer aan te treffen. Allereerst mag dan de klus allengs geklaard zijn maar als onze servicekracht tegen die tijd het bier tappend in een emmer, over de bar klimmend aan de gasten gaat serveren zou men een oceaanreis wel erg veel beroepsdeformatie toedichten. Dat is dus niet het geval….hopen we….

 

Richard Slootweg

Kapitein Clipper Stad Amsterdam