Voor de jaarlijkse keuring van onze veiligheidsmiddelen en -taken door de Amerikaanse kustwacht zou, zo was ons vorig jaar meegedeeld, dit jaar een activering van een reddingvlot op het verlanglijstje staan. Er werd medio 2007 door ons al contact gelegd met een leverancier van reddingvlotten hier op Puerto Rico die een vlot kon leveren waarmee we dit zouden kunnen doen. Een eigen vlot hiervoor gebruiken betekent een vermindering van de capaciteit aan boord die gebonden is aan minimale eisen en is dus onwenselijk en ongeoorloofd.
Gistermiddag stond dus ons gehuurde vlot aan de kant met ernaast een zwaar gebouwde Puertoricaan. Op onze opmerking dat hij de volgende dag het vlot weer kon ophalen uit het water reageerde hij als door een bij gestoken: een vlot wat eenmaal in zeewater heeft gelegen kan niet meer officieel worden ingezet als reddingmiddel en zal dus (door ons) moeten worden afgekocht. Dat belooft een dure oefening te worden dus werd het zaak snel contact op te nemen met de kustwacht; verwachtten ze nu dat we een vlot op het droge zouden gaan activeren? Een vrij nutteloze actie zou dat worden. Na vier keer doorverbonden te zijn en 15 keer: “mmm, this is interesting….” gehoord te hebben werd de knoop doorgehakt: er zou geen vlot hoeven te worden geactiveerd. Onze vlotten worden namelijk niet met een davit naar buiten gedraaid en, hangend aan een haak, ‘droog’ geactiveerd om zodoende passagiers direct aan boord te kunnen nemen. Al met al weer veel drukte om niets in een overigens voor de rest goed verlopen keuringsronde.

Cosmo Wassenaar
Kapitein Clipper Stad Amsterdam