De hitte is verzengend. Al hangt het tuig vol met vrijwel alle zeilen die we zetten kunnen, bij de zon zo recht van boven biedt dit nauwelijks schaduw aan dek. De wind geeft ook al nauwelijks verkoeling meer. Hij zwakt af en bij een zeewatertemperatuur van bijna 29 graden Celsius ontstaat nauwelijks een kans dat deze enigszins verkoelend aan dek komt.
Alle werkzaamheden gaan gezapiger dan we gewend zijn want aan een west Europees werktempo zou men hier snel bezwijken. Ook de Clipper begint te protesteren. Althans haar innerlijke organen. De binnenzijde van het schip wordt erg warm en daar hebben een hoop apparaten een hekel aan. In veel moderne techniek steekt elektronica en bij temperaturen boven de 50 graden Celsius doet dit spul waar het zelf zin in heeft. Helaas worden ook alle koelsystemen door geavanceerde elektronica aangestuurd dus met het sputteren van deze elementen belanden we in een vicieuze cirkel; haperende koeling, stijgende temperatuur en vervolgens nog meer haperingen. De machinisten zijn nu dus de mensen aan boord die er wel een westers werktempo op na moeten houden om leefbaarheid te garanderen. Het strijdtoneel voor deze lieden bevindt zich dan ook meestal in de heetste ruimten van het schip en hebben daar op dit moment geen benijdenswaardige taak. Een klein beetje van de Nederlandse kou zouden we op dit moment wel even kunnen gebruiken maar er zullen ongetwijfeld lezers zijn die daarbij geneigd zijn me een ruil voor te willen stellen; beetje kou voor een beetje warmte.

Richard Slootweg
Kapitein Clipper Stad Amsterdam