Zoals te voorzien was werd het een half etmaal kruisen. Op zich helemaal niet erg. Na twee maanden de passaat achterlijker dan dwars te hebben gehad is een rakje hoog aan de wind wel weer mooi. Vanmiddag kromp de wind gelukkig nog iets verder waardoor de aanloop naar Port Phillip aan te zeilen werd, zij het hoog aan de wind.
Het laatste half uur zakt de wind er helemaal uit en hikken we aan tegen het moment dat de machine bij moet. Alsof je in de regen naar buiten stapt; het eerste moment is het meest vervelende, eenmaal doorweekt maakt het niet zoveel meer uit. Deze keer is het voor een groot aantal bemanningsleden incluis ondergetekende een zwaarder leed want voor hen houdt de reis in Melbourne op. Daar wacht hun aflossing. Vandaag was het dus nog even genieten van de laatste mijlen onder canvas op open zee. Even buiten de baai zullen we komende nacht ten anker komen om er morgen onder beloodsing binnen te varen.. Dinsdag worden we onder escorte van de ‘heritage fleet’ van Melbourne naar binnen gebracht. Ondanks dat dit een mooi spektakel kan worden en we zeker gaan proberen te zeilen haalt toch niets het bij zeilen over een onmetelijk stuk oceaan en je zou van aankomst weemoedig kunnen worden. Een groep dolfijnen leek dit aan te voelen en kwam vanmiddag nog even afscheid nemen door een stukje met ons op te zwemmen. De speelse dieren lieten zich dankbaar filmen en fotograferen door opvarenden die wedijverden om het mooiste plaatje.

De Stille -, ofwel Grote Oceaan was inderdaad stil genoeg om van te kunnen genieten maar toch eigenlijk nog niet groot genoeg….