De boorden van de Stad Amsterdam hebben behoorlijk te lijden gehad in de havens van Zuid Amerika en de Kaap Verdische eilanden. Deze ligplaatsen waren veelal onbeschut waardoor oceaandeining vrij spel hield op de clipper. Op zee is dat geen probleem maar in een haven wordt de harmonie van zee- en scheepsbewegingen doorbroken door een kademuur die allerminst meebeweegt en herhaaldelijk de scheepshuid een klap bezorgt of onzachtzinnig schuurt.

De bescherming die aan de kadewand is bevestigd bleek in deze landen nauwelijks voldoende om de betonnen beschoeiing te beschermen, laat staan de verf op een scheepshuid. Deze ‘fendering’ was soms zelfs zo versleten dat de ophanging, ketting of staaldraad het beschermende werk over nam. Tenminste, voor de kade. Waar dit staal niet zijn werk kon doen lieten de enorme tractorbanden of soortgelijk hun rubber achter op de scheepswand. Onze eigen fenders zijn geen partij voor dit zeegeweld.

Papeete is volgens de ‘zeilaanwijzingen’ een van de best beschutte havens in de Stille Oceaan en dat kunnen we beamen. Een groot rif omringt Tahiti maar ook de omliggende eilanden. Deze rand net onder de waterspiegel ligt gemiddeld een halve mijl buiten het eiland en breekt de golven voor ze bij de kust komen.

De tussenliggende lagune is tot op een paar meter onder water gevuld met grof koraalzand wat het de betoverende azuurblauwe tint geeft. Zo hier en daar is er een opening in het rif te vinden waardoor scheepvaart past, zoals op Papeete. Met een schiereiland vanaf het rif ontstaat er voor de erachter afgemeerde schepen rustig water. Een goede gelegenheid voor onze bemanning om de afgelopen dagen onze dame aan bakboord van wat make up te voorzien. Zo is de roest hier weer verwijderd en zit er weer verf op. Nu de andere gelaatshelft nog maar morgenochtend zitten we alweer op zee …..

Richard Slootweg
Kapitein Clipper Stad Amsterdam