Een dag in de haven betekent niet dat de bemanning van het schip vrij heeft. Al houden we ons niet bezig met laden of lossen van het schip, er zijn een aantal zaken die beter gedaan kunnen worden met het boord tegen de kant.. De motor van de stuurboord reddingssloep moest nodig eens uit elkaar en een stuk koelwaterleiding van de hoofdmotor kon een extra lasrups gebruiken. De dekbemanning hield zich vooral bezig met uitwisselen van zeilen. Over een paar dagen verlaten we de tropen en kunnen we binnen enkele weken wat ruiger weer verwachten. Dan hebben we graag wat sterker, nieuwere zeilen aangeslagen. Men zal begrijpen dat die minder snel kapot gaan. Op gematigder breedten is het over het algemeen wat rustiger en daarvoor lenen zich de oudere zeilen vooral en we stellen daarmee de verwoestende werking van de tropische zon op de nieuwe zeilen daarmee nog even uit. Zo gaat elk zeil langer mee dan wanneer we onder alle omstandigheden hetzelfde zeil laten aangeslagen. We blijven tenslotte een Hollands schip, elk zeil wordt tot de laatste draad opgezeild en reïncarneert zo mogelijk nog als zeilenzak of  beschermingshoes van iets. Vroeger gingen de aftandse zeilen op in repen en werd het doek gebruikt als smarting door het met lijnolie doordrenkt rond de verstaging te wikkelen waarna het met garen gekleed werd. Dit kleden was niets anders dan met garen omwikkelen van deze verstaging met smarting. Alles in het belang van conservering van dit staaldraad. Voor het kleden werd weer versleten touwwerk gebruikt waar de garens uit getrokken werden en daarmee vervalt toch alle illusie dat ‘recycling’ iets van deze tijd is. Het zal toen nog wel ‘hergebruik’ geheten hebben.

Richard Slootweg
Kapitein Clipper Stad Amsterdam