We liggen kort voor het Tuamotu archipel en proberen de snelheid zo te reguleren dat we morgen bij daglicht door dit eilandenrijk heen kunnen oversteken. Zeil erop en er weer af, al naar gelang de wind. In een druilerige regenmassa werden bij afnemende wind tenslotte alle toppen vol gezet maar toen het scheizeil nog maar nauwelijks stond brak het los. De wind kwam plots van de andere kant, sloeg de zeilen bak en duwde het schip op haar zij. Het roer ging rond om de zeilen weer vol te krijgen. “All hands” werd er gepraaid en binnen enkele minuten hingen de scheizeil- en bramra’s in hun toppenenden. De dekbemanning enterde massaal op om de zeilen op te doeken in een decor dat oogde alsof door een vergiet de halve Pacific boven de Clipper werd neergestort. Vanuit het niets raasde er windkracht acht, in vlagen negen over een door regen plat geslagen zee en joeg ons schip op louter marsen en een kluiver naar de 12 knopen.
Het commando “all hands” was niet alleen aan matrozenoren want wetenschappers, geluidsman, cameraman, bartender, regisseur, hotelmanager en reis auteur trotseerden het stormweer om lopend want door te halen aan dek.
Toen Redmond zelfs de kok het want in zag klauteren om zeil te bergen trok hij een wel erg bedenkelijk gezicht. “Hij doet het niet voor het eerst, hoor” werd hem te kennen gegeven. “Nee, maar over een paar minuten is het lunchtijd”…..

Richard Slootweg
Kapitein Clipper Stad Amsterdam