Intussen zijn we alweer op het westelijk halfrond en stevenen met een kleine 10 mijlsvaart op de volgende streep door de oceaan af, de evenaar. Eindelijk hebben we een beetje wind wat we gebruiken kunnen, zolang het duurt. Twintig knopen wind is niet het meest gangbare op dit gedeelte van de oceaan dus genieten we er maar even van. Met minder wind zouden we goed af kunnen maar dan zou hij toch een beetje anders in moeten komen ten opzichte van het schip. We varen nagenoeg recht voor de wind, veel bruikbare wind wordt dan door eigen snelheid weg gezeild en het zeiloppervlak wordt deels door zichzelf afgedekt. Om dit zoveel mogelijk te ‘omzeilen’ kruisen we voor de wind een beetje af. We passen de koers een beetje aan zodat de wind ruim inkomt, schuin van achteren, zo gezegd. Later varen we dan wel weer een koers zodat de wind van de andere kant ruim inkomt en zo zigzaggen we wat over de Zuid Atlantic. De extra mijlen worden ruim teniet gedaan door de hogere snelheid. Ook de windschiftingen zijn goed te benutten om zo min mogelijk van de ideale koers af te hoeven wijken.